De beslissing van staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) om in Steenokkerzeel te voorzien in gesloten units voor uitgeprocedeerde gezinnen met kinderen, beroert ook in Wallonië de gemoederen. 'Tegelijk hebben veel Franstalige partijen het moeilijk om positie te kiezen', zegt Marco Martiniello, migratie-expert aan de Universiteit van Luik. 'Uiteindelijk past Theo Francken alleen toe wat een vorige regering al eens beslist heeft. Het CDH levert nu kritiek, terwijl zij destijds dezelfde ...

De beslissing van staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) om in Steenokkerzeel te voorzien in gesloten units voor uitgeprocedeerde gezinnen met kinderen, beroert ook in Wallonië de gemoederen. 'Tegelijk hebben veel Franstalige partijen het moeilijk om positie te kiezen', zegt Marco Martiniello, migratie-expert aan de Universiteit van Luik. 'Uiteindelijk past Theo Francken alleen toe wat een vorige regering al eens beslist heeft. Het CDH levert nu kritiek, terwijl zij destijds dezelfde politiek voerde.' Ligt Franckens aanwezigheid in de regering moeilijk bij de MR? Marco Martiniello: Absoluut. De MR is intern verscheurd in het immigratiedebat. Aan de ene kant heb je klassieke liberalen zoals Christine Defraigne, aan de andere heb je een rechtervleugel die voor een strenger asielbeleid pleit. Tegelijk is Theo Francken ook in Wallonië een van de populairste politici - daarvan zijn ze zich bij de MR bewust. Waarom zijn de Franstalige socialisten zo afwezig in het debat? Martiniello: De PS heeft geen duidelijke lijn over migratie. Een groot deel van haar achterban staat er wantrouwig tegenover, zie je. En tot nu toe heeft zij die achterban altijd in toom kunnen houden, net zoals de andere traditionele partijen. Waarom bestaat er in Wallonië geen grote partij met een antimigratiediscours? Martiniello: Extreemrechts heeft in Wallonië nooit echt voet aan de grond gekregen. Dat komt in de eerste plaats omdat er amper iets als 'Waals nationalisme' bestaat. Er is een handvol rattachisten dat voor de aansluiting bij Frankrijk pleit, maar die beweging neemt niet in aantal toe. Het is ook een kwestie van leiderschap: extreemrechts heeft in Wallonië nooit geloofwaardige politici voortgebracht. Het gaat veelal om marginale figuren zonder achterban. Enkele jaren geleden is in Luik geprobeerd om een afdeling van de radicaal-rechtse protestbeweging Pegida te lanceren: amper twee mensen waren bereid om die taak op zich te nemen. Tegelijk is er zeker een electoraal potentieel voor een partij met een harder migratiediscours, zoals dat van de N-VA. Verwacht u dat transitmigratie in Wallonië een thema wordt bij de gemeenteraadsverkiezingen? Martiniello: Voorlopig niet. De kwestie is hier minder zichtbaar dan in Jabbeke of in het Maximiliaanpark in Brussel, ook al zijn er wel problemen met transitmigratie. Maar de verkiezingen vinden pas over twee maanden plaats, natuurlijk. Er kan nog veel gebeuren.