Kan Walter De Donder geen artistiek directeur van het Toneelhuis worden, als hij straks naast de voorzittersstoel van de CD&V valt? De raad van bestuur, onder leiding van N-VA'er Johan Swinnen, vindt geen geschikte kandidaat. Misschien is Swinnen wel op zoek naar een statement, en vindt hij dat links in de Bourla een te groot forum krijgt in vergelijking met de maatschappelijke relevantie ervan. De Donder mist wel wat de internationale uitstraling die de raad van bestuur ook zoekt, maar hij kan alvast een ander geluid laten horen. In zijn verhaal over een asielzoeker die hij opvangt in huis, waarna hij zijn voordeur ook openzet voor diens vrienden en familie tot zij beginnen te beslissen wanneer hij het licht moet uitdoen en gaan slapen, zit al een meeslepend toneelstuk. Ik moet naar bed van Mohammed, of De ontvolking van Antwerpen trekt ongetwijfeld volle zalen in heel Vlaanderen.

Het toneelstuk "Ik moet naar bed van Mohammed" trekt ongetwijfeld volle zalen in heel Vlaanderen.

Als De Donder tenminste geen voorzitter van de CD&V wordt, want die kans wordt met de dag waarschijnlijker. Hij is alvast de enige kandidaat over wie iedereen een mening heeft, en hij is een kind van zijn tijd. Acteurs doen het goed in de politiek. In Oekraïne werd Volodymyr Zelensky tot president gekozen nadat hij in Servant of the People jarenlang een president speelde. Donald Trump deed in The Apprentice alsof hij een succesvolle ceo was tot de Amerikanen hem geloofden en hem tot ceo van de Verenigde Staten kozen.

De beste politici moeten ook leren om te acteren. Ik ging vorige week nog eens kijken naar een speech van Theo Francken aan de Universiteit Antwerpen. Ik zat in zo'n ongemakkelijk stoeltje van een aula, maar verder waande ik mij in een schouwburg. De zaal - weliswaar grotendeels gevuld met sympathisanten - lachte wanneer Francken wilde dat ze lachte, hield de adem in als hij een stilte liet vallen, en verloor op geen enkel moment haar aandacht. Zijn timing is uitstekend, ik zou vier sterren geven. Het personage dat Francken voor studenten opvoert, staat alleen wel heel ver af van de persona die hij zichzelf soms aanmeet op Twitter. Hij verdedigt overal dezelfde standpunten, maar de toon in zijn voorstelling is zachtaardig, lucide, verzoenend. Waar het op Twitter moeilijk wordt om het verschil tussen Francken en VB-voorzitter Tom Van Grieken te zien, is dat op tournee immens. Wie van de twee is de echte Theo Francken? Dat is een vraag die je over het werk van acteurs natuurlijk niet hoort te stellen.

Reageren op dit artikel kan u door een e-mail te sturen naar lezersbrieven@knack.be. Uw reactie wordt dan mogelijk meegenomen in het volgende nummer.