In het gesloten centrum van Vottem is op 9 oktober 2018 een jonge Eritrese vluchteling uit het leven gestapt. Ik hoor dat de raadkamer zijn vrijlating had bevolen, maar dat de Dienst Vreemdelingenzaken in beroep was gegaan, waardoor hij opgesloten bleef. Ik hoor dat hij in Bulgarije erkend werd als vluchteling maar dat hij daar is vertrokken vanwege vreemdelingenhaat en bedreigingen. Ik hoor dat hij psychische problemen had. Ik hoor dat zijn naam Gebre was.

Misschien leest u dit en bedenkt u dat er weinig is dat ik met zekerheid kan zeggen over het dossier van Gebre. Dat klopt. Maar er zijn een aantal zaken waarover ik wel zekerheid heb en dus is zwijgen geen optie. Gebre was hier, hij was op de vlucht, en hij ademde alvorens hij op de vlucht sloeg. Hij ademde alvorens hij de overtocht maakte en alvorens hij voor de zoveelste maal werd opgesloten. Gebre overleefde Eritrea, Libië en de Middellandse Zee. Maar het gesloten centrum van Vottem overleefde hij niet.

De beslissingen van de Dienst Vreemdelingenzaken hangen met haken en ogen aan elkaar.

Onderzoek

Wist de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ) genoeg van Gebre om hem aan te houden? Wisten ze genoeg van Gebre om hem vier maanden lang van zijn vrijheid te beroven? Wisten ze genoeg om in beroep te gaan eens de raadkamer de vrijlating bevolen had? Op basis van wat ik in de praktijk zie passeren durf ik het te betwijfelen. Sinds een paar honderd 'transmigranten' als de uitdaging van de 21e eeuw worden opgevoerd en dagelijks ministers en excellenties tot in de televisiestudio's en actuaprogramma's dwingen, vaardigt de DVZ aan de lopende band opsluitings- en terugsturingsbevelen uit, zonder zich grondig te informeren over wie of wat het gaat.

In de voorbije weken heb ik opsluitingsbevelen zien passeren ten aanzien van vluchtelingen die in een andere lidstaat erkend werden en nochtans het recht hebben zich tijdelijk naar België te begeven. Ik heb beslissingen gezien waarbij de minderjarigheid van de betrokkenen over het hoofd werd gezien, beslissingen over hartpatiënten waarbij er laconiek 'akte' werd genomen van de gezondheidstoestand, en beslissingen over personen die eigenlijk een asielaanvraag hangende hadden.

De beslissingen hangen met haken en ogen aan elkaar, en over de mensen in kwestie is weinig tot niets geweten. Het onderzoek zou later wel volgen. Soms gaat het zelfs zover dat de DVZ voorbijgaat aan de eigen informatie die ze al over de persoon in kwestie heeft. Dus vergeef me als ik me uitspreek over Gebre. Als een gebrek aan kennis het bestuur niet tegenhoudt om iemand op te sluiten, maandenlang in detentie te houden en te repatriëren, mag het ons niet tegenhouden ons uit te spreken in naam van medemenselijkheid.

In de gesloten centra gaat het er momenteel aan toe als in een duiventil. Beslissingen worden razendsnel genomen, zonder grondig onderzoek, en om de haverklap worden mensen zonder enige duiding opgesloten en weer vrijgelaten als een nieuwe lading 'transmigranten' werd aangehouden. Als er tegen zoveel onkunde beroep wordt aangetekend kan je er gif op innemen dat de persoon in kwestie tegen de zitting al wordt vrijgelaten. Dat klinkt goed, maar eigenlijk wil dat zeggen dat de DVZ naar hartenlust mensen aanhoudt en van hun vrijheid berooft, hen de schrik van hun leven bezorgt, en zonder enige rechterlijke controle enkele dagen later weer in vrijheid stelt.

