Het beeld schiet mij nog op de meest onverwachte momenten te binnen: de anus van een man waaromheen de woorden make America great again staan getatoeëerd. Het was de Spaanse kunstenaar Abel Azcona die zichzelf tijdens een vernissage in Chicago op die tattoo trakteerde. Als ik de foto, die op de site van De Standaard verscheen, nog eens bekijk, vallen de mensen achteraan me weer op. Ze staan - met een glas in de hand of hun smartphone in de aanslag - toe te kijken, terwijl de man over een kruk gebogen ligt. Ook foto's van het resultaa...

Het beeld schiet mij nog op de meest onverwachte momenten te binnen: de anus van een man waaromheen de woorden make America great again staan getatoeëerd. Het was de Spaanse kunstenaar Abel Azcona die zichzelf tijdens een vernissage in Chicago op die tattoo trakteerde. Als ik de foto, die op de site van De Standaard verscheen, nog eens bekijk, vallen de mensen achteraan me weer op. Ze staan - met een glas in de hand of hun smartphone in de aanslag - toe te kijken, terwijl de man over een kruk gebogen ligt. Ook foto's van het resultaat zijn, uiteraard, op internet terug te vinden. In De Groene Amsterdammer stond onlangs een artikel over alle kunstenaars die zich in een 'bewonderenswaardige coalitie' verenigen tegen Donald Trump. Ook Azcona kwam aan het woord. 'We moeten aanvallen', legde hij uit. 'We moeten ons lichaam gebruiken als een wapen van macht. Wij zijn flikkers, vrouwen, Mexicanen, zwarten en anders. En we zijn dapper. Kunst is het beste kritische, sociale en politieke wapen dat ik ken.' Verder werd er, onder meer, verwezen naar een actualisatie van werk van Andy Warhol. Warhol beeldde Richard Nixon af met daaronder 'Vote McGovern'. Deborah Kass had op een soortgelijke manier Donald Trump geportretteerd met daaronder 'Vote Hillary'. Slim! 'Het kunstenaarsprotest tegen Trump komt op stoom', stelde het blad niet ontevreden vast. De kunstenaars vormden een beroepsgroep die dezer dagen 'blaakt van eensgezindheid'. Ik weet het zo niet. Hoelang ik ook naar die getatoeeerde anus zit te staren, ik heb het gevoel dat ik iets mis. Hetzelfde overkomt me als ik Pussy van Howard Jacobson lees. Hij - een uitstekend en gerenommeerd auteur - schreef die satire uit woede over Trump. Het is geen hoogtepunt in zijn oeuvre. Op elke pagina staan drie grappen waarvan er al betere versies op Twitter zijn verschenen, en het verhaal is veel en veel te dun om iets wezenlijks toe te voegen aan het circus dat zijn tenten in het Witte Huis heeft opgeslagen. De woede zit kunstenaars in de weg om interessant werk te maken over de politieke carrière van Donald Trump. Maar zelfs voor de origineelste geesten is het moeilijk om de realiteit te kloppen. Terwijl het werk van kunstenaars voorspelbaar is, blijft het verbazingwekkend welk nieuws er uit de omgeving van Trump naar buiten komt. De cast van zijn presidentschap - denk Sean Spicer - zou een belabberd figuur slaan in een vaudeville. Ze hebben de nieuwspagina's van kranten nodig om als personage geloofwaardig te blijven. Niemand zou zoiets kunnen verzinnen. Nee, het beste werk over Donald Trump wordt vandaag zonder twijfel door journalisten gemaakt.