'In het parlement broeit er iets', zei Koen Geens afgelopen zondag. De vicepremier van CD&V was op bezoek in de VRT-studio's naar aanleiding van de benoeming van Sophie Wilmès tot nieuwe premier van België. Na urenlang beraad werd dit weekend bekendgemaakt dat Wilmès de fakkel mag overnemen van MR-collega Charles Michel, die een mooie promotie en dus ook meer jobzekerheid vond in Europa. De wissel werd alom op gejuich onthaald. Van Alexander De Croo (Open VLD) tot Kristof Calvo (Groen): iedereen was galant genoeg om te applaudisseren voor de intrede van de eerste vrouw in de Wetstraat 16. Al was iedereen ook nuchter genoeg om eraan toe te voegen dat het om niet meer gaat dan de leiding van een regering in lopende zaken, of zoals de oppositie het graag zegt: een 'restregering'. Links en rechts viel de term 'interim-vrouw', en dat was voor niemand een compliment. Ni...

'In het parlement broeit er iets', zei Koen Geens afgelopen zondag. De vicepremier van CD&V was op bezoek in de VRT-studio's naar aanleiding van de benoeming van Sophie Wilmès tot nieuwe premier van België. Na urenlang beraad werd dit weekend bekendgemaakt dat Wilmès de fakkel mag overnemen van MR-collega Charles Michel, die een mooie promotie en dus ook meer jobzekerheid vond in Europa. De wissel werd alom op gejuich onthaald. Van Alexander De Croo (Open VLD) tot Kristof Calvo (Groen): iedereen was galant genoeg om te applaudisseren voor de intrede van de eerste vrouw in de Wetstraat 16. Al was iedereen ook nuchter genoeg om eraan toe te voegen dat het om niet meer gaat dan de leiding van een regering in lopende zaken, of zoals de oppositie het graag zegt: een 'restregering'. Links en rechts viel de term 'interim-vrouw', en dat was voor niemand een compliment. Niet voor Wilmès zelf, maar al helemaal niet voor de politici die luid toeterend het feminisme de Wetstraat in hadden geleid. Zeker is dat de regering-Wilmès met een balsturig parlement af te rekenen krijgt, zoals minister Geens al begrepen had toen hij opriep om de rust terug te brengen 'in de keet'. Het is precies het voortploeteren van de ondertussen zeer gehavende beleidsploeg, waarin Wilmès tot voor kort minister van Begroting was, dat de afgelopen dagen aanleiding gaf tot tumult in het parlement. De heibel begon toen de PVDA vorige week een amendement aan het wetsartikel met de 'noodbegroting' toevoegde, met meer geld voor de zorg. Die 'voorlopige twaalfden' - elke maand mag niet meer gebudgetteerd worden dan een twaalfde van de begroting van vorig jaar - moet de regering in lopende zaken in staat stellen om het land minimaal te beheren. Tot verrassing van velen, vooral in de regering, bleek er voor dat amendement plots voldoende steun te zijn. Met dank aan SP.A, PS, Groen, Ecolo en Vlaams Belang raakte 67 miljoen euro extra voor verplegend personeel goedgekeurd. Dat is een verdedigbare budgetverhoging voor een armlastige sector, maar tegelijk is het een stevige meeruitgave op jaarbasis, voor een regering die nu al flink in het rood gaat. 'De zorgsector vraagt meer personeel', zei PVDA-voorzitter Peter Mertens. 'Daarom hebben wij gevraagd om een noodfonds op te richten.' De reacties van de regering lieten niet op zich wachten: de oppositie zou zich onverantwoord gedragen, het woord 'onverlaten' viel en de VRT vroeg zich af of de regering nu 'stuurloos' was geworden. Dat lijkt niet meteen het geval. De verwachting is dat de tijdelijke begroting, al dan niet met amendement, deze week toch gewoon goedgekeurd raakt. Maar het is wel duidelijk dat het parlement meer macht krijgt als de regering aan het zwalpen is. Als minderheidskabinet in lopende zaken is ze een wandelende schietschijf. Een vergelijking met de Britse knoeiboel is niet ongepast: ook daar rotzooit een onstabiele regering verder, en ook daar heeft het parlement veel meer macht dan gewoonlijk. Het is dat heel klein beetje anarchie dat minister Geens, voor wie monkelend nuanceren een levenshouding is, zondag tot enige filosofische overpeinzingen bracht. Het klonk net iets té liberaal voor een CD&V'er toen hij zei: 'Vrijheid is voor mij veel belangrijker dan geluk.' Maar zelfs vrijheid is voor Geens een relatief begrip: 'Als die vrijheid niet wordt aangestuurd en het wordt vrijheid, blijheid op budgettair vlak, op ethisch vlak,' zo verwees hij en passant ook nog eens naar de nieuwe, eveneens zeer liberale abortusplannen, 'dan moeten we toch zien dat we de evenwichten in onze samenleving niet te snel omgooien.' In eenvoudig Nederlands wil dat zeggen: laat ons met rust, beste oppositie, het is al moeilijk genoeg. En precies dat is een beetje vreemd. Elke verontwaardiging van de meerderheid is ongepast, want oppositiepartij PVDA doet gewoon wat ze moet doen: oppositie voeren. Als de N-VA en de PS halsstarrig weigeren om ernstige formatiegesprekken te voeren, zit er voor de regering-Wilmès maar één ding op: rekening houden met het parlement, niet het minst met de oppositie. Wie weet komt daar zelfs iets goeds van. Luisteren naar wat de vertegenwoordigers van het volk te zeggen hebben, en respect opbrengen voor hun wetgevende macht: was dat niet de kern van onze parlementaire democratie?