Chaos

Het gevolg is chaos. Er is geen wettig doel, repatriëring is onmogelijk. Het dient er louter toe mensen te straffen voor hun hulpeloosheid en zodat er kan uitgepakt worden met mediagenieke politieacties. Een dag na de dood van Gebre werd uitgepakt met een al te grimmige facebookcampagne, die de volgende boodschap bevatte: 'No money, no house, no future. Belgium fights illegal migration. You will not make it to the UK!'

Het gesloten centrum is geen 'kuur' om onwettig verblijf te ontmoedigen, of om iemand aan te sporen om een asielaanvraag in te dienen. Het is geen 'prikkel'. Het is een maatregel die een uiterst ernstige impact heeft op de fysieke en psychische integriteit van mensen en op hun waardigheid. Vrijheidsberoving is geen pretje, het is een loodzware sanctie waar wettelijk gezien bijzonder zuinig mee moet omgesprongen worden.

We kunnen niet zo kwistig blijven omspringen met het leven en de persoonlijke vrijheid van mensen.

Maar de DVZ maakt er een potje van. We hebben allemaal gelezen over hoe de bevoegde staatssecretaris blunderde door gedetineerde migranten met een strafblad vrij te laten om plaats te maken voor vluchtelingen die vroeg of laat toch vrij moeten gelaten worden. De echte tragedie daarbij is niet dat er mensen die hun straf uitgezeten hebben worden vrijgelaten. De tragedie ligt erin dat vluchtelingen worden opgesloten zonder enige controle en in het volle besef dat er geen uitzicht is op repatriëring.

We weten inderdaad weinig over Gebre. Maar dat is geen excuus om weinig te weten over het beleid waaronder een van onze medemensen is gezwicht. Voor de vijfde maal al in Vottem sinds 2008. We kunnen niet zo kwistig blijven omspringen met het leven en de persoonlijke vrijheid van mensen. Het chaotische detentiebeleid van de DVZ lijkt momenteel op sportvissen. Indien men u zou opsluiten, dan zou u eisen dat dit gebeurt zonder enige willekeur en pas na een grondig onderzoek. Als u tien dagen later weer op straat zou komen te staan, zou u willen kunnen begrijpen waarom u dit werd aangedaan.

