Iedereen wil tegenwoordig een Gutmensch zijn. We eten allemaal tofu en quinoa, al zou een zwerver dat nog niet aan zijn hond durven voorschotelen. We zijn allemaal v??r het Marrakeshpact, ook al zegt ons innerlijk racistisch duiveltje het tegendeel. We gaan allemaal naar een wintermarkt, in plaats van naar een kerstmarkt. En last but not least liggen we 's nachts uren wakker over het milieuprobleem. Of dat laten we toch uitschijnen.

Iedereen wil tegenwoordig een Gutmensch zijn

Niet enkel linkse ratten verheerlijken politiek correcte gedachten. Ook jonge twintigers hopen meer en meer de wereld te verbeteren. Dat merkte ik toen we op school de geniale opdracht kregen om een filmpje te maken over iets wat je in de toekomst wil veranderen. Enkele van mijn junior collega's - want ja, zo moeten klasgenoten elkaar tegenwoordig noemen op de hogeschool met de X-factor - kozen er niet voor om een filmpje te maken over hun eigen toekomst. Neen, 'laten we direct de toekomst van iederéén op aarde veranderen', dachten enkele wereldverbeteraars.

'Ik wil minder plastic gebruiken zodat mijn kindjes later in een milieuvriendelijke wereld kunnen opgroeien,' zei de fashionista die enkel en alleen een gouden drinkbus gebruikt omdat die meer likes oplevert op Instagram. Die kleren draagt gemaakt door onschuldige kinderhandjes. Die elke mogelijke schoolvakantie of verlengd weekend gebruikt om met een vliegticket dat goedkoper was dan een paar schoenen naar een of ander hellhole te vliegen.

Die op weg naar het vliegveld natuurlijk de auto neemt 'want ja, met de trein duurt het te lang'. Die tijdens een autorit haar raampje naar beneden draait om dan op elegante maar uiterst vervuilende manier haar kauwgom, 'die ene zal ook wel geen verschil maken', naar buiten te gooien. Die kortom de wereld wil veranderen, maar haar eigen pleziertjes daarvoor niet aan de kant wil schuiven.

We willen allemaal een steentje bijdragen, maar dan liefst een kiezeltje in plaats van een kei.

En zoals zij zijn er wel meerderen. We willen allemaal ons steentje bijdragen, maar dat steentje mag dan wel maar een kiezeltje zijn in plaats van een kei. Dat dacht ook de man voor mij in de winkel. Hij nam speciaal géén plastic zakje om zijn drie losse, iets te rijpe Spaanse tomaten in te doen, maar reed daarna wel met de meest vervuilende dieselauto van de hele parking weg.

En dat dacht ook de activiste die de kou trotseerde en meewandelde met de klimaatmars, om zich nadien thuis op te warmen met de gezellige maar o zo vervuilende houtkachel. En dat dacht ook U, beste lezer, die toch liever de krant leest op een stuk boom dan op de iPad. Maar voel u vooral niet schuldig, want die ene krant zal het verschil ook niet maken, toch?