In september 2015 werd een aanzienlijk deel van de antieke site van de Syrische stad Palmyra door de IS bewust en grondig vernield. Het was een schok die door de hele beschaafde wereld golfde.
...

In september 2015 werd een aanzienlijk deel van de antieke site van de Syrische stad Palmyra door de IS bewust en grondig vernield. Het was een schok die door de hele beschaafde wereld golfde. Het kunstenaarsechtpaar Anne (Marseille, 1941) en Patrick (Nantes, 1942) Poirier maakte er een groot tapijt over in 2014 waar in donkere kleuren gereflecteerd wordt op die ramp, een misdaad tegen de mensheid. Dit recente werk past in hun morele en esthetische filosofie waarin zij de noblesse van de antieke cultuur enerzijds en de wreedheid van de huidige tijd tegenover elkaar stellen.Hun liefde voor de antieke wereld ontstond tijdens een studieverblijf in de Villa Medicis in Rome waar zij enkele jaren verbleven en die hen de kans gaven om grondig de resten van de Grieks-Romeinse cultuur te exploreren. Het werd een passie die zij vertaalden in een levenslange queeste naar archeologische sites op de meest uiteenlopende plaatsen in de wereld. Zij noteerden, tekenden, schetsten, fotografeerden en verzamelden bloemen en planten die later een plaats zouden vinden in de kunstwerken die ze realiseerden. Ze maakten ook wrijfprenten waarbij zij edele papiersoorten gebruikten die op een reliëf van een stenen kolom of fries werden gelegd en door wrijving konden worden gereproduceerd. De planten en bloemen werden gedroogd en op groot formaat gefotografeerd.De kern van hun gezamenlijk oeuvre wordt echter gevormd door maquettes, eerst van imaginaire antieke sites, uitgevoerd in helder witte materie en later ook van even imaginaire, futuristische en zwarte steden die de wanorde en angstaanjagende wereld van vandaag en morgen aan de orde stellen. In de witte, antieke landschappen verrijzen gebouwen naar plaatsen waar het intellect aangescherpt werd, bibliotheken, musea. amfitheaters. Het zijn utopieën maar ook metaforen voor het geheugen dat voorgesteld wordt als een gebouw met kamers waarin de herinneringen worden opgeslagen. Ze zijn het beste wat mensen konden bieden aan het nageslacht.Als een antipode staan de zwarte maquettes die verwijzen naar een toekomstige wereld waarin de steden angst, destructie, anarchisme de boventoon voeren. Ze zijn opgebouwd met afvalmaterialen die onze maatschappij in aanzienlijke hoeveelheden produceert. Er zijn geen bewoners meer, ze zijn gevlucht voor oorlog en luchtvervuiling. Slechts zwaarbewapende milities patrouilleren nog door de spookstad waar treinen ontspoorden en vliegtuigen rakelings overvliegen. Het is een hallucinante ervaring. Die maquette "Exotica" verbeeldt de ruïne van de toekomst en refereert uiteraard naar wat er in het recente verleden bijvoorbeeld in Syrië en elders gebeurde. Waar moeten in die omstandigheden de mensen hun heil nog zoeken en vinden. Misschien in een andere utopische maquette, ditmaal in de vorm van een zwevende goudkleurige vleugel. Kleine kijkgaten, zoals in sommige deuren een zicht geven op wat er buiten gebeurt, gunnen de bezoeker een binnenblik op artefacten van onze bedreigde cultuur. Kleine figuren kijken in een theater naar een voorstelling of wanddelen rond in een weldoende stille ruimte. Het is een voorafspiegeling van een utopische toekomstige wereld waar alleen nog herinneringen de mens kunnen troosten.Betekenisvol is een soort sluitstuk van de tentoonstelling, kleine figuren bevinden zich in een wit universum waarin witte neonletters 22 woorden op de muur staan. Ze zijn betekenisvol voor de kunstpraktijk van de kunstenaars : intuïtie, vergetelheid, creatie, twijfel, herinnering, speculatie, verlies.Dit is geen tentoonstelling zoals andere. Het zijn overdonderende werken die meer een beroep doen op de geest dan op de esthetiek, al is die laatste ook manifest aanwezig in de manier waarop ieder werk, van maquette, tot foto, tot textiel zijn uitgewerkt. Het Tilburgs museum De Pont heeft, zoals altijd, creatief gebruik gemaakt van zijn immense zaal en de daarbij aansluitende vroegere wolwascellen om een ideaal beeld te creëren voor een verfijnd oeuvre. Soms is dat ontluisterend, soms ook utopisch optimistisch. Wie het ondergaan heeft komt als een ander mens weer buiten. Geen kleine verdienste.