"De verschillende overheden hebben deze situatie zelf in de hand gewerkt", zeggen Cécile De Blic en Brenda Odimba, woordvoersters van de betogers. "Ze hebben deze mensen zelf in de illegaliteit geduwd door opeenvolgende hervormingen die de mogelijkheden tot wettelijk verblijf steeds verder inperkten. Sommige van deze mensen wonen en werken al meer dan tien jaar, soms zelfs 30 jaar in België. Ze zijn onze buren, onze klanten, onze plaatselijke handelaars." De betogers wijzen erop dat bewegingen van mensen zonder papieren al jaren met alle mogelijke middelen aandringen op een duurzame oplossing. "Hun noodkreten zijn onbeantwoord gebleven zodat hen slechts nog één troefkaart restte, de hongerstaking. Nu, 55 dagen verder, zijn enkelen ook een dorststaking begonnen, terwijl hun toestand al dramatisch is. De meesten hebben posttraumatische symptomen en cognitieve en depressieve stoornissen. Volgens de begeleidende artsen is deze hongerstaking in de zogenaamd "kritieke" fase gekomen: het lichaam heeft alle suiker en vet verbrand en verbruikt nu haar eigen organen. Het gevaar van de dood wordt reëel en onafwendbaar." "De hele burgermaatschappij heeft zich achter de stakers geschaard", gaan Cécile en Brenda verder. "De petitie gelanceerd door de Coordination des Sans-Papiers en Sans-PapiersTV, nadert de 40.000 ondertekenaars. Er zijn talloze open brieven geweest, vanuit de culturele en academische wereld, en zowel werkgeversorganisaties als vakbonden eisen dat migranten zonder papieren toegang krijgen tot een unieke vergunning, zodat zij een procedure kunnen starten om vanuit België in knelpuntberoepen te werken. Alleen de regering blijft onbuigzaam." (Belga)

"De verschillende overheden hebben deze situatie zelf in de hand gewerkt", zeggen Cécile De Blic en Brenda Odimba, woordvoersters van de betogers. "Ze hebben deze mensen zelf in de illegaliteit geduwd door opeenvolgende hervormingen die de mogelijkheden tot wettelijk verblijf steeds verder inperkten. Sommige van deze mensen wonen en werken al meer dan tien jaar, soms zelfs 30 jaar in België. Ze zijn onze buren, onze klanten, onze plaatselijke handelaars." De betogers wijzen erop dat bewegingen van mensen zonder papieren al jaren met alle mogelijke middelen aandringen op een duurzame oplossing. "Hun noodkreten zijn onbeantwoord gebleven zodat hen slechts nog één troefkaart restte, de hongerstaking. Nu, 55 dagen verder, zijn enkelen ook een dorststaking begonnen, terwijl hun toestand al dramatisch is. De meesten hebben posttraumatische symptomen en cognitieve en depressieve stoornissen. Volgens de begeleidende artsen is deze hongerstaking in de zogenaamd "kritieke" fase gekomen: het lichaam heeft alle suiker en vet verbrand en verbruikt nu haar eigen organen. Het gevaar van de dood wordt reëel en onafwendbaar." "De hele burgermaatschappij heeft zich achter de stakers geschaard", gaan Cécile en Brenda verder. "De petitie gelanceerd door de Coordination des Sans-Papiers en Sans-PapiersTV, nadert de 40.000 ondertekenaars. Er zijn talloze open brieven geweest, vanuit de culturele en academische wereld, en zowel werkgeversorganisaties als vakbonden eisen dat migranten zonder papieren toegang krijgen tot een unieke vergunning, zodat zij een procedure kunnen starten om vanuit België in knelpuntberoepen te werken. Alleen de regering blijft onbuigzaam." (Belga)