Je worstelt al een tijdje met jezelf en het leven. De dokter vermoedt dat je aan een klinische depressie lijdt, dus je gaat wekelijks naar de therapeut en neemt medicatie. Je werkt eraan. En tuurlijk, die therapie en antidepressiva doen wel iets, maar wat je hier echt doorheen zal helpen, zijn mensen (liefst collega's of verre familieleden op Facebook) die je vertellen dat je het gewoon moet loslaten. Want daar had je zelf nog niet aan gedacht, natuurlijk. Je bent te depressief om te denken. Laat het gewoon los. Wat 'het' of 'gewoo...

Je worstelt al een tijdje met jezelf en het leven. De dokter vermoedt dat je aan een klinische depressie lijdt, dus je gaat wekelijks naar de therapeut en neemt medicatie. Je werkt eraan. En tuurlijk, die therapie en antidepressiva doen wel iets, maar wat je hier echt doorheen zal helpen, zijn mensen (liefst collega's of verre familieleden op Facebook) die je vertellen dat je het gewoon moet loslaten. Want daar had je zelf nog niet aan gedacht, natuurlijk. Je bent te depressief om te denken. Laat het gewoon los. Wat 'het' of 'gewoon' of 'loslaten' juist betekent, moet je zelf uitzoeken, maar het komt neer op gewoon stoppen met triest zijn. Gewoon. Misschien gewoon eens naar buiten gaan en iets gaan drinken of zo. Of gewoon een hobby zoeken. Enfin, gewoon onbetaalbare goede raad, dus. In die zin dat je er nooit of te nimmer iemand voor zou betalen. Je kind is boos op een openbare plaats en roept heel luid. Dat is het moment waarop jij wilt horen wat omstanders zouden doen om de situatie op te lossen. Je wilt helemaal niet zo snel mogelijk naar de auto, je kind troosten en naar huis gaan. Nee, je wilt de mening van vreemden horen over straffen en belonen, flinke en stoute kinderen en goh, gooi ideeën over schermtijd en voeding er ook maar meteen bij. En zou iemand je ook nog kunnen vertellen hoe het er vroeger, in zijn tijd, aan toeging, please? Je weet, als ouder die nu intensief bezig is met het opvoeden van een jong kind, niet veel van opvoeding, maar wat je wel weet is dat de mensen zich er vroeger veel minder druk over maakten, wat alleen maar kan betekenen dat het toen vanzelf ging. Als jij aan het koken bent, hoor je, in plaats van loungy achtergrondmuziek, heel graag zo luid mogelijk in je oor de persoon voor wie je kookt vertellen dat hij of zij het vuur misschien wat zachter zou zetten. Of dat een snuifje kaneel gerechten naar een hoger niveau kan tillen. Jij leidt je leven namelijk liefst van al alsof het een getelevisioneerde kookwedstrijd is, in constante aanwezigheid van een jury. Een dikke drie voor gezelligheid. Je woont al acht jaar op dezelfde plek, en rijdt al acht jaar met de auto van en naar die plek, maar toch is er niets dat je meer kan boeien dan hoe het nieuwe lief van je zus, dat vanavond voor het eerst naar je huis reed, een weg gevonden heeft die zeker beter is dan de jouwe. Bedankt, kerel! Er zijn mensen die meer weten over alles in de wereld, enkel en alleen omdat ze al langer op die wereld aanwezig zijn. Of het nu gaat over de instellingen van je draadloze printer, over de vraag of jeansbroeken met gaten al dan niet modieus zijn, of wat de zin van het leven is: zij zijn er voor je. Ongevraagd en godgeklaagd.