De laatste maanden werd meer dan eens duidelijk dat veel mensen het in onze maatschappij mentaal moeilijk hebben. Zo blijkt uit een studie van de Vlaamse Vereniging Van Studenten dat meer dan 1 op 3 studenten zich nooit of bijna nooit goed in zijn vel voelt. Ook mijn mentale gezondheid stortte in de zomervakantie faliekant de afgrond in. We hadden enkel nog oog voor de razernij van het virus, maar de razernij die door velen hun gedachten stormden werd vergeten. Mijn euforie was dan ook groot toen Frank Vandenbroucke op 29 juli aankondigde dat we vanaf september voor 11 euro naar de psycholoog konden. "Eindelijk!" dachten velen. Ook ik.

Bij de bekendmaking van het nieuws stond ik al enige tijd op de wachtlijst om naar de psycholoog te gaan. Vorige week kreeg ik het verlossende telefoontje: "We hebben plaats voor jou, past volgende week?". Na maanden wachten op professionele hulp was mijn euforie opnieuw groot.

Tot ik ontdekte dat de maatregel van minister Vandenbroucke vooral politiek goed gecommuniceerd was. In de praktijk is er weinig van aan. De 11 euro per sessie die ons werd beloofd, bleek 65 euro per sessie. Ik zou wel 10 euro terugkrijgen via de mutualiteit. Een hele smak geld om mijn mentale gezondheid veilig te stellen. Een bedrag dat eveneens ver verwijderd staat van de 11 euro die mij beloofd werd.

Geestelijke gezondheidszorg: alarmbellen gaan al maanden af maar structurele oplossingen blijven uit.

Want wat blijkt? De beloofde 11 euro per sessie blijkt een proefproject dat 2 jaar en 4 maanden zou duren waarbij 15% van de psychologen kan instappen. Het budget van 151 miljoen euro bleek namelijk niet voldoende om alle psychologen te laten instappen. Daar bovenop was het voor mijn psycholoog zelf niet duidelijk of ze het geluk had om bij de 15% te horen. Duidelijkheid die ook bij veel van haar collega's ontbreekt. En tot die duidelijkheid er is, betalen patiënten de volle pot.

De maatregel brengt voor mij, en vele andere, de komende 2 jaar dus weinig zoden aan de dijk. Ik liet mijn psycholoog weten dat ik momenteel financieel niet de middelen heb voor therapie. De kous was af. Ik stond weer nergens.

Ik krijg het gevoel, net als eenieder die nood heeft aan professionele hulp, dat ik ben voorgelogen. Minsiter Vandenbroucke heeft hoop gecreeërd die er niet was. In de praktijk verandert er weinig tot niets. Er werd politiek gescoord met een halve leugen, op de kap van mensen die al maanden op hun tandvlees zitten. Ik ben ook boos. Boos op Frank Vandenbroucke, boos op zijn partij en boos op iedere politici die de laatste maanden van de daken heeft geschreeuwd dat ze psychologische zorg betaalbaar gingen maken. Want nu blijkt dat professionele hulp nog steeds voor de happy few die het zich kunnen veroorloven om steeds 65 euro op tafel te leggen. Het huidig terugbetalingssysteem voor professionele hulp is een pleister op een gapende, etterende wonde.

De communicatie die gevoerd werd bracht veel heup en vreugde. Maar dat gevoel van hoop en vreugde kan voor de komende 2 jaar en 4 maanden terug opgeborgen worden in de kast. Terwijl onze maatschappij smacht naar betaalbare, professionele hulp. Unicef communiceerde eerder deze maand dat zelfdoding de op één na belangrijkste doodsoorzaak is bij Europese jongeren. Tijdens de pandemie regende het opiniestukken van jongeren die er mentaal doorzaten. Organisaties als de Vlaamse Jeugdraad of de Vlaamse Vereniging Van Studenten vragen al maanden om actie. De alarmbellen gaan al maanden af maar structurele oplossingen blijven uit.

Investeer alsjeblieft in de geestelijke gezondheidszorg. Pilootprojecten brengen geen soelaas voor de huidige zorgvraag. Mentaal welzijn moet een topprioriteit worden. Gedaan met holle slogans of valse beloftes. We hebben nood aan oplossingen die op korte termijn weer ademruimte creeëren. Pak de wachtlijsten aan. Maak professionele hulp betaalbaar.

Laat ons daarnaast ook investeren in voorlichting binnen het onderwijs. Doorbreek het taboe dat nog steeds heerst rond mentaal welzijn. Geef kinderen en jongeren handvaten om te spreken over hun angsten en problemen. Maak duidelijk dat hulp zoeken geen teken van zwakte is. Dat slechte dagen er ook mogen zijn. Dat tranen gerust eens over de wangen mogen rollen.

Mijn generatie heeft genoeg klappen gekregen het laatste jaar. Zorg alsjeblieft voor dat vangnet aan professionele, betaalbare hulp dat momenteel broodnodig is. Doe iets. Liever gisteren dan vandaag. Laat ons preventief investeren in mentale gezondheid en laat ons zo een zorginfarct vermijden. Hoe langer we wachten, hoe meer we afstevenen op een slagveld vol mentaal gewonden. Investeren in nu, is zorgen voor morgen.

