De musea zijn weer open', zei mama aan de telefoon. 'Je kunt daar misschien eens langsgaan, maar vergeet dan niet op voorhand te reserveren.' Mijn moeder was lang niet de enige die vroeg wat ik van plan was in mijn vrije week, en al meteen een suggestie deed. Maar ik wilde helemaal niet naar een museum, of naar waar dan ook. Ik wilde gewoon niets doen, zoals het hoort. Het idee dat de lockdown stilletjes aan ten einde loopt, en het normale leven echt weer begint, maakt mij zenuwachtig. Ik be...

De musea zijn weer open', zei mama aan de telefoon. 'Je kunt daar misschien eens langsgaan, maar vergeet dan niet op voorhand te reserveren.' Mijn moeder was lang niet de enige die vroeg wat ik van plan was in mijn vrije week, en al meteen een suggestie deed. Maar ik wilde helemaal niet naar een museum, of naar waar dan ook. Ik wilde gewoon niets doen, zoals het hoort. Het idee dat de lockdown stilletjes aan ten einde loopt, en het normale leven echt weer begint, maakt mij zenuwachtig. Ik betwijfel of ik alle sociale conventies die horen bij een buitenshuis leven nog wel beheers. Een kennis vergeleek enkele weken geleden zijn quarantaineleven al met dat van een bejaarde. Dat zat hem hoog, terwijl die vergelijking voor mij een openbaring was. Ik leid het liefst van al een bestaan als bejaarde, denk ik. In mijn vrije dagen ga ik nu naar het Begijnhof, een van de rustigste en fijnste plekken in Antwerpen. Ik lees er in de tuin Een verhaal van liefde en duisternis van de in 2018 overleden Amos Oz. (Ik heb geen idee welke boeken mijn collega op deze week in Knack aanbeveelt, maar ik zou hier gewoon ook in beginnen als ik u was en het nog niet las: wat een ongelooflijk goed boek. Ik wist niet dat iemand in staat was om de geschiedenis van Israël en zijn Joodse familie op zo'n indrukwekkende en tegelijkertijd geestige manier te vertellen.) Als ik het lezen moe ben, ga ik in het gras liggen en doe mijn ogen toe. Ik geloof dat ik op die momenten volstrekt gelukkig ben. Een plakkaat in de tuin maakt de regels voor de begijnen duidelijk. 'Beleefd verzoek aan alle manspersonen zich na zes uur 's avonds niet meer aan te bieden voor boodschappen of bezoeken', staat er te lezen. Dat treft: ook mijn datingleven is in lockdown opgeschort. Zelfs The Economist kon enkele weken geleden de verleiding niet weerstaan om een artikeltje te brengen over de wanhopige pogingen die singles ondernemen om te blijven daten, maar ik ben net blij dat ik daar voor even aan ontsnap. Niet dat ik nooit eens trek heb, maar aan echte huidhonger lijd ik absoluut niet. Wel deed ik in deze crisis iets wat ik nog nooit eerder heb gedaan, en waarvan ik ook tot voor kort niet had gedacht dat ik het ooit zou doen: ik haalde op een late zaterdagavond in april mijn creditcard boven en betaalde voor porno. Maar dat lijkt me ook weer zoiets typisch voor boomers op brugpensioen, is het niet?