Beste Wolfgang,
...

Beste Wolfgang, Ik veroorloof me u - enigszins familiair - bij uw eerste voornaam te noemen. Niet met Amadeus dus, zoals Klara afgelopen week wel deed tijdens een tsunami van een programma bestaande uit - uitsluitend - uw werk.Een Mozartmarathon, alsof het om een moordende Olympische loopwedstrijd gaat. Van zeven uur 's ochtends tot middernacht werden de luisteraars overspoeld met alle facetten van uw oeuvre.Van sonates voor diverse instrumenten, via kamermuziek tot symfonieën, concerto's, koorwerken en opera's. Dagenlang en - mijn excuses - tot vervelens toe. Uw vaak prachtige composities werden afgewisseld met werken die u op bestelling schreef en die we als niet meer dan 'maakwerk' kunnen beschouwen.U bent een van de pijlers van de zogenaamde Eerste Weense School, samen met Josef Haydn en Ludwig van Beethoven. Die laatste knoopte aanvankelijk aan bij uw stijl maar evolueerde later tot een van de grondleggers van de Romantiek.Maar goed, we hebben u allemaal al een tiental jaren geleden leren kennen als een dolgedraaide malloot in de veelgeprezen film van Milo¨ Forman waar u als musicus zeker niet aan de historische waarheid beantwoordde.Door deze film is een compleet verkeerd beeld ontstaan van uw leven en persoonlijkheid. Maar wel hebben velen zo uw muziek ontdekt.Ik vraag me af wat de programmatoren van Klara precies voor ogen had toen ze beslisten een marathon op poten te zetten.Wou Klara uw oeuvre werkelijk goedschiks, kwaadschiks op ieder moment van de dag over de luisteraars uitstorten? Wordt u daar beter van? Worden wij daar beter van? Wat hoopt Klara te bereiken met een overdosis?Ik denk van niet, vorig jaar al zorgde het initiatief enkel voor een indigestie van het werk van uw illustere voorganger Johann Sebasian Bach.Met kriskras door uw oeuvre te ploegen maakt men er geen mooi landschap van, en dat is het intrinsiek wel. Alles gaat goed met mate, ook zo kan van uw oeuvre genoten worden.Men moet u eren, uw diverse opussen blijven uitvoeren en uitzenden opdat zoveel mogelijk luisteraars vertrouwd worden met de wondere klanken die u wist te toveren uit een simpele balk met zeven noten met wat halve en kwarttonen. Dat was geniaal en is het nog steeds.Maar om ergens van te kunnen genieten, moet er gedoseerd worden, nu een symfonietje, dan een kwartetje, een sonate tussendoor en dan een avondvullende opera, ludiek of dramatisch. En dan ook - op het geschikte moment - uw onovertroffen Requiem.Met respectvolle groeten,Ludo Bekkers