'Dat méén je toch niet?' zei hij. Zijn mond viel open. Letterlijk. Ik had hem net verteld dat ik naar de finale van The Voice van Vlaanderen in Flanders Expo zou gaan. Vooral omdat mijn zoon en zijn beste vriendin dat zo graag wilden, maar daarom nog niet tegen mijn zin. Integendeel. 'Maar jij bent een verstandige vrouw! Je schrijft over maatschappelijke problemen! Over politiek zelfs!' klonk het ongelovig. Die kennis was lang niet de enige die maar niet begreep wat ik op een evenement van een intellectueel onverantwoorde zender als VTM te zoeken had. Wie een universitair diploma op zak heeft en zich door de week met serieuze zaken bezighoudt, hoort te allen tijde in zijn hokje te blijven.
...

'Dat méén je toch niet?' zei hij. Zijn mond viel open. Letterlijk. Ik had hem net verteld dat ik naar de finale van The Voice van Vlaanderen in Flanders Expo zou gaan. Vooral omdat mijn zoon en zijn beste vriendin dat zo graag wilden, maar daarom nog niet tegen mijn zin. Integendeel. 'Maar jij bent een verstandige vrouw! Je schrijft over maatschappelijke problemen! Over politiek zelfs!' klonk het ongelovig. Die kennis was lang niet de enige die maar niet begreep wat ik op een evenement van een intellectueel onverantwoorde zender als VTM te zoeken had. Wie een universitair diploma op zak heeft en zich door de week met serieuze zaken bezighoudt, hoort te allen tijde in zijn hokje te blijven. Daar krijg ik tegenwoordig meer en meer het heen en weer van. Ja, ik schrijf voor een ernstig blad, luister naar Klara en Radio1, ben dol op Olympique Dramatique en lees na de werkuren graag Barnes of Coetzee. Maar ik kijk dus ook naar The Voice, heb Het smelt in één ruk uitgelezen en kweel geregeld mee met Radio Nostalgie als ik na een lange werkdag naar huis rij. Mag ik even, ja? Natuurlijk besef ik dat de overwinning van Lola Obasuyi in The Voice in het niet valt bij de dreiging van een hete herfst, de misselijkmakende kinderarmoede in het Westen, de opwarming van de aarde en de aanhoudende terrorismedreiging. So what? Ik heb ontzettend van die finale in Flanders Expo genoten, en ik ben er behoorlijk zeker van dat zo'n avondje 'lage cultuur' mijn zoons toekomstkansen niet heeft ondermijnd. Dit is - voor alle duidelijkheid - geen apologie voor The Voice van Vlaanderen en andere talentenjachten. Wat het dan wel is? Een pleidooi om de scheidslijn tussen zogenaamde hoge en lage cultuur voor eens en altijd weg te halen (Wie bepaalt trouwens wat van een intellectueel aanvaardbaar niveau is en wat niet?). Afgelopen week nog ontspon zich een werkelijk onzinnige discussie over de vele aandacht die naar de geboorte van een babypanda in Pairi Daiza was gegaan. Nu moet ik zeggen dat ik die beelden niet bepaald kon smaken zo aan het begin van het middagjournaal. Niet uit het een of ander vergezochte ethische principe, maar simpelweg omdat ik dieren zonder vacht nogal goor vind. Met het feit dat andere televisiekijkers uitgebreid de tijd kregen om zich aan die vermeende schattigheid te vergapen, had ik totaal geen probleem. Dat maakt hen echt niet dommer, en al helemaal niet meer of minder empathisch ten opzichte van de onmenselijke beproevingen van de vele vluchtelingen of van de groeiende groep Vlamingen die amper nog de huur of de energiefactuur kan betalen. Zat de wereld maar zo eenvoudig in elkaar. Dat de hoofredacteur van Het Journaal moest komen opdraven om zich te verantwoorden voor het aantal minuten panda in zijn uitzending, was bespottelijk. Laat die man toch lekker werken.Ik erger me vooral aan dat soort deining omdat ik weet dat ik bijlange niet de enige mens ben met een job waarbij je nogal eens moet nadenken die vlotjes van de hogere naar de lagere cultuur overstapt, en terug. En dat doen we echt niet alleen om onze kroost te plezieren. Zo ken ik nogal wat mensen die 's avonds graag met een glas goede wijn voor een reality-programma als Blind Getrouwd gaan zitten, of elke dag trouw Thuis op de Digicorder opnemen. Ik ken ook een theatermaakster die al twintig jaar elke week Flair leest en in de wolken was toen Temptation Island weer op de buis kwam, een professor die het hele oeuvre van Nicci French heeft gelezen, en een masterstudente filosofie die met een paar vriendinnen naar twéé afscheidsconcerten van de oude K3 is geweest. Sommigen zouden dat van hun leven niet toegeven, anderen noemen het blozend hun guilty pleasure en voor journalisten is het natuurlijk allemaal research. Maar daar steek ik me dus niet meer achter weg. Ik hou hoe langer hoe minder van hokjes. Wie me er ook probeert in te stoppen. Hoog tijd dus dat we met z'n allen het recht opeisen om ongegeneerd naar The Voice te kijken. Lola rules!