Het is ondertussen bijna een jaar geleden dat ik mijn verhaal vertelde over mijn ervaringen in de bijzondere jeugdzorg en het stigma rond jeugdinstellingen en (kans)armoede. Het laatste jaar ging ik hier stevig mee aan de slag. Als ervaringsdeskundige gaf ik enkele lezingen, probeerde ik mijn gewicht in de schaal te leggen om zaken te veranderen, maar helaas stel ik vast dat het beleid niet volgt. Het is ook daarom dat ik vandaag terug aan de alarmbel trek, om een oproep te doen aan alle politieke besturen om mee te werken aan een maatschappij zonder stigma's.

Beleid rond jeugdzorg en armoedebestrijding wordt steeds verder uitgehold.

Want de weg is duidelijk nog lang. Ervaringsdeskundigen spelen een belangrijke rol in het verhaal om stigma's weg te werken. Deze week kwam er echter boven water dat Ben Weyts en het departement onderwijs de opleiding tot ervaringsdeskundige niet meer willen subsidiëren. Dit zorgde alvast voor debat en beroering in de commissie onderwijs, maar de vrees leeft dat het niet zal baten. Ik kan na het afgelopen jaar met aandrang stellen dat deze opleiding echt belangrijk is. Ik kreeg deze opleiding niet, waardoor lezingen voor mij steeds moeilijk zijn. Ik ga te diep, kerf bij elk gesprek te ver in mijn ziel, waardoor het elke keer een zware opgave is. Dat leer je deels op te vangen in deze opleiding. Je leert terug te koppelen naar het beleid en krijgt door het diploma extra relevantie op de arbeidsmarkt. Dat de opleiding zou verdwijnen, maakt mij en vele mensen met mij enorm kwaad. Dit mag echt niet gebeuren.

Het afschaffen van deze opleiding is echt een schrijnende beslissing die kan gezien worden als de zoveelste uitholling van het beleid rond jeugdzorg en armoedebestrijding. Ervaringsdeskundigen hebben binnen het werkveld hun nut al meer dan bewezen en al zeker om stigma's weg te werken bij jongeren in dezelfde situatie. Ze geven hoop en perspectief aan mensen met hetzelfde verhaal en al helemaal in coronatijden, waarin armoede harder dan ooit toeslaat en de jeugdzorg met een vergrootglas bekeken wordt. Het wordt eindelijk tijd dat het beleid volgt en domme beslissingen zoals het afschaffen van relevante opleidingen, het afbouwen van het middenveld en het negeren van de stijgende armoedecijfers een halt toe roept.

Want dat is wat ik het laatste jaar gemerkt heb. Er zijn verschillende manieren om iets te doen aan dat stigma. Zelf kan ik kleine steentjes verleggen in de rivier en dat doen vele ervaringsdeskundigen met mij, maar als het beleid niet volgt, is het allemaal voor niks geweest. Niet enkel het Vlaams beleid kan daaraan werken, maar ook lokaal zijn er mogelijkheden, bijvoorbeeld door het voeren van laagdrempelige en open communicatie rond armoede en naar de mensen toe te gaan. Corona maakt het meer dan ooit duidelijk. Armoede, zeker bij de stijgende groep werkende armen, blijft achter gesloten deuren. Alleen als we dit stigma voorbij gaan, kunnen we deze mensen helpen en structureel uit de problemen houden.

Dit is daarom, eens te meer, een oproep tot actie naar elk beleidsniveau om armoede serieus te nemen, om zonder paardenbril naar de jeugdzorg te kijken en samen te werken aan een maatschappij waar stigma's geen plaats meer hebben. Mensen en jongeren in de jeugdzorg hebben het vandaag al ontzettend moeilijk, ze nog dieper duwen door als beleid geen actie te ondernemen, helpt echt niemand verder. Laten we daar dan ook samen voor gaan in een moeilijk jaar zoals 2020 en de jeugdzorg en het armoedebeleid eindelijk een plaats geven op de politieke agenda.

