Liesbeth Van Impe wijst er in Het Nieuwsblad onder de kop 'Oranje knipperlicht' op dat Schauvliege met 'een compleet verzonnen verwijzing naar de Staatsveiligheid, vele bruggen te ver is gegaan.' Van Impe heeft het over een 'Trumpiaans manoeuvre' rond een halfbakken complot waarmee ze haar partij ondermijnde die zich als het redelijke centrum wil opwerpen. 'De knipperlichten bij CD&V staan intussen echt wel op oranje. Terwijl Groen en N-VA vrolijk het hele veld aan het bezetten zijn, is het voor de klassieke partijen zoeken naar een eigen plekje in het spotlicht.'

In De Standaard is hoofdredacteur Karel Verhoeven in 'minister van valse zaken' scherp. 'Dat leugentje over de Staatsveiligheid was dom genoeg, maar wat Joke Schauvliege nekte, waren haar persoonlijke voornaamwoorden. 'We' en 'wij', zei ze, naast de drietand van het Algemeen Boerensyndicaat. Leunend op sterke boerenschouders kon ze kwaad spreken over haar tegenstrevers, die klimaatmarsers. Voor één keer leek ze publiek te zeggen wat ze echt dacht. Wat haar natuurlijk ontmaskerde als een minister van Valse Zaken'. Voor Verhoeven bleef ze 'de minister van belangen, die van de grootschalige landbouw, op wie de Boerenbond rekende. Nooit groeide ze uit tot gezagsvolle politica die gaat staan voor het algemeen belang.'

Dat de brave plattelandse Schauvliege tegen die keurige politiek zondigt, treft de partij in de buik, klinkt het. Dat minister Joke Schauvliege vroeg of laat in de problemen zou komen, stond in de sterren geschreven, schrijft Liliana Casagrande in Het Belang van Limburg. 'Ze heeft eigenlijk al veel dossiers overleefd: de boskaart, de vergunning om het Essersbos te kappen, het statiegeld, het afvalplan,... Maar deze week kwamen daar nog eens duizenden sms'en en mails bovenop. Die waren er te veel aan. Uiteindelijk struikelde ze niet over een bos of een stort, wel over een leugen.'

In De Morgen legt hoofdredacteur Bart Eeckhout de link naar CVP-land. 'Schauvliege heeft in haar ministeriële loopbaan velen teleurgesteld. Maar haar achterban nooit. Redelijk schaamteloos heeft ze in haar ministeriële loopbaan op Leefmilieu én Landbouw altijd de belangen van de grote landbouworganisaties vooropgezet. Ze beklemtoont dat de landbouw, dankzij haar, niet te lijden zal hebben van de zogenaamde betonstop. Een cliëntelistische doodschop voor het eigen beleid.' De loyale Schauvliege was alleen maar de minister die de partij wou dat ze was. 'Recentelijk hult CD&V zich in een jonger, progressiever, groeniger kleedje. Een dun kleedje, blijkt nu. Diep in het hart blijft CD&V nog altijd dezelfde CVP-machtsmachine. Nergens zie je dat zo pijnlijk helder als in het bewust gesaboteerde Vlaamse milieu-non-beleid van de voorbije tien jaar.'

Het dossier-Schauvliege confronteert de christendemocraten met hun bestaansreden, stelt Jan Segers in Het Laatste Nieuws. 'Een halve eeuw lang ging CVP/CD&V er prat op dat ze de harmonieuze synthese was van ogenschijnlijk botsende belangen tussen links en rechts, vakbonden en werkgevers, tussen progressief en conservatief. Het probleem van CD&V is niet dat de partij geen smoel heeft. Het probleem is dat ze er twee heeft. Een linkse en een rechtse smoel. En als die naar elkaar lonken, kijken ze scheel. Dat is geen zicht. En geen vooruitzicht.'

'Het ontslag van Schauvliege is terecht omdat ze ofwel morste met uiterst discrete info, ofwel gewoon heeft gelogen. Maar wie denkt dat het nu plots makkelijker zal worden om landbouw en natuur te verzoenen - zoals Schauvliege probeerde - of klimaat te laten rijmen op koopkracht, vergist zich', besluit het commentaar van Bart Haeck in De Tijd. Ondanks de groeiende consensus over meer klimaatambitie valt het op dat nog altijd niemand durft te zeggen wat het zal kosten aan de consument, de werknemer of de belastingbetaler, stipt Haeck aan.

Ook tranen overtuigen niet, concludeert Dirk Hendrickx in Gazet van Antwerpen. 'Schauvliege zat als Vlaams klimaatminister al langer in het oog van de storm die de klimaatbeweging heeft ontketend. Maar dat ze haar toespraak voor het Algemeen Boerensyndicaat (ABS) nu afdoet als een gevolg van al die commotie, dat slaat nergens op. Toch blijft Schauvliege lijsttrekker. Iemand die vorige keer 55.000 stemmen haalde, laat je niet zomaar vallen met verkiezingen in zicht. Dat is een vorm van opportunisme die in de politiek wel vaker voorkomt. En die tenminste één voordeel biedt: dat de kiezer het laatste woord krijgt.'

