Laat me beginnen met een kleine bekentenis. Ook bij SP.A maken we wel eens gebruik van de veelbesproken debatfiches. De nieuwscarrousel draait zeven dagen op zeven en 24 uur op 24, debatten laaien razendsnel op, politici kunnen niet elk onderwerp altijd op de voet volgen. Dan is het handig om zo'n korte debatfiche in je mailbox te krijgen: waar gaat de discussie precies over, wat zijn de verschillende standpunten, en ja, waar staat de partij in de discussie. Een praktijkvoorbeeld: een 'slimme meter' klinkt goed (wie is er nu voor een domme meter?), tot je weet dat hij niet alleen overbodig is maar ook nog eens 2 miljard extra kosten in de bak van de gezinnen zal duwen. Een debatfiche is geen richtlijn om te stoppen met denken, het is een aanmoediging om je als politicus - gewapend met argumenten - in een debat te gooien.

'Links verzet tegen CETA of TTIP heeft niets te maken met protectionisme van Trump'

Over de standpunten en het beleid van de nieuwbakken Amerikaanse president Donald Trump hebben we geen debatfiche nodig. Een moslimban, een muur tussen de VS en Mexico, het muilkorven van wetenschappers, het frontaal aanvallen van de rechtsstaat,... zijn no brainers. Net daarom was die debatfiche van N-VA zo ontluisterend. Niet omwille van het bestaan van de fiche, daar moet geen enkele partij onnozel over doen. Wel omdat ze zwart op wit de instructie geeft om fundamentele kwesties als vrijheid van godsdienst, discriminatie of klimaat ondergeschikt te maken aan politieke strategie. Aan de opportuniteit die geroken werd om de zogenaamde "linkse hypocrisie" onder vuur te nemen.

Een doorzichtige manier van werken, want het linkse verzet tegen handelsverdragen als CETA of TTIP heeft helemaal niets te maken met het protectionisme van Trump, zoals Bart De Wever vrijdag beweerde. De kern van het linkse verzet van SP.A, en van Paul Magnette, maar evengoed van de Duitse regering is helemaal niet gericht tegen wereldhandel. Het is gericht tegen het ondermijnen van de rechtsstaat. President Trump heeft dit weekend nog eens uitvoerig bewezen dat het bewaken van de rechtsstaat wel de allerlaatste van zijn zorgen is.

Alles draait hier rond de zogenaamde ISDS-tribunalen, aparte rechtbanken die vaste prik zijn geworden in dit soort verdragen en die multinationals moeten 'beschermen' tegen beslissingen van lokale overheden. Energiereus Vatenfall gebruikte zo'n tribunaal om financiële compensaties te eisen voor de Duitse kernuitstap. De omslag naar duurzame energie was in het nadeel van hun investeringen, zo redeneerde het bedrijf. de Nederlandse verzekeraar Achmea probeerde er in Slovakije de deprivatisering van de ziekteverzekering mee tegen te houden.

'Maatregelen die de veiligheid of de levenskwaliteit van miljoenen mensen vergroten, kunnen dus onderschikt worden bevonden aan de belangen van één bedrijf.'

Regeringen die kerncentrales sluiten of de gezondheidszorg betaalbaar willen houden, kunnen teruggefloten worden door grote bedrijven. Laat dat even bezinken. Maatregelen die de veiligheid of de levenskwaliteit van miljoenen mensen vergroten, kunnen dus onderschikt worden bevonden aan de belangen van één bedrijf. Eén bedrijf zou zo in een schimmig achterkamertje belangrijke democratische beslissingen on hold kunnen zetten.

Die grote geschillen voor de ISDS-tribunalen worden opvallend vaak door hetzelfde selecte groep experts beslecht. De ngo Corporate Europe Observatory toonde aan dat meer dan de helft van de zaken afgehandeld wordt door een clubje van 15 juristen. Minstens zo problematisch is het dubbele petje dat ze dragen. De ene keer treden ze op als advocaat van een multinational, de andere keer als voorzitter/arbiter tussen multinational en staat. Alsof Lionel Messi de ene week zelf op het veld zou staan als Barcelona tegen Real Madrid speelt, en de volgende week scheidsrechter zou zijn in de wedstrijd tussen concurrenten Real Madrid en Atletico Madrid.

Weigering om de rechtsstaat uit te verkopen

Het groeiende verzet tegen grote handelsverdragen à la TTIP hier in Europa staat mijlenver van het protectionisme van Trump. Pro of contra vrijhandel, dat is de discussie niet, niemand zit te wachten op landen die letterlijk en figuurlijk muren rond hun economie optrekken. Het verzet gaat over democratie, over de belangen van burgers die altijd en overal voorop moeten staan en bescherming van de overheid moeten genieten. En het gaat vooral over de fundamentele weigering om de rechtsstaat uit te verkopen aan een groepje zakenadvocaten - niet eens onafhankelijke rechters - van nietsontziende multinationals.

