"Wij zijn de derde generatie", zegt Zoé Rarivo trots, die de foie gras controleert en ook het toepasselijk genaamde restaurant "Le Coin du foie gras" runt in Behenjy, ongeveer vijftig km van de hoofdstad Antananarivo. Op dit eiland waar 75% van de bevolking leeft van minder dan twee euro per dag, is Behenjy de lokale hoofdstad van dit luxeproduct geworden. Het recept van foie gras luidt eenvoudig, maar is het niet: Breng de dieren zes maanden groot, voed ze dagelijks met maïs zonder 21 dagen teveel te forceren, een beetje olie om door te slikken. Een eend dwingen, het is nogal een kunst", zegt Rahaja Holinirina, die eerder begon met het fokken van eendjes. Foie gras maken blijft een arbeidsintensieve en moeilijke ambacht. Dat komt door "de 21-daagse productiecyclus voor dwangvoeding die onverenigbaar is met de zes maanden durende opfokcyclus voor eendjes", zegt Myriam Rakotoarisaina, die ervoor heeft gekozen zich te concentreren op dwangvoeding. Voor de boeren van het eiland, meer algemeen bekend om zijn vanille en lychees, is foie gras een interessante bron van inkomsten die ze doorgaans combineren met een andere activiteit, vaak rijstteelt. Met zes euro per pot van 250 gram, of 30 euro per kilo, zal foie gras niet op alle tafels te vinden zijn voor de eindejaarsfeesten in Madagaskar. Een van de uitdagingen voor lokale producenten was ook om veel Malagassische mensen kennis te laten maken met de specifieke smaken en textuur. "Het is een luxeproduct dat wordt beschouwd als voorbehouden aan westerlingen", legt Zoé Rarivo uit. Degenen die het produceren, verwennen zichzelf, maar niet vaak. "Wij geven de voorkeur aan eendenlever gekookt volgens de lokale traditie", beschrijft Myriam Rakotoarisaina. Met een beetje tomatensaus, een sjalotje en geserveerd met rijst. (Belga)

"Wij zijn de derde generatie", zegt Zoé Rarivo trots, die de foie gras controleert en ook het toepasselijk genaamde restaurant "Le Coin du foie gras" runt in Behenjy, ongeveer vijftig km van de hoofdstad Antananarivo. Op dit eiland waar 75% van de bevolking leeft van minder dan twee euro per dag, is Behenjy de lokale hoofdstad van dit luxeproduct geworden. Het recept van foie gras luidt eenvoudig, maar is het niet: Breng de dieren zes maanden groot, voed ze dagelijks met maïs zonder 21 dagen teveel te forceren, een beetje olie om door te slikken. Een eend dwingen, het is nogal een kunst", zegt Rahaja Holinirina, die eerder begon met het fokken van eendjes. Foie gras maken blijft een arbeidsintensieve en moeilijke ambacht. Dat komt door "de 21-daagse productiecyclus voor dwangvoeding die onverenigbaar is met de zes maanden durende opfokcyclus voor eendjes", zegt Myriam Rakotoarisaina, die ervoor heeft gekozen zich te concentreren op dwangvoeding. Voor de boeren van het eiland, meer algemeen bekend om zijn vanille en lychees, is foie gras een interessante bron van inkomsten die ze doorgaans combineren met een andere activiteit, vaak rijstteelt. Met zes euro per pot van 250 gram, of 30 euro per kilo, zal foie gras niet op alle tafels te vinden zijn voor de eindejaarsfeesten in Madagaskar. Een van de uitdagingen voor lokale producenten was ook om veel Malagassische mensen kennis te laten maken met de specifieke smaken en textuur. "Het is een luxeproduct dat wordt beschouwd als voorbehouden aan westerlingen", legt Zoé Rarivo uit. Degenen die het produceren, verwennen zichzelf, maar niet vaak. "Wij geven de voorkeur aan eendenlever gekookt volgens de lokale traditie", beschrijft Myriam Rakotoarisaina. Met een beetje tomatensaus, een sjalotje en geserveerd met rijst. (Belga)