Ik ben er wat laat mee, ik weet het, Fernand Van Damme heeft het zelfs al geschreven in De Morgen, maar ik wil het toch graag ook zelf gezegd hebben: HBO's Succession - op Telenet te zien, Canvas zou het eigenlijk moeten uitzenden - is een van de allerbeste televisiereeksen van dit moment. Het is nog eens zo'n reeks waar ik naar kan kijken zonder mij schuldig te voelen dat ik geen boek zit te lezen. Jesse Armstrong, die vroeger ook meeschreef aan The Thick of It, heeft met zijn portret van me...

Ik ben er wat laat mee, ik weet het, Fernand Van Damme heeft het zelfs al geschreven in De Morgen, maar ik wil het toch graag ook zelf gezegd hebben: HBO's Succession - op Telenet te zien, Canvas zou het eigenlijk moeten uitzenden - is een van de allerbeste televisiereeksen van dit moment. Het is nog eens zo'n reeks waar ik naar kan kijken zonder mij schuldig te voelen dat ik geen boek zit te lezen. Jesse Armstrong, die vroeger ook meeschreef aan The Thick of It, heeft met zijn portret van mediatycoon Logan Roy en zijn drie kinderen misschien zelfs wel een van de belangrijkste comedy's in tijden geschreven. Want het is wel een comedy, ja. De enige reden die ik kan verzinnen waarom iedereen lijkt te denken dat het drama is, en ook als drama Emmy Awards heeft gewonnen in september, is dat het met de budgetten van een dramareeks is gemaakt. Het ziet er dus ook wel geweldig uit, maar er zijn maar een handvol scènes in de twee seizoenen die ondertussen zijn uitgezonden waar kijkers echt kunnen meevoelen met de personages. Veel diepgang hebben ze niet. De acteurs zijn nochtans geweldig, maar het grootste deel van de tijd spelen ze karikaturen die elkaar de ene na de andere oneliner toesnauwen - in afleveringen van een uur kan dat soms wel wat vermoeiend worden. Succession is ook alleen maar zo goed omdat het geestig is. Een ernstige reeks over zo'n familie in New York en haar zakenimperium was aan haar eigen sérieux ten onder gegaan. House of Cards was, om die reden, belachelijk, en niet om aan te zien. Niettemin, Succession vat de tijdgeest bijzonder goed, zeker in de Verenigde Staten. De gevechtjes tussen Kendall, Roman en Siobhan Roy om de opvolging van hun vader lijken echt op wat we weten over de ruzies tussen James en Lachlan Murdoch. Terwijl veel televisiemakers vandaag hun best doen om personages uit minderheden en hun verhalen op het scherm te brengen, zijn het ook nog altijd zulke families die het in de VS voor het zeggen hebben. Dat wordt zelfs weer erger, nu afkomst opnieuw belangrijker wordt. Het cynisme waarmee alle personages doordrenkt zijn, is even herkenbaar voor Europese elites. Wie nog over zijn idealen durft te beginnen, wordt uitgelachen. Alleen: in Succession maakt comic relief het allemaal draaglijk. Daar wil het in de echte wereld al wel eens aan ontbreken.