Rik Renard is 24 jaar en is ondervoorzitter van Jeugdraad Overijse. Hij werkt als success manager voor Awell Health.

De laatste maanden werd meer dan eens duidelijk dat veel mensen het in onze maatschappij mentaal moeilijk hebben. Zo blijkt uit een studie van de Vlaamse Vereniging Van Studenten dat meer dan 1 op 3 studenten zich nooit of bijna nooit goed in zijn vel voelt. Ook mijn mentale gezondheid stortte in de zomervakantie faliekant de afgrond in. We hadden enkel nog oog voor de razernij van het virus, maar de razernij die door velen hun gedachten stormden werd vergeten. Mijn euforie was dan ook groot toen Frank Vandenbroucke op 29 juli aankondigde dat we vanaf september voor 11 euro naar de psycholoog konden. "Eindelijk!" dachten velen. Ook ik.Bij de bekendmaking van het nieuws stond ik al enige tijd op de wachtlijst om naar de psycholoog te gaan. Vorige week kreeg ik het verlossende telefoontje: "We hebben plaats voor jou, past volgende week?". Na maanden wachten op professionele hulp was mijn euforie opnieuw groot. Tot ik ontdekte dat de maatregel van minister Vandenbroucke vooral politiek goed gecommuniceerd was. In de praktijk is er weinig van aan. De 11 euro per sessie die ons werd beloofd, bleek 65 euro per sessie. Ik zou wel 10 euro terugkrijgen via de mutualiteit. Een hele smak geld om mijn mentale gezondheid veilig te stellen. Een bedrag dat eveneens ver verwijderd staat van de 11 euro die mij beloofd werd.Want wat blijkt? De beloofde 11 euro per sessie blijkt een proefproject dat 2 jaar en 4 maanden zou duren waarbij 15% van de psychologen kan instappen. Het budget van 151 miljoen euro bleek namelijk niet voldoende om alle psychologen te laten instappen. Daar bovenop was het voor mijn psycholoog zelf niet duidelijk of ze het geluk had om bij de 15% te horen. Duidelijkheid die ook bij veel van haar collega's ontbreekt. En tot die duidelijkheid er is, betalen patiënten de volle pot.De maatregel brengt voor mij, en vele andere, de komende 2 jaar dus weinig zoden aan de dijk. Ik liet mijn psycholoog weten dat ik momenteel financieel niet de middelen heb voor therapie. De kous was af. Ik stond weer nergens. Ik krijg het gevoel, net als eenieder die nood heeft aan professionele hulp, dat ik ben voorgelogen. Minsiter Vandenbroucke heeft hoop gecreeërd die er niet was. In de praktijk verandert er weinig tot niets. Er werd politiek gescoord met een halve leugen, op de kap van mensen die al maanden op hun tandvlees zitten. Ik ben ook boos. Boos op Frank Vandenbroucke, boos op zijn partij en boos op iedere politici die de laatste maanden van de daken heeft geschreeuwd dat ze psychologische zorg betaalbaar gingen maken. Want nu blijkt dat professionele hulp nog steeds voor de happy few die het zich kunnen veroorloven om steeds 65 euro op tafel te leggen. Het huidig terugbetalingssysteem voor professionele hulp is een pleister op een gapende, etterende wonde. De communicatie die gevoerd werd bracht veel heup en vreugde. Maar dat gevoel van hoop en vreugde kan voor de komende 2 jaar en 4 maanden terug opgeborgen worden in de kast. Terwijl onze maatschappij smacht naar betaalbare, professionele hulp. Unicef communiceerde eerder deze maand dat zelfdoding de op één na belangrijkste doodsoorzaak is bij Europese jongeren. Tijdens de pandemie regende het opiniestukken van jongeren die er mentaal doorzaten. Organisaties als de Vlaamse Jeugdraad of de Vlaamse Vereniging Van Studenten vragen al maanden om actie. De alarmbellen gaan al maanden af maar structurele oplossingen blijven uit.Investeer alsjeblieft in de geestelijke gezondheidszorg. Pilootprojecten brengen geen soelaas voor de huidige zorgvraag. Mentaal welzijn moet een topprioriteit worden. Gedaan met holle slogans of valse beloftes. We hebben nood aan oplossingen die op korte termijn weer ademruimte creeëren. Pak de wachtlijsten aan. Maak professionele hulp betaalbaar.Laat ons daarnaast ook investeren in voorlichting binnen het onderwijs. Doorbreek het taboe dat nog steeds heerst rond mentaal welzijn. Geef kinderen en jongeren handvaten om te spreken over hun angsten en problemen. Maak duidelijk dat hulp zoeken geen teken van zwakte is. Dat slechte dagen er ook mogen zijn. Dat tranen gerust eens over de wangen mogen rollen.Mijn generatie heeft genoeg klappen gekregen het laatste jaar. Zorg alsjeblieft voor dat vangnet aan professionele, betaalbare hulp dat momenteel broodnodig is. Doe iets. Liever gisteren dan vandaag. Laat ons preventief investeren in mentale gezondheid en laat ons zo een zorginfarct vermijden. Hoe langer we wachten, hoe meer we afstevenen op een slagveld vol mentaal gewonden. Investeren in nu, is zorgen voor morgen.Rik Renard is 24 jaar en is ondervoorzitter van Jeugdraad Overijse. Hij werkt als success manager voor Awell Health.