Het uitroepen van het kalifaat door Islamitische Staat, dat samenviel met de verandering van de naam "Islamitische Staat in Irak en de Levant" naar "Islamitische Staat", vond plaats in juni 2014. De aanslag in het Joods Museum gebeurde op 24 mei van dat jaar. Volgens Grignard is het moeilijk om te bevestigen dat de persoon die in de opeisingsvideo te zien is en stelde dat hij de groep waartoe hij behoort "op een gepast moment" zou bekendmaken, deel uitmaakte van dat latere IS. Historicus Thomas Pieret voegde daaraan toe dat bepaalde kaderleden van de groep wel op de hoogte waren dat er iets zou veranderen, maar dat het niet zeker is dat de leden daarover ook informatie hadden gekregen. "Het is moeilijk om te weten of de dader echt wist wat er aan het gebeuren was in Syrië", aldus de expert. Grignard verklaarde vandaag ook dat buitenlandse Syrëstrijders vaak niet wisten in welke groepen ze zouden terechtkomen. "In het begin komen ze vaak in dezelfde groepen terecht aan de Turkse grens. Aangezien de meeste van hen via Turkije Syrië binnenkwamen, hadden ze daar gemakkelijk toegang toe. Door de evolutie binnen die groepen en de overstap van bepaalde leiders naar andere groepen, kwamen ze in andere groepen terecht, waar ze wel bewust voor kozen." Ook kwamen mensen die dezelfde taal spraken vaak samen in groepen terecht, zoals bijvoorbeeld de Franstaligen, afkomstig uit Frankrijk en België, maar bijvoorbeeld ook uit Marokko of Algerije. "Er ontstond zo wel een Frans-Belgische kern", zei Grignard nog. Volgens Pieret zijn de meeste Europeanen uiteindelijk bij Islamitische Staat terechtgekomen, al was dat niet hun eigen keuze. "Dat kwam door de strategie van (IS-leider) al-Baghdadi sinds 2012. Hij heeft een organisatie opgezet om zoveel mogelijk Europeanen te lokken, door aanwezig te zijn op de netwerken waar zich veel Europeanen bevonden", zei hij. Op de vraag wat de motieven zijn om naar Syrië te trekken, antwoordden de experts dat die zeer uiteenlopend zijn. "Sommigen van hen willen een kalifaat creëren in Syrië, anderen willen die revolutie en strijd ook meenemen naar huis. Sommigen doen dat als een reactie op frustraties of onjuistheden die ze hebben meegemaakt, anderen willen een bladzijde omdraaien in hun leven", aldus Grignard. "De meeste van hen vertrekken met een religieus motief, maar sommigen willen ook het politiek project steunen. En dan zijn er ook avonturiers, die de sfeer willen opsnuiven." (Belga)