Net op de dag dat de Amerikaanse Energieminister Jennifer Graham, in navolging van de Franse president Macron, een oproep deed om nieuwe kerncentrales te bouwen, kwam onze eigen Hoge Gezondheidsraad (HGR) met de mare om onze kernreactoren te sluiten. Volgens Graham is nucleair één der duurzaamste, betrouwbaarste en meest CO2-vrije energiebronnen, en het is zelfs onontbeerlijk voor het vervaardigen van medische isotopen voor kankerbestrijding. In tegenstelling tot Graham luidt onze Hoge Gezondheidsraad de doodsklokken. Drie experten van het Studiecentrum voor Kernenergie (SCK) die meewerkten aan het rapport van de HGR, weigerden het echter te ondertekenen omdat hun wetenschappelijke integriteit werd aangetast en ze onder druk werden gezet.

"Het is geen rapport maar een pamflet vol tendentieuze stemmingmakerij waarin nucleaire noodplanning verdrinkt in duurzaamheidscriteria". Die drie bollebozen konden nochtans een relevante bijdrage leveren. Voor de opslag van ons radioactief afval is er 225 meter onder de Boomse klei van het SCK in Mol een tunnelcomplex uitgegraven. Het staat al decennialang leeg omdat de politieke wegkijkers geen bergingsbesluit durven nemen, en het liever bovengronds stockeren.

Groen-minister Petra De Sutter liet deze zomer in De Standaard nog optekenen dat haar partij de geschiedenis zou ingaan 'als de partij die de kernuitstap gerealiseerd heeft'. Om die plannen te kunnen realiseren komt het communistisch trekje van de Groenen niet zelden om de hoek loeren. Toen de CREG een onderzoek wou voeren naar de kostprijs en de gevolgen van haar black-out-beleid, kreeg ze een brief van minister Van der Straeten in de bus. De energiewaakhong moest per onmiddellijk stoppen met haar onafhankelijke studie. Rechter en partij zijn, voor sommige groenen hoeft dat geen probleem te zijn. Iedereen muilkorven om het narratief te sturen en enkel wetenschappelijke studies te dulden die naar de mond praten, zit in het groene DNA.

Kostprijs voor de nakende sluiting van onze kerncentrales blijft nattevingerpolitiek.

Voor de Groene gasadepten is het eigenlijk niet om de CO2-uitstoot te doen, want gas stoot naast stikstof zelfs 41 meer CO2 uit per kilowattuur dan kernenergie. Het gaat hen enkel om het dogmatisch sluiten van al onze kernreactoren. Het ultieme sluitstuk van een strijd die eigenlijk al een halve eeuw aansleept. Angst aanjagen voor een kernramp is altijd hun voornaamste slogan geweest. Maar onze kerncentrales sluiten is net zoiets als het vuur ontdekken en het domweg uitdoven uit vrees dat er zich iemand aan zou kunnen verbranden. Volgens een rapport van Our World in Data, die het aantal doden ten gevolge van ongelukken en luchtvervuiling berekent per geproduceerde terawattuur energie, zouden 4,6 dodelijke slachtoffers te betreuren zijn met biomassa en 2,8 met gas, dat is 40 keer meer dan 0,07 met nucleair. Voor wind- en zonne-energie is het respectievelijk 0,04 en 0,02.

Voor steenkool loopt het dodental op tot 24,6. Onze koolmijnrampen zitten echter al ver in ons collectief geheugen: In 1891 stierven 127 kompels in Monceau fontaine en 21 in Grand Machine à Feumin. In 1892 vielen er 217 slachtoffers in Cour de l' Agrappe en nog eens 22 in zowel Wasmes als in Crachet Piquiry. De mijnramp van 1956 in Marcinelles met 262 was de laatste grote mijn catastrofe in ons land. Volgens de studiedienst van de Europese Commissie, het Joint Research Centre (JRC) maken de huidige kernreactoren vijf dodelijke slachtoffers per opgewekte 10 miljoen gigawattuur, evenveel als waterkracht en windmolens.

De Aha-erlebnis voor de antinucleaire lobby was de ontploffing van de kernreactor in Tsjernobyl in 1986. Volgens cijfers van UNSCEAR, het wetenschappelijk comité van de VN dat de gezondheidsimpact van Tsjernobyl in 2008 voor het laatst heeft onderzocht, werden er in de dagen na de kernramp 250 mensen gehospitaliseerd, van wie 134 met het zogenaamde acute stralingssyndroom (ARS). In de eerste 4 maanden stierven er 28, allemaal reactoroperatoren of hulpverleners. In de 20 jaar daarop stierven er nog eens 19 aan de uitgestelde gevolgen. Volgens het Tsjernobyl Forum bestaande uit 7 VN-organisaties (waaronder UNSCAER, Internationaal atoomagentschap, WHO, UN Environment Programme) zouden er tot 2005 uiteindelijk nog 4.000 mensen kunnen overleden zijn door schildklierkanker. Bij de kernramp ten gevolge van een tsunami in Fukushima was er amper één directe stralingsdode.

