Tot enkele maanden geleden leek het kaarsje van Merkel langzamerhand uit te doven, maar de pandemie heeft het aureool van de langst regerende leider in de Europese Unie opnieuw opgeblonken. Duitsland hield de epidemie onder controle en verraste met een snel en slagkrachtig relanceplan. De ratings van Merkel schoten de hoogte in. Ook op de Europese scène nam Duitsland het voortouw. Als de Europese Unie de coronastorm overleeft, zullen historici later 18 mei 2020 als scharniermoment aanstippen. In het licht van de omvang van de crisis schoof Duitsland een nationaal dogma onder de mat en stemde het ermee in om samen met de andere lidstaten schulden te maken om een Europees relancefonds voor de meest getroffen landen te spijzen. Maar zo ver is het nog niet. Er is zelfs nog geen akkoord over het fonds. Op 17 juli komen de Europese regeringsleiders naar Brussel om erover te onderhandelen. Het is dan aan voorzitter Charles Michel om een compromis uit de brand te slepen, maar het laat zich aanzien dat ook Merkel en de hele politieke en diplomatieke machinerie van de grootste lidstaat hun gewicht in de schaal zullen werpen. De Duitsers leiden vanaf juli immers de Europese ministerraden en de diplomatieke vergaderingen die de Europese toppen voorbereiden. Aan de Jacques de Lalaingstraat wordt alvast niets aan het toeval overgelaten. Het personeelsbestand van de Duitse ambassade bij de Europese Unie is opgetrokken van 200 à 250 tot 400 medewerkers. Er is een belendend gebouw gehuurd om alle medewerkers te huisvesten. Er moet niet enkel een cruciaal sociaaleconomisch herstelplan in de steigers worden gezet. Niemand weet hoe de pandemie de komende maanden zal evolueren. Het is ook aan het Duitse voorzitterschap om ervoor te zorgen dat de lidstaten bij een eventuele tweede golf meer gaan overleggen en samenwerken op het vlak van grensbeheer, de verdeling van medische uitrusting en eventuele vaccins, etc. Merkel heeft alvast haar conclusies getrokken. "Geen land kan deze crisis geïsoleerd en alleen doorstaan. Nog nooit waren solidariteit en samenhang in Europa zo belangrijk als vandaag. De pandemie heeft blootgelegd hoe fragiel het Europese project nog is", zei ze bij de presentatie van het voorzitterschap. Ze sloeg ook een mea culpa. "De eerste reflexen, ook de onze, waren eerder nationaal en niet Europees." Ook indien het coronavirus plotsklaps in het niets zou verdwijnen, wacht de Duitsers nog een kloeke agenda. Zo moeten ze de onderhandelingen opstarten over het voorstel waarmee de Europese Commissie na het zomerreces de Europese klimaatdoelstellingen tegen 2030 wil aanscherpen. Hetzelfde geldt voor de al meermaals uitgestelde voorstellen voor een nieuw migratie- en asielbeleid. Op internationaal vlak wou Duitsland zijn voorzitterschap aangrijpen om de relaties met China op een nieuwe leest te schoeien. Gehoopt werd om een Europees-Chinees investeringsakkoord te presenteren op een top in Leipzig in september, maar dat treffen is voor onbepaalde tijd uitgesteld. Officieel omwille van de coronacrisis, maar Peking stelt zich ook niet bepaald buigzaam op in de onderhandelingen. Over handelsrelaties met derde landen gesproken: het Duitse voorzitterschap eindigt op de dag dat het Verenigd Koninkrijk de douane-unie en de eenheidsmarkt verlaat. Gebeurt dat zonder akkoord, dan dreigt een nieuwe economische dreun. De regering van premier Boris Johnson hoopt dat de Duitsers de andere lidstaten willen/kunnen overtuigen om zich inschikkelijker op te stellen in de slabakkende onderhandelingen over een handelsakkoord. (Belga)