Liesbeth Van Impe wijst er in Het Nieuwsblad onder de kop 'Oranje knipperlicht' op dat Schauvliege met 'een compleet verzonnen verwijzing naar de Staatsveiligheid, vele bruggen te ver is gegaan.' Van Impe heeft het over een 'Trumpiaans manoeuvre' rond een halfbakken complot waarmee ze haar partij ondermijnde die zich als het redelijke centrum wil opwerpen. 'De knipperlichten bij CD&V staan intussen echt wel op oranje. Terwijl Groen en N-VA vrolijk het hele veld aan het bezetten zijn, is het voor de klassieke partijen zoeken naar een eigen plekje in het spotlicht.' In De Standaard is hoofdredacteur Karel Verhoeven in 'minister van valse zaken' scherp. 'Dat leugentje over de Staatsveiligheid was dom genoeg, maar wat Joke Schauvliege nekte, waren haar persoonlijke voornaamwoorden. 'We' en 'wij', zei ze, naast de drietand van het Algemeen Boerensyndicaat. Leunend op sterke boerenschouders kon ze kwaad spreken over haar tegenstrevers, die klimaatmarsers. Voor één keer leek ze publiek te zeggen wat ze echt dacht. Wat haar natuurlijk ontmaskerde als een minister van Valse Zaken'. Voor Verhoeven bleef ze 'de minister van belangen, die van de grootschalige landbouw, op wie de Boerenbond rekende. Nooit groeide ze uit tot gezagsvolle politica die gaat staan voor het algemeen belang.' Dat de brave plattelandse Schauvliege tegen die keurige politiek zondigt, treft de partij in de buik, klinkt het. Dat minister Joke Schauvliege vroeg of laat in de problemen zou komen, stond in de sterren geschreven, schrijft Liliana Casagrande in Het Belang van Limburg. 'Ze heeft eigenlijk al veel dossiers overleefd: de boskaart, de vergunning om het Essersbos te kappen, het statiegeld, het afvalplan,... Maar deze week kwamen daar nog eens duizenden sms'en en mails bovenop. Die waren er te veel aan. Uiteindelijk struikelde ze niet over een bos of een stort, wel over een leugen.' In De Morgen legt hoofdredacteur Bart Eeckhout de link naar CVP-land. 'Schauvliege heeft in haar ministeriële loopbaan velen teleurgesteld. Maar haar achterban nooit. Redelijk schaamteloos heeft ze in haar ministeriële loopbaan op Leefmilieu én Landbouw altijd de belangen van de grote landbouworganisaties vooropgezet. Ze beklemtoont dat de landbouw, dankzij haar, niet te lijden zal hebben van de zogenaamde betonstop. Een cliëntelistische doodschop voor het eigen beleid.' De loyale Schauvliege was alleen maar de minister die de partij wou dat ze was. 'Recentelijk hult CD&V zich in een jonger, progressiever, groeniger kleedje. Een dun kleedje, blijkt nu. Diep in het hart blijft CD&V nog altijd dezelfde CVP-machtsmachine. Nergens zie je dat zo pijnlijk helder als in het bewust gesaboteerde Vlaamse milieu-non-beleid van de voorbije tien jaar.' Het dossier-Schauvliege confronteert de christendemocraten met hun bestaansreden, stelt Jan Segers in Het Laatste Nieuws. 'Een halve eeuw lang ging CVP/CD&V er prat op dat ze de harmonieuze synthese was van ogenschijnlijk botsende belangen tussen links en rechts, vakbonden en werkgevers, tussen progressief en conservatief. Het probleem van CD&V is niet dat de partij geen smoel heeft. Het probleem is dat ze er twee heeft. Een linkse en een rechtse smoel. En als die naar elkaar lonken, kijken ze scheel. Dat is geen zicht. En geen vooruitzicht.' 'Het ontslag van Schauvliege is terecht omdat ze ofwel morste met uiterst discrete info, ofwel gewoon heeft gelogen. Maar wie denkt dat het nu plots makkelijker zal worden om landbouw en natuur te verzoenen - zoals Schauvliege probeerde - of klimaat te laten rijmen op koopkracht, vergist zich', besluit het commentaar van Bart Haeck in De Tijd. Ondanks de groeiende consensus over meer klimaatambitie valt het op dat nog altijd niemand durft te zeggen wat het zal kosten aan de consument, de werknemer of de belastingbetaler, stipt Haeck aan. Ook tranen overtuigen niet, concludeert Dirk Hendrickx in Gazet van Antwerpen. 'Schauvliege zat als Vlaams klimaatminister al langer in het oog van de storm die de klimaatbeweging heeft ontketend. Maar dat ze haar toespraak voor het Algemeen Boerensyndicaat (ABS) nu afdoet als een gevolg van al die commotie, dat slaat nergens op. Toch blijft Schauvliege lijsttrekker. Iemand die vorige keer 55.000 stemmen haalde, laat je niet zomaar vallen met verkiezingen in zicht. Dat is een vorm van opportunisme die in de politiek wel vaker voorkomt. En die tenminste één voordeel biedt: dat de kiezer het laatste woord krijgt.'