Het zou idioot zijn het gevaar van kernenergie en het opslaan van kernafval te minimaliseren, maar het verdient ook in perspectief geplaatst te worden. Telkens als het over nucleair gaat wordt de objectiviteit onder druk van de groene sandaallobby buitenspel gezet. Dan gaat het niet zelden om 'de veiligheid', terwijl nog altijd niets geweten is over de motivaties van dolgedraaide zeloot die in 2014 zo'n 65.000 liter olie liet wegvloeien uit de kerncentrale van Doel.

Zo verging het ook recent met de heisa over de scheurtjes en het betonrot in Doel en Tihange. Eigenlijk werden de haarscheurtjes in component C0065 van het reactorvat van Doel 3 al ontdekt en goedgekeurd in 1975. Ze werden door het Federaal Agentschap voor Nucleaire Controle (FANC) nogmaals onderzocht in 2012. Na controle werd Tihange opnieuw opgestart in december 2015 en Doel in januari 2016. Waarover ging het uiteindelijk? Kerncentrales hebben niveau 1- en niveau 2-systemen. De eerste hebben sturing en beveiliging die in twee- en drievoud worden voorzien en functioneren als de kerncentrale in werking is. Het andere is een back-up die opstart als het niveau 1-systeem uitvalt en de centrale stilvalt. Die tweede controlezaal is ook voorzien van sturing en noodpompen en staat op een veilige afstand van niveau-1. De betondegradatie of de betonrot doet zich voor in het back-up systeem.

Bij de jongste centrales, Doel 3 en 4 en Tihange 2 en 3 zit het back-upsysteem onder de grond. Daar zitten een paar afblaaskleppen voor stoom van 300 graden Celsius, dat niet rechtstreeks in de lucht mag en daarom gebufferd moet worden. Die stoomuitstoten hebben in de loop der jaren het beton aangetast. Die bunker moet niveau 2 beschermen tegen een neerstortend vliegtuig. De kans dat zo'n vliegtuig door het beton breekt wordt geraamd op 1 op 100 miljard. Door de betondegradatie wordt die kans verhoogd tot 1 op 10 miljard. En mocht dat vliegtuig zich door de bunker boren, dan treft het alleen niveau 2 dat pas opstart na het uitvallen van niveau 1. Kortom, die centrales worden voortdurend stilgelegd voor problemen die eigenlijk nog niet bestaan. België is trouwens het enige land met centrales waar niveau-2 is ingebunkerd. Het betonrot wordt op de International Nuclear and Radiological Event Scale ingeschakeld op het allerlaagste gevaarniveau, een "anomaly". De groene antinucleaire obsessie en de achtervolgingswaanzin van de FANC op Engie hebben ons toen nutteloos in de kou gezet.

De kostprijs voor de nakende sluiting van onze kerncentrales blijft ook nattevingerpolitiek. Die zou volgens de rapporten van energie-econoom Johan Albrecht en het Planbureau uit 2018 tussen de 150 miljoen en de 900 miljoen euro per jaar kosten. De kostprijs van de ontmanteling en de berging van het nucleaire afval loopt op bij elke nieuwe berekening, en zit vol toxische onzekerheid. De huidige schatting bedraagt 18 miljard euro op korte termijn en 41 miljard op lange termijn. Het nucleaire spaarpotje van Synotom om de ontmanteling en de opslag van kernafval te betalen is 14 miljard euro groot. Voormalig energieminister Marghem eiste dat het Franse moederhuis Engie borg zou staan voor die miljardenfactuur indien Engie-Electrabel België in de problemen zou geraken, en de belastingbetaler de dupe zou worden van die sluitingsoperatie. Ze werd echter teruggefloten door haar eigen partijgenoot en toenmalig premier Charles Michel. Deze had de hand- en spandiensten van Parijs nodig om het tot Europees President te schoppen.

Synergid, de federatie van netwerkbeheerders, berekende dat als we tegen 2050 90% van de auto's elektrisch willen laten rijden, in een extreem scenario, het net zo'n 8 gigawatt aan extra capaciteit nodig heeft, of het equivalent van acht kerncentrales.Met zijn allen met een wollen trui en klipsandalen van boombladeren aan, en op de bakfiets.