Jordy Sabels is covoorzitter Jong Groen en ervaringsdeskundige jeugdzorg.

Het is ondertussen bijna een jaar geleden dat ik mijn verhaal vertelde over mijn ervaringen in de bijzondere jeugdzorg en het stigma rond jeugdinstellingen en (kans)armoede. Het laatste jaar ging ik hier stevig mee aan de slag. Als ervaringsdeskundige gaf ik enkele lezingen, probeerde ik mijn gewicht in de schaal te leggen om zaken te veranderen, maar helaas stel ik vast dat het beleid niet volgt. Het is ook daarom dat ik vandaag terug aan de alarmbel trek, om een oproep te doen aan alle politieke besturen om mee te werken aan een maatschappij zonder stigma's. Want de weg is duidelijk nog lang. Ervaringsdeskundigen spelen een belangrijke rol in het verhaal om stigma's weg te werken. Deze week kwam er echter boven water dat Ben Weyts en het departement onderwijs de opleiding tot ervaringsdeskundige niet meer willen subsidiëren. Dit zorgde alvast voor debat en beroering in de commissie onderwijs, maar de vrees leeft dat het niet zal baten. Ik kan na het afgelopen jaar met aandrang stellen dat deze opleiding echt belangrijk is. Ik kreeg deze opleiding niet, waardoor lezingen voor mij steeds moeilijk zijn. Ik ga te diep, kerf bij elk gesprek te ver in mijn ziel, waardoor het elke keer een zware opgave is. Dat leer je deels op te vangen in deze opleiding. Je leert terug te koppelen naar het beleid en krijgt door het diploma extra relevantie op de arbeidsmarkt. Dat de opleiding zou verdwijnen, maakt mij en vele mensen met mij enorm kwaad. Dit mag echt niet gebeuren. Het afschaffen van deze opleiding is echt een schrijnende beslissing die kan gezien worden als de zoveelste uitholling van het beleid rond jeugdzorg en armoedebestrijding. Ervaringsdeskundigen hebben binnen het werkveld hun nut al meer dan bewezen en al zeker om stigma's weg te werken bij jongeren in dezelfde situatie. Ze geven hoop en perspectief aan mensen met hetzelfde verhaal en al helemaal in coronatijden, waarin armoede harder dan ooit toeslaat en de jeugdzorg met een vergrootglas bekeken wordt. Het wordt eindelijk tijd dat het beleid volgt en domme beslissingen zoals het afschaffen van relevante opleidingen, het afbouwen van het middenveld en het negeren van de stijgende armoedecijfers een halt toe roept. Want dat is wat ik het laatste jaar gemerkt heb. Er zijn verschillende manieren om iets te doen aan dat stigma. Zelf kan ik kleine steentjes verleggen in de rivier en dat doen vele ervaringsdeskundigen met mij, maar als het beleid niet volgt, is het allemaal voor niks geweest. Niet enkel het Vlaams beleid kan daaraan werken, maar ook lokaal zijn er mogelijkheden, bijvoorbeeld door het voeren van laagdrempelige en open communicatie rond armoede en naar de mensen toe te gaan. Corona maakt het meer dan ooit duidelijk. Armoede, zeker bij de stijgende groep werkende armen, blijft achter gesloten deuren. Alleen als we dit stigma voorbij gaan, kunnen we deze mensen helpen en structureel uit de problemen houden. Dit is daarom, eens te meer, een oproep tot actie naar elk beleidsniveau om armoede serieus te nemen, om zonder paardenbril naar de jeugdzorg te kijken en samen te werken aan een maatschappij waar stigma's geen plaats meer hebben. Mensen en jongeren in de jeugdzorg hebben het vandaag al ontzettend moeilijk, ze nog dieper duwen door als beleid geen actie te ondernemen, helpt echt niemand verder. Laten we daar dan ook samen voor gaan in een moeilijk jaar zoals 2020 en de jeugdzorg en het armoedebeleid eindelijk een plaats geven op de politieke agenda. Jordy Sabels is covoorzitter Jong Groen en ervaringsdeskundige jeugdzorg.