Op 11 november zou u de eerste try-out van Mag ik even? 2020 spelen. 'Ik moet alles herdenken', sms'te u me toen ik dit interview aanvroeg. U schreef niet: 'Ik annuleer alles.'
...

Op 11 november zou u de eerste try-out van Mag ik even? 2020 spelen. 'Ik moet alles herdenken', sms'te u me toen ik dit interview aanvroeg. U schreef niet: 'Ik annuleer alles.' Kamal Kharmach: De conference zál er komen, want ze is te belangrijk. Onze politici worden maar om de vier jaar echt op de rooster gelegd. Tussen de verkiezingen gebeurt dat amper. Een conference kan dat gemis perfect invullen. Mensen laten lachen: zeker nu is het een van de mooiste jobs. Of ik er dit jaar iets aan zal verdienen, is onzeker. Al dertien opvoeringen zijn geschrapt. Maar een goede ondernemer heeft minstens zes maandlonen aan spaargeld: ook de tweede lockdown zal ik overleven. Mag ik even? 2019 speelde zich af in een klaslokaal. Wat wordt het dit jaar? Kharmach: In 2019 heb ik voor een klaslokaal gekozen omdat dat het jaar van Anuna De Wever en de klimaatspijbelaars was. Anuna vond het jammer dat er weinig allochtone jongeren spijbelden. 'Dan zitten we eens in de klas, dan is het wéér niet goed!' was mijn reactie. Dit jaar is elke Belg zijn eigen leider geweest, bij gebrek aan politiek leiderschap. En dat te midden van een ongeziene ramp. Veel politici blinken uit in niets zeggen met veel woorden. Terwijl de essentie van hun vak is: leiderschap tonen, tijdens een crisis klaarstaan voor de bevolking. De burger als leider, dat idee zal Mag ik even? 2020 kleuren. Ik ben dit jaar ook vader geworden. Mijn dochtertje is de kern van mijn leven. 'In welk jaar heb ik jou toch op de wereld gezet?' heb ik me al afgevraagd. 'Welke toekomst kan ik jou geven in dit land?' Vanuit die vragen bouw ik de conference op.U bent ook crisismanager en helpt noodlijdende ondernemers in het Eén-programma Andermans zaken. Welke raad hebt u voor uw collega's uit de cultuursector? Kharmach:(voorzichtig) Die sector is erg divers: je hebt zelfstandigen, gesubsidieerde organisaties en organisaties die gerund worden als commerciële bedrijven. Hun bedrijfsmodel is vaak kwetsbaar. Jonge kunstenaars zien nu hoe hun toekomstdroom geannuleerd wordt. Dat is schrijnend. Zoiets kun je vermijden door de risico's te spreiden. Subsidies zijn broodnodig, maar inzicht in bedrijfseconomie is evengoed essentieel. Dat kan een les zijn van deze absurde tijd. In Andermans zaken deel ik mijn kennis met ondernemers die het lastig hebben. In het eerste seizoen hebben we onder meer een bakker en een ecologisch handtassenlabel geholpen. Er komt een tweede seizoen, dus bij dezen nodig ik kunstenaars, cultuurorganisaties, theaterhuizen in moeilijkheden uit om zich in te schrijven. Dan krijgen ze Kamal-de-crisismanager in plaats van Kamal-de-stand-upcomedian over de vloer. Blijft de stand-upcomedian lachen in deze tijd? Kharmach: Natuurlijk! Ik ben gezond, hè. Ik ben niet aan het stikken. Mijn zus werkt op de covid-19-afdeling van het Sint-Vincentiusziekenhuis in Antwerpen. Stel dat ik daar zou vertellen dat ik het zwaar heb omdat ik 'wat minder verdien' en 'mijn vader niet kan zien'... Hoe ik lach met deze toestand? Daarvoor zul je op oudejaarsavond naar Eén moeten kijken. (lacht)