Ik zocht afgelopen dagen actief naar woorden om mijn gevoelens over het nieuw graaischandaal in Brussel te kaderen. Gevonden: ongeloof. Met heel veel ongeloof heb ik deze ontwikkelingen gevolgd. Een echte socialist heeft eigenlijk maar één doelstelling: het leven van anderen verbeteren. Wanneer je exact het omgekeerde doet heb je niets te zoeken bij deze beweging.

Noem het Brusselse graaischandaal gerust stelen van arme mensen, want dat is het.

Als oud-student Politieke Wetenschappen verwacht ik dat 2017 de geschiedenis zal ingaan als het jaar van de politieke graaischandalen.

Ik zie volgende regels al in het toekomstig handboek Belgische Politiek prijken: '2017 was een moeilijk jaar voor politici van verschillende partijen. Het ene schandaal kon het ander niet snel genoeg opvolgen en het vertrouwen van burgers in ons politiek systeem kelderde tot een ongezien dieptepunt.'

Een kleine vier maand geleden schreef ik een stukje voor Knack naar aanleiding het Publipart-schandaal. Misschien was het te naïef om te denken dat het nu wel stilletjes aan gedaan ging zijn. Maar neen. In Brussel hebben ze op dit moment rock bottom bereikt. Noem het maar gerust stelen van arme mensen, want dat is het.

Het meest ongelooflijke aan die hele situatie zijn de reacties van betrokken politici. 'We hebben daar toch recht op?' Dergelijke uitspraken geven blijk van een complete wereldvreemdheid.

Het wordt moeilijk om tegen leeftijdsgenoten te blijven zeggen: 'Dat zijn maar een paar rotte appels hoor, er wordt ook echt hard en goed gewerkt.' Ook al is dat de waarheid.

Als je het echte geld wil verdienen, ga dan in de privé werken en stop met een mooi beroep te bevuilen met ongure en misselijkmakende praktijken.

Bij deze lanceer ik nogmaals een warme open oproep aan die groep wereldvreemde politici: stop ermee. Als je het echte geld wil verdienen, ga dan in de privé werken en stop met een mooi beroep te bevuilen met ongure en misselijkmakende praktijken.

Geef ons, jonge geëngageerde mensen, de kans om later met trots te kunnen zeggen dat we in 'de politiek' zitten.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat we in het handboek Belgische Politiek ook het volgende kunnen lezen: 'In 2018 leek de burger zich opnieuw te kunnen vereenzelvigen met zijn politieke leiders na een tumultueus jaar.'

Ik zocht afgelopen dagen actief naar woorden om mijn gevoelens over het nieuw graaischandaal in Brussel te kaderen. Gevonden: ongeloof. Met heel veel ongeloof heb ik deze ontwikkelingen gevolgd. Een echte socialist heeft eigenlijk maar één doelstelling: het leven van anderen verbeteren. Wanneer je exact het omgekeerde doet heb je niets te zoeken bij deze beweging.Als oud-student Politieke Wetenschappen verwacht ik dat 2017 de geschiedenis zal ingaan als het jaar van de politieke graaischandalen. Ik zie volgende regels al in het toekomstig handboek Belgische Politiek prijken: '2017 was een moeilijk jaar voor politici van verschillende partijen. Het ene schandaal kon het ander niet snel genoeg opvolgen en het vertrouwen van burgers in ons politiek systeem kelderde tot een ongezien dieptepunt.' Een kleine vier maand geleden schreef ik een stukje voor Knack naar aanleiding het Publipart-schandaal. Misschien was het te naïef om te denken dat het nu wel stilletjes aan gedaan ging zijn. Maar neen. In Brussel hebben ze op dit moment rock bottom bereikt. Noem het maar gerust stelen van arme mensen, want dat is het.Het meest ongelooflijke aan die hele situatie zijn de reacties van betrokken politici. 'We hebben daar toch recht op?' Dergelijke uitspraken geven blijk van een complete wereldvreemdheid. Het wordt moeilijk om tegen leeftijdsgenoten te blijven zeggen: 'Dat zijn maar een paar rotte appels hoor, er wordt ook echt hard en goed gewerkt.' Ook al is dat de waarheid. Bij deze lanceer ik nogmaals een warme open oproep aan die groep wereldvreemde politici: stop ermee. Als je het echte geld wil verdienen, ga dan in de privé werken en stop met een mooi beroep te bevuilen met ongure en misselijkmakende praktijken. Geef ons, jonge geëngageerde mensen, de kans om later met trots te kunnen zeggen dat we in 'de politiek' zitten.Ik hoop uit de grond van mijn hart dat we in het handboek Belgische Politiek ook het volgende kunnen lezen: 'In 2018 leek de burger zich opnieuw te kunnen vereenzelvigen met zijn politieke leiders na een tumultueus jaar.'