Geen 5000 inwoners telt het Vlaams-Brabantse Linkebeek, en het gemeentebestuur bestaat er uit twee volwaardige schepenen en één burgemeester, in het beste geval. Officieel is Linkebeek een faciliteitengemeente, in werkelijkheid is het een dorp. En, helaas, ook een politiek kruitvat dat opnieuw ontvlamt, net in de week dat premier Charles Michel (MR) de eerste verjaardag van zijn centrumrechtse regering viert.
...

Geen 5000 inwoners telt het Vlaams-Brabantse Linkebeek, en het gemeentebestuur bestaat er uit twee volwaardige schepenen en één burgemeester, in het beste geval. Officieel is Linkebeek een faciliteitengemeente, in werkelijkheid is het een dorp. En, helaas, ook een politiek kruitvat dat opnieuw ontvlamt, net in de week dat premier Charles Michel (MR) de eerste verjaardag van zijn centrumrechtse regering viert. Merkwaardig genoeg zijn de twee politici die het vuur aan de lont staken een would-be burgemeester van Michels eigen MR en een regionaal minister van de N-VA, de belangrijkste partij van zijn eigen coalitie. Hun twist gaat terug op een stokoud socialistisch initiatief: de omzendbrief-Peeters, genoemd naar de al lang uit beeld verdwenen SP.A'er Leo Peeters. Als Vlaams minister begon hij als eerste de faciliteiten voor Franstaligen strikt en restrictief te interpreteren. In 1997 was dat, in volle Dehaene-periode. Naar Wetstraatbegrippen ligt 1997 in de prehistorie. Soms haalt het verre verleden het heden in. De Linkebeekse MR-politicus Damien Thiéry heeft altijd geweigerd de omzendbrief-Peeters nauwkeurig toe te passen. Dat is ook de reden waarom opeenvolgende Vlaamse ministers hem altijd weigerden te benoemen tot volwaardig burgemeester van Linkebeek. Hij bleef dan maar 'waarnemend burgemeester'. Maar de nieuwe voogdijminister heet Liesbeth Homans, en zij voert de forcing. Eerst wilde ze een Franstalige partijgenoot van Thiéry tot burgemeester promoveren. Nadat die daar (voorspelbaar) voor bedankte, heeft ze zondag een Vlaming uit de Linkebeekse oppositie opgetrommeld en benoemd. Prompt schakelt de dramademocratie een versnelling hoger. Het FDF slaat groot alarm (ook al is Thiéry van het FDF overgelopen naar de MR: 'Te koppig en niets mee aan te vangen'). PS-voorzitter Elio Di Rupo legt de verantwoordelijkheid van de demarche van Vlaams minister Homans bij federaal premier Charles Michel, ook al weet hij donders goed dat dit nonsens is. Di Rupo weet dat de zaak-Thiéry het gevolg is van zes staatshervormingen, stuk voor stuk mee geschreven en goedgekeurd door de PS, en hij is ervan op de hoogte dat de Raad van State Thiéry al bij herhaling in het ongelijk heeft gesteld. Toch verdedigt Di Rupo vandaag de zaak van een politicus die de regelgeving en de rechtspraak van dit land miskent, en dat dus in naam van... de democratie. Maar Homans is evenmin onschuldig. 'Een gemeente kan niet zonder burgemeester', zo verdedigt N-VA-voorzitter Bart De Wever haar aanpak. Ook dat is niet waar. Thiéry was al acht jaar waarnemend burgemeester. Hij bleef dat ook in de periode 2009-2014, toen Geert Bourgeois zijn voogdijminister was. Was Bourgeois dan een principeloze en al te toegeeflijke Vlaming? Of zou het kunnen dat zijn partijgenote Homans heel bewust een politieke zaak wil maken van Linkebeek? De politieke crisis in Linkebeek is geen uitvloeisel van een of andere natuurwet, maar van het optreden van een waarnemend burgemeester en de bevoegde minister. Het is afwachten of 'Linkebeek City' echt brokken zal maken in de Wetstraat. Maar deze rel toont wel aan dat het communautaire conflict nog altijd niet weg is uit de Belgische politiek. Vorig jaar staakte de N-VA de communautaire oorlog - toch voor één regeerperiode - om de centrumrechtse regering-Michel mogelijk te maken. Die belofte kon blijkbaar niet op tegen de profileringsdrang van Liesbeth Homans. En ook Elio Di Rupo zat te wachten op een N-VA-provocatie om een overbodig communautair conflict te kunnen uitlokken - en dus een mogelijke regeringscrisis. Een vol jaar probeerde de PS de regering-Michel te laten vallen met harde kritiek op het sociaaleconomische beleid. Nu zoeken de Franstalige socialisten hun heil in een communautair opbod. Hoeveel gezag hebben ze nog als opposanten van dit volgens hen door de N-VA gedomineerde kabinet? Er is na één jaar veel en terechte kritiek te geven op de aanpak en de methode van de regering-Michel. Alleen is de nieuwe oppositie niet zo goed geplaatst om dat nu al te doen.