Net op de dag dat de Amerikaanse Energieminister Jennifer Graham, in navolging van de Franse president Macron, een oproep deed om nieuwe kerncentrales te bouwen, kwam onze eigen Hoge Gezondheidsraad (HGR) met de mare om onze kernreactoren te sluiten. Volgens Graham is nucleair één der duurzaamste, betrouwbaarste en meest CO2-vrije energiebronnen, en het is zelfs onontbeerlijk voor het vervaardigen van medische isotopen voor kankerbestrijding. In tegenstelling tot Graham luidt onze Hoge Gezondheidsraad de doodsklokken. Drie experten van het Studiecentrum voor Kernenergie (SCK) die meewerkten aan het rapport van de HGR, weigerden het echter te ondertekenen omdat hun wetenschappelijke integriteit werd aangetast en ze onder druk werden gezet. "Het is geen rapport maar een pamflet vol tendentieuze stemmingmakerij waarin nucleaire noodplanning verdrinkt in duurzaamheidscriteria". Die drie bollebozen konden nochtans een relevante bijdrage leveren. Voor de opslag van ons radioactief afval is er 225 meter onder de Boomse klei van het SCK in Mol een tunnelcomplex uitgegraven. Het staat al decennialang leeg omdat de politieke wegkijkers geen bergingsbesluit durven nemen, en het liever bovengronds stockeren. Groen-minister Petra De Sutter liet deze zomer in De Standaard nog optekenen dat haar partij de geschiedenis zou ingaan 'als de partij die de kernuitstap gerealiseerd heeft'. Om die plannen te kunnen realiseren komt het communistisch trekje van de Groenen niet zelden om de hoek loeren. Toen de CREG een onderzoek wou voeren naar de kostprijs en de gevolgen van haar black-out-beleid, kreeg ze een brief van minister Van der Straeten in de bus. De energiewaakhong moest per onmiddellijk stoppen met haar onafhankelijke studie. Rechter en partij zijn, voor sommige groenen hoeft dat geen probleem te zijn. Iedereen muilkorven om het narratief te sturen en enkel wetenschappelijke studies te dulden die naar de mond praten, zit in het groene DNA.Voor de Groene gasadepten is het eigenlijk niet om de CO2-uitstoot te doen, want gas stoot naast stikstof zelfs 41 meer CO2 uit per kilowattuur dan kernenergie. Het gaat hen enkel om het dogmatisch sluiten van al onze kernreactoren. Het ultieme sluitstuk van een strijd die eigenlijk al een halve eeuw aansleept. Angst aanjagen voor een kernramp is altijd hun voornaamste slogan geweest. Maar onze kerncentrales sluiten is net zoiets als het vuur ontdekken en het domweg uitdoven uit vrees dat er zich iemand aan zou kunnen verbranden. Volgens een rapport van Our World in Data, die het aantal doden ten gevolge van ongelukken en luchtvervuiling berekent per geproduceerde terawattuur energie, zouden 4,6 dodelijke slachtoffers te betreuren zijn met biomassa en 2,8 met gas, dat is 40 keer meer dan 0,07 met nucleair. Voor wind- en zonne-energie is het respectievelijk 0,04 en 0,02. Voor steenkool loopt het dodental op tot 24,6. Onze koolmijnrampen zitten echter al ver in ons collectief geheugen: In 1891 stierven 127 kompels in Monceau fontaine en 21 in Grand Machine à Feumin. In 1892 vielen er 217 slachtoffers in Cour de l' Agrappe en nog eens 22 in zowel Wasmes als in Crachet Piquiry. De mijnramp van 1956 in Marcinelles met 262 was de laatste grote mijn catastrofe in ons land. Volgens de studiedienst van de Europese Commissie, het Joint Research Centre (JRC) maken de huidige kernreactoren vijf dodelijke slachtoffers per opgewekte 10 miljoen gigawattuur, evenveel als waterkracht en windmolens. De Aha-erlebnis voor de antinucleaire lobby was de ontploffing van de kernreactor in Tsjernobyl in 1986. Volgens cijfers van UNSCEAR, het wetenschappelijk comité van de VN dat de gezondheidsimpact van Tsjernobyl in 2008 voor het laatst heeft onderzocht, werden er in de dagen na de kernramp 250 mensen gehospitaliseerd, van wie 134 met het zogenaamde acute stralingssyndroom (ARS). In de eerste 4 maanden stierven er 28, allemaal reactoroperatoren of hulpverleners. In de 20 jaar daarop stierven er nog eens 19 aan de uitgestelde gevolgen. Volgens het Tsjernobyl Forum bestaande uit 7 VN-organisaties (waaronder