Aan het begin van deze lockdown werd Stephen Sondheim, de geniale tekstschrijver en componist van Broadwaymusicals, negentig jaar. Bij wijze van verjaardagscadeautje vergeleek The New York Times hem met theaterauteurs als Williams, Miller en Albee. Vorige zaterdag kreeg Sondheim, die de teksten schreef voor West Side Story, nog een cadeau: Take me to the World, een tweeënhalf uur durende streamingsessie waarin sterren als Meryl Streep, Neil Patrick Harris en Lin-Manuel Miranda van thuis nummers van hem zon...

Aan het begin van deze lockdown werd Stephen Sondheim, de geniale tekstschrijver en componist van Broadwaymusicals, negentig jaar. Bij wijze van verjaardagscadeautje vergeleek The New York Times hem met theaterauteurs als Williams, Miller en Albee. Vorige zaterdag kreeg Sondheim, die de teksten schreef voor West Side Story, nog een cadeau: Take me to the World, een tweeënhalf uur durende streamingsessie waarin sterren als Meryl Streep, Neil Patrick Harris en Lin-Manuel Miranda van thuis nummers van hem zongen en hem feliciteerden. In de commentaren werd de vergelijking gemaakt met William Shakespeare. Ik weet nu niet of ik zover zou gaan, maar die avond was een van mijn meest memorabele tijdens de lockdown. Haast al zijn klassiekers passeerden de revue, met op het einde het even geestige als ontroerende en zeker in deze weken toepasselijke I'm Still Here. Ik ben een wat sneue fan van Sondheim. Ik heb namelijk in mijn hele leven nog maar één musical van hem live gezien: Assassins, met vreemd genoeg Dirk Roofthooft in een van de rollen. Het is een stuk uit 1990 waarin alle negen Amerikanen die een al dan niet succesvolle aanslag pleegden op een Amerikaanse president het woord krijgen - een liefdevol, geestig en in de VS ook gewaagd portret dus van evenveel outcasts. (Het is, even terzijde, doodjammer dat er online niet meer registraties van internationale voorstellingen zijn te bekijken. Niet dat daar veel interesse voor zou zijn in Vlaanderen, aangezien wij onszelf hebben wijsgemaakt dat hier veel en veel beter theater wordt gemaakt dan op Broadway.) De musical waar ik de voorbije jaren het meest aan gehecht raakte, naast Follies, was Company. Het is een stuk over Robert, een single van 35 en, vooral, de huwelijken van zijn vrienden. Sondheim schrijft er hard en pijnlijk over, maar tegelijkertijd warmbloedig en geestig. Op het einde erkent Robert ondanks alles ook de noodzaak om samen te zijn met iemand, in Being Alive, een prachtnummer dat onlangs ook in de film Marriage Story zat. Niet elke musical van Sondheim was een hit. Merrily We Roll Along, over drie jonge kunstenaarsvrienden van wie er één later een bekende filmproducent wordt, was bij de première in 1981 een flop. Latere opvoeringen waren succesvoller, en de nummers van Sondheim zijn nog altijd geweldig. Over die afgang in '81 maakte Lonny Prive dan weer Best Worst Thing That Ever Could Have Happened, een van de allermooiste documentaires die op Netflix staan.