Ben ik eigenlijk wel een poptimist? Het is een vraag die mijn gedachtewereld overheerst sinds Knack Focus er vorige week een groot openingsverhaal over had. Poptimisten zijn adepten van de digitale popcultuur: alles wat viral gaat op internet, moet haast goed zijn. Wokeness is essentieel, televisie is het belangrijkste medium. Knack Focus had het zelfs over strijdende 'ideologieën' en een 'stellingenoorlog'. Oude rockers als Bruce Springsteen en Neil Young - verdedigd door rockisten, die wel wat op Boomers lijken - hebben er gelegen. Beyoncé en Lana Del R...

Ben ik eigenlijk wel een poptimist? Het is een vraag die mijn gedachtewereld overheerst sinds Knack Focus er vorige week een groot openingsverhaal over had. Poptimisten zijn adepten van de digitale popcultuur: alles wat viral gaat op internet, moet haast goed zijn. Wokeness is essentieel, televisie is het belangrijkste medium. Knack Focus had het zelfs over strijdende 'ideologieën' en een 'stellingenoorlog'. Oude rockers als Bruce Springsteen en Neil Young - verdedigd door rockisten, die wel wat op Boomers lijken - hebben er gelegen. Beyoncé en Lana Del Rey zijn de nieuwe wereldsterren. Ik heb deze kerstvakantie toevallig nogal vaak naar Norman fucking Rockwell! van Lana Del Rey geluisterd. Een vriend is fan, en zowel Knack Focus als The Guardian noemde dat album het beste van 2019. Ik vond er niet veel aan, eigenlijk, maar Born to Die - een vroeger album van haar uit 2012 - beviel mij dan weer zeer. Die muziek bleek zelfs de perfecte outro voor mijn 2019. Ben ik dan een poptimist wat betreft het vroegere werk van Lana Del Rey, en een rockist als het over haar recentere wapenfeiten gaat? Nog lastiger: Martin Scorsese liet zich vorig jaar laatdunkend uit over de superheldenfilms van Marvel. Voor de poptimisten is Marvel heilig, en Scorsese oud en versleten. Met dat laatste ben ik het nogal eens: ik vond The Irishman saai en gedateerd. Maar ik heb nog nooit een superheldenfilm van Marvel gezien, en ik ben dat ook niet gauw van plan. (Alle kaarten op tafel: ik kijk wel uit naar de nieuwe aflevering van James Bond.) Ben ik dan misschien toch eerder een closet rockist? Ik voel me nochtans niet echt uit de tijd. Er worden vandaag veel meer geweldige films en televisiereeksen gemaakt dan ik tijd heb om te zien. Mijn hoofd stond op barsten toen ik bedacht dat ik in ieder geval wel heel blij ben geen cultuurjournalist te zijn die het voorbije decennium in een verhaal van zes pagina's moest samenvatten. We leven in een fantastische tijd, waarin interessante kunst en goed entertainment van alle kanten komen aangevlogen. Hét verhaal van het voorbije decennium is misschien wel dat iedereen - zowel u als ik, hoewel ik er hier wel elke week over mag schrijven - voor zichzelf mag uitmaken wat hij goed en slecht vindt. Ik kan niet kiezen tussen Neil Young en Beyoncé, ze betekenen allebei veel te veel voor mij. (Kiezen tussen Tom Waits en Harry Styles zou nu nog wel lukken.) Stammentwisten daarover zijn iets voor pubers die nog te onzeker zijn om toe te geven wat ze zelf echt leuk vinden. Of voor Twitter natuurlijk.