UNSCAER, Internationaal atoomagentschap, WHO, UN Environment Programme) zouden er tot 2005 uiteindelijk nog 4.000 mensen kunnen overleden zijn door schildklierkanker. Bij de kernramp ten gevolge van een tsunami in Fukushima was er amper één directe stralingsdode. Het zou idioot zijn het gevaar van kernenergie en het opslaan van kernafval te minimaliseren, maar het verdient ook in perspectief geplaatst te worden. Telkens als het over nucleair gaat wordt de objectiviteit onder druk van de groene sandaallobby buitenspel gezet. Dan gaat het niet zelden om 'de veiligheid', terwijl nog altijd niets geweten is over de motivaties van dolgedraaide zeloot die in 2014 zo'n 65.000 liter olie liet wegvloeien uit de kerncentrale van Doel.Zo verging het ook recent met de heisa over de scheurtjes en het betonrot in Doel en Tihange. Eigenlijk werden de haarscheurtjes in component C0065 van het reactorvat van Doel 3 al ontdekt en goedgekeurd in 1975. Ze werden door het Federaal Agentschap voor Nucleaire Controle (FANC) nogmaals onderzocht in 2012. Na controle werd Tihange opnieuw opgestart in december 2015 en Doel in januari 2016. Waarover ging het uiteindelijk? Kerncentrales hebben niveau 1- en niveau 2-systemen. De eerste hebben sturing en beveiliging die in twee- en drievoud worden voorzien en functioneren als de kerncentrale in werking is. Het andere is een back-up die opstart als het niveau 1-systeem uitvalt en de centrale stilvalt. Die tweede controlezaal is ook voorzien van sturing en noodpompen en staat op een veilige afstand van niveau-1. De betondegradatie of de betonrot doet zich voor in het back-up systeem. Bij de jongste centrales, Doel 3 en 4 en Tihange 2 en 3 zit het back-upsysteem onder de grond. Daar zitten een paar afblaaskleppen voor stoom van 300 graden Celsius, dat niet rechtstreeks in de lucht mag en daarom gebufferd moet worden. Die stoomuitstoten hebben in de loop der jaren het beton aangetast. Die bunker moet niveau 2 beschermen tegen een neerstortend vliegtuig. De kans dat zo'n vliegtuig door het beton breekt wordt geraamd op 1 op 100 miljard. Door de betondegradatie wordt die kans verhoogd tot 1 op 10 miljard. En mocht dat vliegtuig zich door de bunker boren, dan treft het alleen niveau 2 dat pas opstart na het uitvallen van niveau 1. Kortom, die centrales worden voortdurend stilgelegd voor problemen die eigenlijk nog niet bestaan. België is trouwens het enige land met centrales waar niveau-2 is ingebunkerd. Het betonrot wordt op de International Nuclear and Radiological Event Scale ingeschakeld op het allerlaagste gevaarniveau, een "anomaly". De groene antinucleaire obsessie en de achtervolgingswaanzin van de FANC op Engie hebben ons toen nutteloos in de kou gezet.De kostprijs voor de nakende sluiting van onze kerncentrales blijft ook nattevingerpolitiek. Die zou volgens de rapporten van energie-econoom Johan Albrecht en het Planbureau uit 2018 tussen de 150 miljoen en de 900 miljoen euro per jaar kosten. De kostprijs van de ontmanteling en de berging van het nucleaire afval loopt op bij elke nieuwe berekening, en zit vol toxische onzekerheid. De huidige schatting bedraagt 18 miljard euro op korte termijn en 41 miljard op lange termijn. Het nucleaire spaarpotje van Synotom om de ontmanteling en de opslag van kernafval te betalen is 14 miljard euro groot. Voormalig energieminister Marghem eiste dat het Franse moederhuis Engie borg zou staan voor die miljardenfactuur indien Engie-Electrabel België in de problemen zou geraken, en de belastingbetaler de dupe zou worden van die sluitingsoperatie. Ze werd echter teruggefloten door haar eigen partijgenoot en toenmalig premier Charles Michel. Deze had de hand- en spandiensten van Parijs nodig om het tot Europees President te schoppen.Synergid, de federatie van netwerkbeheerders, berekende dat als we tegen 2050 90% van de auto's elektrisch willen laten rijden, in een extreem scenario, het net zo'n 8 gigawatt aan extra capaciteit nodig heeft, of het equivalent van acht kerncentrales.Met zijn allen met een wollen trui en klipsandalen van boombladeren aan, en op de bakfiets.