Het voorval dateert al van 23 augustus in het West-Vlaamse Lissewege. De agent van de federale wegpolitie sprak van 'openbare zedenschennis'.

De federale politie neemt het incident ernstig. 'Hier was geen sprake van openbare zedenschennis. Integendeel, het ging om een van de meest natuurlijke zaken ter wereld', zo zegt een politiewoordvoerder.

Open brief

De vrouw, Nefera Mavambu, een moeder van drie kinderen, deed intussen zelf haar verhaal op Facebook in een open brief naar de agent. Ze zegt dat ze ook beelden van het incident heeft.

Mavambu was op weg naar een festival in Zeebrugge. 'Mijn jongste zoon schreeuwde zijn longetjes uit zijn lijf: hij had dorst. Niets hielp, ik kon hem niet sussen, ik kon hem niet troosten,' schrijft ze. 'Ik dacht om mijn zoontje kort even aan de borst te leggen om de eerste dorst of honger te stillen. Om nadien mijn tijd te nemen in de borstvoedingshoek op het festivalterrein. Ik reed de baan af en parkeerde op de parkeerstrook die evenwijdig liep met de steenweg.'

'Kort daarna kwam jij, agent van de wegpolitie, met je motor naast mijn wagen staan ter hoogte van de passagierszijde. Ik deed mijn raampje naar beneden en toen sprak je me nors toe: "Dat doen we hier niet hé!" Vervolgens beval je me onmiddellijk te stoppen met borstvoeden'

"'Dat is openbare zedenschennis, hé!", ging je door. Jij kwam me niet vertellen dat ik verkeerd geparkeerd stond. Jij kwam me niet informeren over de politiecontrole wat verderop. Jij kwam me vertellen dat ik mijn acht weken oude zoontje van de borst moest halen, omdat volgens jouw mening "iedereen dat kon zien". En dit terwijl ik in mijn eigen auto zat met half geblindeerde ramen?'

'Plots besefte ik dat je serieus was. Ik begon wat verward tegen te sputteren en legde toen uit dat mijn baby hard aan het huilen was en dat hij dorst had, maar daar had je geen oren naar. Integendeel, je beval me nogmaals te stoppen met borstvoeden, "want als je niet gehoorzaamt maak ik een proces-verbaal op en stuur ik die naar je thuisadres".'

'Werkelijk waar, ik geloofde niet wat ik hoorde. Als een gehoorzame burger deed ik uiteindelijk wat je van mij verwachtte: ik legde mijn zoontje af en reed verder met een krijsende baby.'

'Drie dagen na het incident mocht ik reeds mijn verhaal doen bij de commissaris. Je overste zou je over het incident aanspreken en er zou waarschijnlijk een administratieve sanctie volgen. Naar mijn mening een milde straf, maar alles was beter dan niets. Dankzij het videomateriaal werd mijn klacht zeer serieus genomen. Althans, dat dacht ik. Want vandaag, drie maanden na de feiten, heb ik nog steeds niets vernomen. En ik moet toegeven, dat doet pijn.'

'Het doet pijn om te beseffen dat mijn klacht hoogstwaarschijnlijk geseponeerd is. Omdat het écht niet kan dat jij als agent, in zó een belangrijke functie, op die manier je frustraties overbrengt op burgers die nota bene niets fout doen. Dit zorgt voor verdeeldheid tussen de burger en de politie. En de manier waarop jij je ambt beoefent voedt die verdeeldheid.'

Lees haar volledige brief hieronder:

Een brief aan jou Beste meneer de Wegagent Ik weet niet of je mij nog herinnert, wij ontmoetten elkaar een aantal...

Geplaatst door Nefera Mavambu op Woensdag 27 november 2019