Het is bij ons misschien moeilijk te begrijpen, maar in Rusland genieten klassieke musici soms een legendarische status. Altviolist en dirigent Joeri Basjmet is een van hen. Hij gaf zijn naam aan dit festival, dat vanuit hoofdafdelingen in Sotchi en Yaroslavl ook het meer afgelegen hinterland bedient.

Het Symfonisch Staatsorkest Novaja Rossija stond voor de gelegenheid onder leiding van de jonge dirigent Denis Vlasenko. Na een merkwaardige opener - Josquin Des Prez door al te groot koor - toonde het degelijke orkest een historische staalkaart: de klassieke Gossec, de laatromantische Lekeu (wiens Adagio voor strijkers een emotioneel geëngageerde lezing kreeg) en onze grootste naoorlogse componist, Karel Goeyvaerts. Jean-Luc Fafchamps bracht diens minimalistisch pianowerk 'Litanie 1' ontspannen, mededeelzaam, haast funky.

Tenslotte was er Fafchamps' nieuwe compositie 'Rà': deel 22 van 'Lettres Soufies', een cyclus naar het Arabische alfabet en de soeficultuur, waaraan Fafchamps sedert 15 jaar werkt. Ondanks de geringe ervaring van het orkest met nieuwlichterij bracht Vlasenko het - met de postume hulp van Lekeu - tot een toegewijd zinderende première.

Een bevreemdende ervaring: een oude, naar Russische maatstaven kleine cultuurstad, een programmaboek met vertrouwde namen in cyrillisch schrift, en een volle zaal Russen, die gretig een nieuw Belgisch orkeststuk onthalen.

En puik werk van een festival dat roeit met de riemen die het heeft, maar er toch maar mooi in slaagt, een aanzienlijk publiek te enthousiasmeren.

Het is bij ons misschien moeilijk te begrijpen, maar in Rusland genieten klassieke musici soms een legendarische status. Altviolist en dirigent Joeri Basjmet is een van hen. Hij gaf zijn naam aan dit festival, dat vanuit hoofdafdelingen in Sotchi en Yaroslavl ook het meer afgelegen hinterland bedient.Het Symfonisch Staatsorkest Novaja Rossija stond voor de gelegenheid onder leiding van de jonge dirigent Denis Vlasenko. Na een merkwaardige opener - Josquin Des Prez door al te groot koor - toonde het degelijke orkest een historische staalkaart: de klassieke Gossec, de laatromantische Lekeu (wiens Adagio voor strijkers een emotioneel geëngageerde lezing kreeg) en onze grootste naoorlogse componist, Karel Goeyvaerts. Jean-Luc Fafchamps bracht diens minimalistisch pianowerk 'Litanie 1' ontspannen, mededeelzaam, haast funky.Tenslotte was er Fafchamps' nieuwe compositie 'Rà': deel 22 van 'Lettres Soufies', een cyclus naar het Arabische alfabet en de soeficultuur, waaraan Fafchamps sedert 15 jaar werkt. Ondanks de geringe ervaring van het orkest met nieuwlichterij bracht Vlasenko het - met de postume hulp van Lekeu - tot een toegewijd zinderende première.Een bevreemdende ervaring: een oude, naar Russische maatstaven kleine cultuurstad, een programmaboek met vertrouwde namen in cyrillisch schrift, en een volle zaal Russen, die gretig een nieuw Belgisch orkeststuk onthalen.En puik werk van een festival dat roeit met de riemen die het heeft, maar er toch maar mooi in slaagt, een aanzienlijk publiek te enthousiasmeren.