Seckou Ouologuem: Voor mij is de huidige toestand benauwend - als stadsdichter ben je geen ambtenaar, je hebt nog een job nodig om je rekeningen te betalen - én inspirerend. Doordat je gedwongen stilstaat bij het leven, weet je ineens hoe het voelt om in een land te leven waar de overheid je bestaan volledig stuurt en de sociale controle overal is. Je ontdekt ook hoe het isolement van armoede voelt. (op dreef) De overheid belooft om miljarden in onze economie te pompen. Goed! Maar waarom kunnen we de armen niet met zo'n financiële bazooka uit de armoede 'schieten'? Armoede is waarschijnlijk het dodelijkste én het eenvoudigst op te lossen maatschappelijke probleem. Daarover denk en schrijf ik nu.
...

Seckou Ouologuem: Voor mij is de huidige toestand benauwend - als stadsdichter ben je geen ambtenaar, je hebt nog een job nodig om je rekeningen te betalen - én inspirerend. Doordat je gedwongen stilstaat bij het leven, weet je ineens hoe het voelt om in een land te leven waar de overheid je bestaan volledig stuurt en de sociale controle overal is. Je ontdekt ook hoe het isolement van armoede voelt. (op dreef) De overheid belooft om miljarden in onze economie te pompen. Goed! Maar waarom kunnen we de armen niet met zo'n financiële bazooka uit de armoede 'schieten'? Armoede is waarschijnlijk het dodelijkste én het eenvoudigst op te lossen maatschappelijke probleem. Daarover denk en schrijf ik nu. Nee, ik schrijf geen kant-en-klare gedichten. Ik bouw teksten die ik het liefst hardop breng. Mijn werk ontstaat op papier maar leeft op een podium. Ik zal minstens twaalf stadsgedichten schrijven. Dat wil ik samen met de stad doen, en daarom lanceer ik de website iedereenstadsdichter.be. Mijn stadsdichterschap moet een canvas worden waarop iedereen zijn of haar verhaal kwijt kan. Mijn eerste project zal ophangen aan de coronacrisis. Alle inwoners van Antwerpen mogen me bezorgde en troostende woorden, zinnen of gedichten opsturen. Daarmee zal ik het gedicht Krachtveld bouwen. Tussen de massa's mails die ik al ontving, trof een gedicht van hoogleraar Jacques Tempere me hard. Hij dient experts en politici van antwoord die op dit moment vooral denken aan de economie: 'Hoe hol klinken die woorden als je moet kiezen tussen kleinkinderen of dividend?' Zijn anderstalige woorden welkom? Ouologuem: Absoluut. In Antwerpen worden ruim honderdzeventig talen gesproken. Als ik mijn stadsgenoten wil motiveren om te schrijven, moet ik al die taalgroepen bereiken. Wellicht doe ik elke aankondiging vanaf nu in het Nederlands en het Engels. U bent letterlijk de grootste Antwerpse stadsdichter tot dusver. Ouologuem:(grijnst) Ik speel al basketbal sinds mijn negende. Die sport wil ik ook als stadsdichter gebruiken. Ik bereid een project voor waarin ik een poëtische kraak wil plegen op een plek waar enkel stenen 'leven'. Daar wil ik de contouren van een baskebalveld tekenen. Binnen die contouren kun je basketballen, poëzie lezen en schrijven. Na de crisis zal ik ook met organisaties als Capital Slam, Seniorenslam en Mama's Open Mic de straat op trekken, de scholen en de rusthuizen in. U hebt de actiegroep Decolonize Belgium opgericht. Zullen we dat engagement terugzien tijdens uw stadsdichterschap? Ouologuem: Ja. Met de theater- en slamgroep WordWaAr maak ik schoolpakketten die vertrekken vanuit slambattles over grappige thema's, zoals ham en kaas, maar ook over heikele onderwerpen. Een voorbeeld is Leopold II vs. Filip, een battle over de (neo)koloniale realiteit in België. Mogen straat- en pleinnamen nog altijd naar Leopold II verwijzen? Die vraag zal ik ook op een ludieke manier aankaarten in de stad zelf. Zult u ook eindelijk iets op papier publiceren? Ouologuem: Wellicht niet. Papier is niet mijn medium. Ik hoop het stadsdichterschap te besluiten met een poëtische wandeling door alle districten van Antwerpen. In elk district krijg je een liveslam te zien - of een filmpje van de slam - en per district wordt een muur versierd met een graffitigedicht. Ons bemoedigende gedicht Krachtveld zal als een poëtisch cordon rond de stad geplaatst worden.