In het gesloten centrum van Vottem is op 9 oktober 2018 een jonge Eritrese vluchteling uit het leven gestapt. Ik hoor dat de raadkamer zijn vrijlating had bevolen, maar dat de Dienst Vreemdelingenzaken in beroep was gegaan, waardoor hij opgesloten bleef. Ik hoor dat hij in Bulgarije erkend werd als vluchteling maar dat hij daar is vertrokken vanwege vreemdelingenhaat en bedreigingen. Ik hoor dat hij psychische problemen had. Ik hoor dat zijn naam Gebre was. Misschien leest u dit en bedenkt u dat er weinig is dat ik met zekerheid kan zeggen over het dossier van Gebre. Dat klopt. Maar er zijn een aantal zaken waarover ik wel zekerheid heb en dus is zwijgen geen optie. Gebre was hier, hij was op de vlucht, en hij ademde alvorens hij op de vlucht sloeg. Hij ademde alvorens hij de overtocht maakte en alvorens hij voor de zoveelste maal werd opgesloten. Gebre overleefde Eritrea, Libië en de Middellandse Zee. Maar het gesloten centrum van Vottem overleefde hij niet.Wist de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ) genoeg van Gebre om hem aan te houden? Wisten ze genoeg van Gebre om hem vier maanden lang van zijn vrijheid te beroven? Wisten ze genoeg om in beroep te gaan eens de raadkamer de vrijlating bevolen had? Op basis van wat ik in de praktijk zie passeren durf ik het te betwijfelen. Sinds een paar honderd 'transmigranten' als de uitdaging van de 21e eeuw worden opgevoerd en dagelijks ministers en excellenties tot in de televisiestudio's en actuaprogramma's dwingen, vaardigt de DVZ aan de lopende band opsluitings- en terugsturingsbevelen uit, zonder zich grondig te informeren over wie of wat het gaat. In de voorbije weken heb ik opsluitingsbevelen zien passeren ten aanzien van vluchtelingen die in een andere lidstaat erkend werden en nochtans het recht hebben zich tijdelijk naar België te begeven. Ik heb beslissingen gezien waarbij de minderjarigheid van de betrokkenen over het hoofd werd gezien, beslissingen over hartpatiënten waarbij er laconiek 'akte' werd genomen van de gezondheidstoestand, en beslissingen over personen die eigenlijk een asielaanvraag hangende hadden.De beslissingen hangen met haken en ogen aan elkaar, en over de mensen in kwestie is weinig tot niets geweten. Het onderzoek zou later wel volgen. Soms gaat het zelfs zover dat de DVZ voorbijgaat aan de eigen informatie die ze al over de persoon in kwestie heeft. Dus vergeef me als ik me uitspreek over Gebre. Als een gebrek aan kennis het bestuur niet tegenhoudt om iemand op te sluiten, maandenlang in detentie te houden en te repatriëren, mag het ons niet tegenhouden ons uit te spreken in naam van medemenselijkheid. In de gesloten centra gaat het er momenteel aan toe als in een duiventil. Beslissingen worden razendsnel genomen, zonder grondig onderzoek, en om de haverklap worden mensen zonder enige duiding opgesloten en weer vrijgelaten als een nieuwe lading 'transmigranten' werd aangehouden. Als er tegen zoveel onkunde beroep wordt aangetekend kan je er gif op innemen dat de persoon in kwestie tegen de zitting al wordt vrijgelaten. Dat klinkt goed, maar eigenlijk wil dat zeggen dat de DVZ naar hartenlust mensen aanhoudt en van hun vrijheid berooft, hen de schrik van hun leven bezorgt, en zonder enige rechterlijke controle enkele dagen later weer in vrijheid stelt.Het gevolg is chaos. Er is geen wettig doel, repatriëring is onmogelijk. Het dient er louter toe mensen te straffen voor hun hulpeloosheid en zodat er kan uitgepakt worden met mediagenieke politieacties. Een dag na de dood van Gebre werd uitgepakt met een al te grimmige facebookcampagne, die de volgende boodschap bevatte: 'No money, no house, no future. Belgium fights illegal migration. You will not make it to the UK!'Het gesloten centrum is geen 'kuur' om onwettig verblijf te ontmoedigen, of om iemand aan te sporen om een asielaanvraag in te dienen. Het is geen 'prikkel'. Het is een maatregel die een uiterst ernstige impact heeft op de fysieke en psychische integriteit van mensen en op hun waardigheid. Vrijheidsberoving is geen pretje, het is een loodzware sanctie waar wettelijk gezien bijzonder zuinig mee moet omgesprongen worden.Maar de DVZ maakt er een potje van. We hebben allemaal gelezen over hoe de bevoegde staatssecretaris blunderde door gedetineerde migranten met een strafblad vrij te laten om plaats te maken voor vluchtelingen die vroeg of laat toch vrij moeten gelaten worden. De echte tragedie daarbij is niet dat er mensen die hun straf uitgezeten hebben worden vrijgelaten. De tragedie ligt erin dat vluchtelingen worden opgesloten zonder enige controle en in het volle besef dat er geen uitzicht is op repatriëring. We weten inderdaad weinig over Gebre. Maar dat is geen excuus om weinig te weten over het beleid waaronder een van onze medemensen is gezwicht. Voor de vijfde maal al in Vottem sinds 2008. We kunnen niet zo kwistig blijven omspringen met het leven en de persoonlijke vrijheid van mensen. Het chaotische detentiebeleid van de DVZ lijkt momenteel op sportvissen. Indien men u zou opsluiten, dan zou u eisen dat dit gebeurt zonder enige willekeur en pas na een grondig onderzoek. Als u tien dagen later weer op straat zou komen te staan, zou u willen kunnen begrijpen waarom u dit werd aangedaan.