De ene 'gouvernement des juges' is blijkbaar de andere niet.

Laat me beginnen met een kleine bekentenis. Ook bij SP.A maken we wel eens gebruik van de veelbesproken debatfiches. De nieuwscarrousel draait zeven dagen op zeven en 24 uur op 24, debatten laaien razendsnel op, politici kunnen niet elk onderwerp altijd op de voet volgen. Dan is het handig om zo'n korte debatfiche in je mailbox te krijgen: waar gaat de discussie precies over, wat zijn de verschillende standpunten, en ja, waar staat de partij in de discussie. Een praktijkvoorbeeld: een 'slimme meter' klinkt goed (wie is er nu voor een domme meter?), tot je weet dat hij niet alleen overbodig is maar ook nog eens 2 miljard extra kosten in de bak van de gezinnen zal duwen. Een debatfiche is geen richtlijn om te stoppen met denken, het is een aanmoediging om je als politicus - gewapend met argumenten - in een debat te gooien. Over de standpunten en het beleid van de nieuwbakken Amerikaanse president Donald Trump hebben we geen debatfiche nodig. Een moslimban, een muur tussen de VS en Mexico, het muilkorven van wetenschappers, het frontaal aanvallen van de rechtsstaat,... zijn no brainers. Net daarom was die debatfiche van N-VA zo ontluisterend. Niet omwille van het bestaan van de fiche, daar moet geen enkele partij onnozel over doen. Wel omdat ze zwart op wit de instructie geeft om fundamentele kwesties als vrijheid van godsdienst, discriminatie of klimaat ondergeschikt te maken aan politieke strategie. Aan de opportuniteit die geroken werd om de zogenaamde "linkse hypocrisie" onder vuur te nemen.Een doorzichtige manier van werken, want het linkse verzet tegen handelsverdragen als CETA of TTIP heeft helemaal niets te maken met het protectionisme van Trump, zoals Bart De Wever vrijdag beweerde. De kern van het linkse verzet van SP.A, en van Paul Magnette, maar evengoed van de Duitse regering is helemaal niet gericht tegen wereldhandel. Het is gericht tegen het ondermijnen van de rechtsstaat. President Trump heeft dit weekend nog eens uitvoerig bewezen dat het bewaken van de rechtsstaat wel de allerlaatste van zijn zorgen is.Alles draait hier rond de zogenaamde ISDS-tribunalen, aparte rechtbanken die vaste prik zijn geworden in dit soort verdragen en die multinationals moeten 'beschermen' tegen beslissingen van lokale overheden. Energiereus Vatenfall gebruikte zo'n tribunaal om financiële compensaties te eisen voor de Duitse kernuitstap. De omslag naar duurzame energie was in het nadeel van hun investeringen, zo redeneerde het bedrijf. de Nederlandse verzekeraar Achmea probeerde er in Slovakije de deprivatisering van de ziekteverzekering mee tegen te houden.Regeringen die kerncentrales sluiten of de gezondheidszorg betaalbaar willen houden, kunnen teruggefloten worden door grote bedrijven. Laat dat even bezinken. Maatregelen die de veiligheid of de levenskwaliteit van miljoenen mensen vergroten, kunnen dus onderschikt worden bevonden aan de belangen van één bedrijf. Eén bedrijf zou zo in een schimmig achterkamertje belangrijke democratische beslissingen on hold kunnen zetten. Die grote geschillen voor de ISDS-tribunalen worden opvallend vaak door hetzelfde selecte groep experts beslecht. De ngo Corporate Europe Observatory toonde aan dat meer dan de helft van de zaken afgehandeld wordt door een clubje van 15 juristen. Minstens zo problematisch is het dubbele petje dat ze dragen. De ene keer treden ze op als advocaat van een multinational, de andere keer als voorzitter/arbiter tussen multinational en staat. Alsof Lionel Messi de ene week zelf op het veld zou staan als Barcelona tegen Real Madrid speelt, en de volgende week scheidsrechter zou zijn in de wedstrijd tussen concurrenten Real Madrid en Atletico Madrid.Het groeiende verzet tegen grote handelsverdragen à la TTIP hier in Europa staat mijlenver van het protectionisme van Trump. Pro of contra vrijhandel, dat is de discussie niet, niemand zit te wachten op landen die letterlijk en figuurlijk muren rond hun economie optrekken. Het verzet gaat over democratie, over de belangen van burgers die altijd en overal voorop moeten staan en bescherming van de overheid moeten genieten. En het gaat vooral over de fundamentele weigering om de rechtsstaat uit te verkopen aan een groepje zakenadvocaten - niet eens onafhankelijke rechters - van nietsontziende multinationals.De ene 'gouvernement des juges' is blijkbaar de andere niet.