Uw nieuwe voorstelling is geen 'klassiek' theater?
...

Uw nieuwe voorstelling is geen 'klassiek' theater? Ish Ait Hamou: Nee, ze houdt het midden tussen autobiografische stand-up en een 'live opiniestuk'. Het idee ontstond deels dankzij Verhalen aan Ish, mijn rubriekin het Radio 2-programma De Madammen. Daarin ontmoet ik mensen die me via mail of sociale media hun verhaal vertelden. Ik luister graag naar zulke verhalen. Je wordt er een rijker mens van. Door die verhalen zag ik in dat zelfs het kleinste verhaal iets teweeg kan brengen in een samenleving. Waarom zou ik mijn verhaal niet vertellen, vroeg ik me af. Zo werd de basis van de voorstelling gelegd. Er is ook muziek van Another String Quartet. Hoe kwam die samenwerking tot stand? Ait Hamou: Toevallig, tijdens het brainstormen over Aangenaam, ik ben Ish. Er moest muziek en dans in, want dat is een deel van wie ik ben. Ik leerde dansen op de muziek van Michael Jackson. Muziek is nog steeds belangrijk in mijn leven, dansen doe ik niet meer. Maar vorig jaar trok ik samen met de Nederlandse danser Jan Kooijman voor het NPO-programma Dance Around the World de wereld rond. Ik zag hoe elk volk zich al dansend uit, en hoe je elkaar leert kennen door elkaars dansen te dansen. Het programma is vanaf februari te zien op de Nederlandse televisie. Eén zendt het later in het voorjaar uit. Tijdens die brainstorm las ik een oude mail van Charlotte Verdoodt, een violiste. Zij schreef dat ze Another String Quartet had opgericht en met me wilde samenwerken. Doen!, dacht ik meteen. Haar kwartet componeerde de muziek bij mijn verhaal. 'Het is stil. Alles is weg. Iedereen is weg', luidt de eerste zin. Ait Hamou: Die verwijst naar een kaderverhaal dat ik in het stuk verweef, maar waarover ik niets verklap. De zin refereert ook aan het intieme gevoel dat je overvalt wanneer de lichten doven in een theater. Én hij verwijst naar de behaaglijkheid van het schrijven. Ik schrijf al sinds mijn twaalfde. Ik zat in de knoop met mezelf en verborg me het liefst achteraan in de klas, waar ik wegdroomde en zinnen schreef die verhalen werden. Mijn allereerste verhaal ging over een bokser die wel de wereldkampioen kon verslaan maar aids niet. Momenteel schrijf ik het scenario van Klem - de verfilming van mijn novelle Als je iemand verliest die je niet kan verliezen (2016) - én ik schrijf mijn vierde boek, over hoe wij, Belgen, ons leven proberen te leven. Het wordt mijn meest urgente boek. Vroeger kroop ik in mijn pen omdat ik me niet goed voelde. Nu om rust te creëren in mijn hoofd. Is dat uw missie: rust brengen in onze hoofden? Ait Hamou: Al brandt het in mijn hoofd, ik benader alles en iedereen minzaam. Niemand hoeft 'mijn perspectief' te volgen. Wat ik wil overbrengen is: probeer jezelf te zijn.