Tot enkele maanden geleden leek het kaarsje van Merkel langzamerhand uit te doven, maar de pandemie heeft het aureool van de langst regerende leider in de Europese Unie opnieuw opgeblonken. Duitsland hield de epidemie onder controle en verraste met een snel en slagkrachtig relanceplan. De ratings van Merkel schoten de hoogte in. Ook op de Europese scène nam Duitsland het voortouw. Als de Europese Unie de coronastorm overleeft, zullen historici later 18 mei 2020 als scharniermoment aanstippen. In het licht van de omvang van de crisis schoof Duitsland een nationaal dogma onder de mat en stemde het ermee in om samen met de andere lidstaten schulden te maken om een Europees relancefonds voor de meest getroffen landen te spijzen. Maar zo ver is het nog niet. Er is zelfs nog geen akkoord over het fonds. Op 17 juli komen de Europese regeringsleiders naar Brussel om erover te onderhandelen. Het is dan aan voorzitter Charles Michel om een compromis uit de brand te slepen, maar het laat zich aanzien dat ook Merkel en de hele politieke en diplomatieke machinerie van de grootste lidstaat hun gewicht in de schaal zullen werpen. De Duitsers leiden vanaf juli immers de Europese ministerraden en de diplomatieke vergaderingen die de Europese toppen voorbereiden. Aan de Jacques de Lalaingstraat wordt alvast niets aan het toeval overgelaten. Het personeelsbestand van de Duitse ambassade bij de Europese Unie is opgetrokken van 200 à 250 tot 400 medewerkers. Er is een belendend gebouw gehuurd om alle medewerkers te huisvesten. Er moet niet enkel een cruciaal sociaaleconomisch herstelplan in de steigers worden gezet. Niemand weet hoe de pandemie de komende maanden zal evolueren. Het is ook aan het Duitse voorzitterschap om ervoor te zorgen dat de lidstaten bij een eventuele tweede golf meer gaan overleggen en samenwerken op het vlak van grensbeheer, de verdeling van medische uitrusting en eventuele vaccins, etc. Merkel heeft alvast haar conclusies getrokken. "Geen land kan deze crisis geïsoleerd en alleen doorstaan. Nog nooit waren solidariteit en samenhang in Europa zo belangrijk als vandaag. De pandemie heeft blootgelegd hoe fragiel het Europese project nog is", zei ze bij de presentatie van het voorzitterschap. Ze sloeg ook een mea culpa. "De eerste reflexen, ook de onze, waren eerder nationaal en niet Europees." Ook indien het coronavirus plotsklaps in het niets zou verdwijnen, wacht de Duitsers nog een kloeke agenda. Zo moeten ze de onderhandelingen opstarten over het voorstel waarmee de Europese Commissie na het zomerreces de Europese klimaatdoelstellingen tegen 2030 wil aanscherpen. Hetzelfde geldt voor de al meermaals uitgestelde voorstellen voor een nieuw migratie- en asielbeleid. Op internationaal vlak wou Duitsland zijn voorzitterschap aangrijpen om de relaties met China op een nieuwe leest te schoeien. Gehoopt werd om een Europees-Chinees investeringsakkoord te presenteren op een top in Leipzig in september, maar dat treffen is voor onbepaalde tijd uitgesteld. Officieel omwille van de coronacrisis, maar Peking stelt zich ook niet bepaald buigzaam op in de onderhandelingen. Over handelsrelaties met derde landen gesproken: het Duitse voorzitterschap eindigt op de dag dat het Verenigd Koninkrijk de douane-unie en de eenheidsmarkt verlaat. Gebeurt dat zonder akkoord, dan dreigt een nieuwe economische dreun. De regering van premier Boris Johnson hoopt dat de Duitsers de andere lidstaten willen/kunnen overtuigen om zich inschikkelijker op te stellen in de slabakkende onderhandelingen over een handelsakkoord. (Belga)