"We verliezen met Philippe Gilbert en John Degenkolb twee belangrijke jongens uit de ploeg, sterkhouders ook. Dat is echt gewoon pech hebben, maar we hebben nog Caleb in de ploeg en die heeft een grote kans om een etappe te winnen. Hij is echt in goede doen." "Of ik zo'n etappe al ooit meegemaakt heb? Jawel, het is niet de eerste keer dat zoiets gebeurt en een weg spekglad wordt. In de Giro heb je dat ook vaak als het lang droog is geweest en plots begint te regenen. Aan de wegen dicht bij de kust ligt het dan dikwijls glad. Dus het is niet de eerste keer dat ik zoiets ervaar, maar het is wel de eerste keer in mijn carrière dat de renners zelf zeggen: en nu rijden we rustig naar beneden of anders kunnen we de gebroken sleutelbenen tellen van de renners", vervolgt De Gendt. "Een goede zaak", vindt hij, "we waren het allemaal eens met elkaar in het peloton, alleen Astana deed niet mee, maar niet veel later vielen ze zelf en toen hadden ze het ook begrepen. Als de organisator of de UCI niets beslist dan moeten de renners zelf het heft in handen nemen en gewoon durven zeggen: hier gaan we rustig naar beneden en als de weg weer veilig is, koersen we opnieuw." De tweede etappe, met 4000 hoogtemeters, lijkt op het lijf van De Gendt geschreven, maar aanvallen zal hij niet doen. "Ik zit met een geblokkeerde rug, dus ik denk niet dat het goed is om vandaag mee te springen met een aanval." (Belga)

"We verliezen met Philippe Gilbert en John Degenkolb twee belangrijke jongens uit de ploeg, sterkhouders ook. Dat is echt gewoon pech hebben, maar we hebben nog Caleb in de ploeg en die heeft een grote kans om een etappe te winnen. Hij is echt in goede doen." "Of ik zo'n etappe al ooit meegemaakt heb? Jawel, het is niet de eerste keer dat zoiets gebeurt en een weg spekglad wordt. In de Giro heb je dat ook vaak als het lang droog is geweest en plots begint te regenen. Aan de wegen dicht bij de kust ligt het dan dikwijls glad. Dus het is niet de eerste keer dat ik zoiets ervaar, maar het is wel de eerste keer in mijn carrière dat de renners zelf zeggen: en nu rijden we rustig naar beneden of anders kunnen we de gebroken sleutelbenen tellen van de renners", vervolgt De Gendt. "Een goede zaak", vindt hij, "we waren het allemaal eens met elkaar in het peloton, alleen Astana deed niet mee, maar niet veel later vielen ze zelf en toen hadden ze het ook begrepen. Als de organisator of de UCI niets beslist dan moeten de renners zelf het heft in handen nemen en gewoon durven zeggen: hier gaan we rustig naar beneden en als de weg weer veilig is, koersen we opnieuw." De tweede etappe, met 4000 hoogtemeters, lijkt op het lijf van De Gendt geschreven, maar aanvallen zal hij niet doen. "Ik zit met een geblokkeerde rug, dus ik denk niet dat het goed is om vandaag mee te springen met een aanval." (Belga)