Toen ik politieke wetenschappen studeerde, keek ik naar elke verkiezingsavond in eender welke land waarvan ik de taal min of meer kon verstaan. De BBC's David Dimbleby was in die tijd mijn favoriete anker. Galanter dan Jeremy Paxman, maar vaak even scherp. Hij presenteerde Question Time, en praatte dus ook elke verkiezingsnacht aan elkaar. Dat deed Dimbleby voor het eerst in 1979, en voor het laatst in 2017. Tien verkiezingen, dus. Hij was net geen tachtig jaar toen hij voor het laatst zo'n grote show mocht leiden.
...

Toen ik politieke wetenschappen studeerde, keek ik naar elke verkiezingsavond in eender welke land waarvan ik de taal min of meer kon verstaan. De BBC's David Dimbleby was in die tijd mijn favoriete anker. Galanter dan Jeremy Paxman, maar vaak even scherp. Hij presenteerde Question Time, en praatte dus ook elke verkiezingsnacht aan elkaar. Dat deed Dimbleby voor het eerst in 1979, en voor het laatst in 2017. Tien verkiezingen, dus. Hij was net geen tachtig jaar toen hij voor het laatst zo'n grote show mocht leiden. Waarom had de BBC hem ook eerder van het scherm moeten halen? Hij was geliefd bij de kijkers, en hij deed zelf ook niets liever. De twinkeling in zijn ogen verraadde altijd zijn jongensachtige enthousiasme. Hij presenteerde, natuurlijk, ook uitstekend: slim, snel, geestig, maar op het einde was zijn grootste talent simpelweg dat-ie al zo lang presenteerde. Kijkers willen meestal meer van hetzelfde, en in dit geval konden ze zich zelfs niet voorstellen dat ooit iemand anders dan Dimbleby hoofdpresentator zou worden. Na David Dimbleby kwam Huw Edwards. Hij doet dat ook prima. Zou Linda De Win nog in de gangen van de Kamer en het Vlaams Parlement achter politici kunnen aanrennen als ze de tachtig nadert? Ik mag hopen voor haar van wel, en ik, een fan, zou er zelf ook nog wel graag naar kijken. Linda De Win ziet er trouwens een pak sportiever uit dan Dimbleby, dus misschien kan ze wel tot haar negentigste blijven doorgaan. Als de VRT haar had laten voortdoen. In tegenstelling tot de BBC haalt de VRT haar bekende gezichten op hun 65e van het scherm. Sinds Linda De Win die regel aanklaagde naar aanleiding van haar naderende pensionering, zal hij alleen maar strikter worden toegepast. Ook Michel Wuyts en Frank Raes moeten vertrekken. Voor een openbare omroep is dat ook de juiste keuze. De VRT heeft namelijk niet als enige opdracht om haar sterren en haar publiek tevreden te houden. De VRT hoort ook nieuw talent op te leiden, en het is tegenover hen niet te verantwoorden dat ze uiteindelijk moeten wachten voor de topjobs tot de vorige generatie van zichzelf vindt dat ze eindelijk wel aan pensioen toe is. Televisiejournalist is voorlopig nog geen knelpuntberoep maar een privilege. Nu de regel strikt wordt toegepast, heeft die zelfs iets heel rechtvaardigs: iedereen weg op 65, en ruim baan geven aan jonger talent. Niemand hoeft zich de illusie te maken dat hij onvervangbaar is. En voor oud-journalisten die zichzelf dat wel wijsmaken, zullen er altijd nog wel leuke schnabbels zijn.