De helft van alle fietspaden haalt nog altijd niet de normen die de overheid zichzelf oplegt. Bovendien woedt op Vlaamse fietspaden een strijd om ruimte. Meer dan één op de tien werknemers fietst naar het werk, een verdubbeling in vijf jaar tijd. Op veel plaatsen kreunt de infrastructuur onder die trend. Dat toont ook het nieuwste Fietspadenrapport van het Agentschap Wegen en Verkeer (AWV), zo schrijft De Standaard vrijdag.

In 2017, toen de laatste tellingen plaatsvonden, voldeed 56 procent van alle fietspaden langs Vlaamse gewest­wegen niet aan de voorwaarden die de overheid zichzelf heeft opgelegd. Die gaan onder meer over de breedte van de fietspaden en over de afstand tot de rijweg. Vier op de tien fiets­paden scoren 'slecht' tot 'zeer slecht'. De voorbije acht jaar kwam er ­telkens gemiddeld één procentpunt extra 'conform' fietspad bij. En dat terwijl de normen eigenlijk al door de snelle groei van het fietsverkeer achterhaald zijn en AWV aan een ­update werkt.

De verklaring voor de tergend ­rage vorderingen is niet ver te ­zoeken. Al enkele jaren op rij neemt het aantal kilometer nieuw aan­gelegd fietspad af: van 333 kilometer in 2011 tot 108 kilometer vorig jaar. De scheefgroei tussen meer budget en minder nieuw of vernieuwd fietspad heeft te maken met een shift in het beleid - er ging meer geld naar dure missing links, zoals fietstunnels of bruggen - maar ook met lang aanslepende onteigeningsprocedures. Die procedures wegen in het bijzonder zwaar op de wegwerking van de smalste fietspaden - onder mobiliteitsambtenaren ook weleens 'moordstrookjes' genoemd.

De helft van alle fietspaden haalt nog altijd niet de normen die de overheid zichzelf oplegt. Bovendien woedt op Vlaamse fietspaden een strijd om ruimte. Meer dan één op de tien werknemers fietst naar het werk, een verdubbeling in vijf jaar tijd. Op veel plaatsen kreunt de infrastructuur onder die trend. Dat toont ook het nieuwste Fietspadenrapport van het Agentschap Wegen en Verkeer (AWV), zo schrijft De Standaard vrijdag.In 2017, toen de laatste tellingen plaatsvonden, voldeed 56 procent van alle fietspaden langs Vlaamse gewest­wegen niet aan de voorwaarden die de overheid zichzelf heeft opgelegd. Die gaan onder meer over de breedte van de fietspaden en over de afstand tot de rijweg. Vier op de tien fiets­paden scoren 'slecht' tot 'zeer slecht'. De voorbije acht jaar kwam er ­telkens gemiddeld één procentpunt extra 'conform' fietspad bij. En dat terwijl de normen eigenlijk al door de snelle groei van het fietsverkeer achterhaald zijn en AWV aan een ­update werkt. De verklaring voor de tergend ­rage vorderingen is niet ver te ­zoeken. Al enkele jaren op rij neemt het aantal kilometer nieuw aan­gelegd fietspad af: van 333 kilometer in 2011 tot 108 kilometer vorig jaar. De scheefgroei tussen meer budget en minder nieuw of vernieuwd fietspad heeft te maken met een shift in het beleid - er ging meer geld naar dure missing links, zoals fietstunnels of bruggen - maar ook met lang aanslepende onteigeningsprocedures. Die procedures wegen in het bijzonder zwaar op de wegwerking van de smalste fietspaden - onder mobiliteitsambtenaren ook weleens 'moordstrookjes' genoemd.