Vindt het festival plaats in eigen huis of op het coronaproof evenementenplein waar Kortrijk aan werkt?
...

Vindt het festival plaats in eigen huis of op het coronaproof evenementenplein waar Kortrijk aan werkt? Haider Al Timimi: In eigen huis. Theater Antigone beschikt over een ruime zaal en een inklapbare tribune. Die bouwden we om tot een halvemaanvormige tribune om zo veel mogelijk mensen te kunnen plaatsen. Ze biedt nu plaats aan 120 mensen. Uiteraard laten we tot eind augustus slechts 100 mensen toe, conform de veiligheidsmaatregelen - hoe disproportioneel zwaar die regels ook zijn, in vergelijking met andere sectoren. We leven met de handrem op. Maar er moet gespeeld worden. Zonder theater verhardt de samenleving nog meer. Waar is de zachtheid gebleven? Dus spelen we, in volstrekt coronaproof omstandigheden. Onze hele ploeg boent zich met plezier een breuk. Iedereen is nu ook even toiletdame. Maar we redden het. En we dragen zorg voor alle freelancers. We vergoeden de ondertekende en de mondeling afgesproken contracten van bepaalde duur met freelancende kunstenaars en medewerkers, ook als hun creaties geannuleerd werden, of worden. Spelen de in het voorjaar geannuleerde stukken tijdens het festival? Al Timimi: Dat was het plan. Maar agenda's, de Black Lives Matter-beweging én een column van Ariane Bazan doorkruisten dat plan. Bazan is hoogleraar klinische psychologie aan de ULB. Zij schreef eind april in De Standaard de column Niemand achterlaten, dat is de boodschap. Ze benoemt wat deze coronacrisis toont: we laten zwakkeren, ouderen, jongeren achter. Het festival zet in op verhalen over mensen die vergeten worden. Zo speelt Stefanie Claes het aangrijpende Mia Kermis, over een kind uit de vondelingenschuif dat zijn ouders zoekt. En in Put speelt de net afgestudeerde Jolien Janssens een vrouw die in een broodjeszaak werkt en droomt van een sociale revolutie. We nodigen ook Bazan uit. Zij debatteert met jongeren over hun toekomst. We bouwen de jongerenwerking van dit huis trouwens verder uit en zetten in op de moeilijkst te bereiken jongeren: zij in het beroepsonderwijs.U treedt ook zelf op. Al Timimi:Met Gorges Ocloo, die sinds 2019 De Maan in Mechelen leidt, breng ik Studio Shehrazade, een voorstelling waarbij we de bekrompen opvattingen - in welk werelddeel ook - over ras, gender en seks blootleggen. Ocloo en u leiden sinds kort elk een theaterhuis. Kwame Kwei-Armah, directeur van The Young Vic in Londen, zei in The New York Times dit: 'Als zwarte Britse artistiek leider moet ik niet enkel het theater dat we brengen dekoloniseren, ik moet dat ook doen met de bedrijfscultuur en de organisatie.' Hoe ervaart u dat? Al Timimi: Ik ben het daar volledig mee eens. Weet u, soms zeggen mensen me: 'Ik heb geen gekleurde vrienden.' Dat veroordeel ik niet, maar het betekent dat we elkaar niet genoeg tegenkomen. We mogen elkaar noch elkaars verhalen schuwen. Veel theaters blijven maar roeren in dezelfde pot verhalen die de westerse canon is. Er is niets mis met die verhalen, maar er komen nu zo veel verhalen per boot toe. Te voet. Als we die verhalen, in alle talen, en die mensen op onze podia brengen, dan is er een stap gezet. Door de straat op de scène te tonen, vergroot je de tolerantie voor de straat. Daarom opent Leave No One Behind met Luanda Casella's Short of Lying, een solo over bedrog en misleiding. In het Engels. We zorgen ervoor dat er niet meer louter Nederlands op ons podium te horen is. Zo klinkt de wereld niet.