"We hebben eigenlijk aan die quarantaine een mooie vriendschap overgehouden", zegt Jhan Smet, één van de patiënten die samen met zijn echtgenote in quarantaine verbleef. "Twee weken op dezelfde kamer zitten was natuurlijk lang, ook al hadden we de gemeenschappelijke ruimtes. We zijn allemaal blij dat we nu naar huis kunnen en we hopen dat onze twee 'collega's' die achterblijven ook vrij snel mogen vertrekken." "Dit is niet iets wat je voor je plezier doet", zegt journaliste Leen Vervaeke, die ook twee weken in het ziekenhuis verbleef. "Maar we snappen dat er een goede reden voor was. We zijn hier ook ontzettend goed verzorgd, de dokters en verplegers hebben ons de hele tijd goed geïnformeerd en hadden altijd een luisterend oor voor ons. Dat maakte het makkelijker om te snappen wat er gebeurde." Er werden voor de patiënten ook gemeenschappelijke activiteiten voorzien, ook al was dat niet eenvoudig. "Gezelschapsspelletjes spelen was niet mogelijk, want in de gemeenschappelijke ruimte moet je twee meter van elkaar blijven", aldus nog Leen Vervaeke. "We hadden dan het idee om een pingpongtafel te vragen, dat zorgt voor voldoende afstand. Het personeel heeft daar dan voor gezorgd en dat is zowat de plek geworden waar we elkaar konden ontmoeten, ook al is pingpong spelen met een mondkapje niet zo eenvoudig." (Belga)

"We hebben eigenlijk aan die quarantaine een mooie vriendschap overgehouden", zegt Jhan Smet, één van de patiënten die samen met zijn echtgenote in quarantaine verbleef. "Twee weken op dezelfde kamer zitten was natuurlijk lang, ook al hadden we de gemeenschappelijke ruimtes. We zijn allemaal blij dat we nu naar huis kunnen en we hopen dat onze twee 'collega's' die achterblijven ook vrij snel mogen vertrekken." "Dit is niet iets wat je voor je plezier doet", zegt journaliste Leen Vervaeke, die ook twee weken in het ziekenhuis verbleef. "Maar we snappen dat er een goede reden voor was. We zijn hier ook ontzettend goed verzorgd, de dokters en verplegers hebben ons de hele tijd goed geïnformeerd en hadden altijd een luisterend oor voor ons. Dat maakte het makkelijker om te snappen wat er gebeurde." Er werden voor de patiënten ook gemeenschappelijke activiteiten voorzien, ook al was dat niet eenvoudig. "Gezelschapsspelletjes spelen was niet mogelijk, want in de gemeenschappelijke ruimte moet je twee meter van elkaar blijven", aldus nog Leen Vervaeke. "We hadden dan het idee om een pingpongtafel te vragen, dat zorgt voor voldoende afstand. Het personeel heeft daar dan voor gezorgd en dat is zowat de plek geworden waar we elkaar konden ontmoeten, ook al is pingpong spelen met een mondkapje niet zo eenvoudig." (Belga)