De gevreesde criticus Patrick Demompere is bezweken voor het grote geld. Hij werkt voortaan voor Zwarte Woensdag. Knuppeltje-uit-de-zak !

De flaptekst belooft “seks, geweld en The Rolling Stones ze komen allemaal uitgebreid aan bod in deze opmerkelijke debuutroman, en wat meer is : soms tegelijk. “

En ja hoor.

Seks : “Terwijl Ann de kamer verliet en zich naar de douche begaf, stak ik mijn hand in mijn broek en hield mij even bezig met de kleine olifant die daar in het donker woonde. “

Geweld : “Ik stond op en gaf hem een harde schop in zijn kruis. Ik hoopte dat het vliegmachien tussen zijn benen helemaal blauw zou uitslaan. Het had trouwens al een rare kleur, dat had ik gezien op de naaktfoto’s die Ann van hem in haar nachtkastla had liggen. “

En The Rolling Stones : “Ik krab maar wat aan mijn gat, speel met de kat en luister soms dertig keer op één dag naar Beggar’s Banquet, maar dat zult ge wel niet kennen zeker ? “

Wie zó kan schrijven, is een schrijver. Die schrijft een boek dat, om nog maar eens de flaptekst te citeren, “de lezer aan zijn ribben blijft plakken. “

Zelden is over een boek van te voren zoveel stennis gemaakt als over de debuutroman van Marc Didden. Als een broedse kip waakte de uitgever over het manuscript. Dat maakte het alleen maar spannender, want zoveel was zeker : “Liefde is doof” zou de grootste literaire sensatie worden sinds “Belladonna”.

Het Magnum Opus van Didden telt negenennegentig pagina’s, waarvan de helft onbedrukt is gebleven omdat een tekst nu eenmaal moet ademen. Wit is altijd schoon. Er is gekozen voor een kloeke letter, die ook door een tachtigjarig nijlpaard nog zonder lorgnet kan worden gelezen. En het staat vol storende rukfouten.

Maar dat is detailkritiek, omdat we hier te maken hebben met pure rock’n’roll. Het boek wordt niet voor niets verkocht in de Free Record Shop. De stralende hoofdfiguur Marcel (De Schrijver van zijn achternaam) is een dikke veertiger, die besloten heeft “niet langer zijn fluit achterna te hollen”. Onze held, die zich tegelijk Charles Baudelaire en Keith Richards waant, heeft besloten op verzoek van zijn psychiater zijn jeugdherinneringen op te schrijven, die ons meevoeren naar het Londense Hyde Park, het Magies Sentrum Amsterdam en de kusten van Joegoslavië.

Het loopt slecht af.

“Waarom”, vraagt Marcel zich af, “heb ik zo weinig dingen meegemaakt die de moeite waren om opgeschreven te worden ? “

Het boek is zeer geschikt, overigens, om te ruilen voor een spaarkaart met vijfentwintig Seca-zegeltjes of om je neus in te snuiten als je toevallig geen papieren zakdoekje of geen krant bij de hand hebt.

Patrick Demompere

Aalst, 26 september 1995 (Foto : Patrick de Spiegelaere)

Onder vrienden

De Antwerpenaren hadden de voorbije negen maanden zelden de indruk dat inhoud en stijl van het stadsbestuur grondig waren veranderd. Patsy Sörensen (Agalev – Beweging voor sociale vernieuwing) gaat daar wat aan doen. Misschien wel in de hoop dat de kiezer even wil vergeten dat de groenen vooral op hun eigen terrein (ruimtelijke ordening, mobiliteit, leefbaarheid) het verschil zouden maken, pakte de schepen van burgerlijke stand uit met de idee van het homo-huwelijk. Maar een schepen is niet bevoegd om mensen van hetzelfde geslacht in de echt te verbinden, zo liet burgemeesteres Leona Detiège (SP) zuinig weten.

Ter ondersteuning van het wetsvoorstel voor de gelijke behandeling van samenwonenenden van kersvers senator Eddy Boutmans (Agalev) is een stunt nooit weg natuurlijk. Filip Dewinter liet de kans niet liggen om Sörensen in te peperen dat het gezin nog steeds de hoeksteen van de samenleving is. Al bracht hij, opmerkelijk genoeg, tegelijk respekt en waardering op voor de anders geaarde medemens. De extreem-rechtse populist maakt zich immers op voor de ultieme verovering van het Antwerpse stadhuis, in 2000. Dus grijpt hij elke gelegenheid aan om zich, in dit geval samen met Sörensen, in de schijnwerpers te werken. Zijn woorden waren nog niet koud of Dewinter kreeg lik op stuk vanuit de eigen rangen. En wel van de uit de doden herrezen Bart Vandermoere.

Toen Dewinter zijn eerste stappen naar de kiezer zette, mocht Vandermoere voor de Volksunie de ingeweken Bruggeling afblokken in de provincieraadsverkiezingen. De gewezen KVHV’er deed dat met sukses. Zijn voornaam alleen al volstond voor manden vol stemmen. Maar daarna ging het met Vandermoere van kwaad tot erger. De jonge advokaat met uitgesproken rechtse ideeën kwam zelf met het gerecht in aanraking en verliet met de staart tussen de benen de politiek. Nu hijst hij zich weer in de belangstelling. Als iemand die het Blok al jaren steunt. En als de eerste Blokker die aan outing doet. Vandermoere staat helemaal achter Sörensen en Boutmans. Hij belde zelfs naar de schepen met de mededeling dat hij met zijn 21-jarige vriend in het huwelijk wil treden.

Aan De Morgen verklaart hij, raadselachtig, dat vooral de hypokrisie van Dewinter hem woest maakt. De krant citeert de gewezen politicus : “Ik wil daar niet veel woorden aan vuil maken maar ik stel alleen vast dat Dewinter zelf niet leeft volgens zijn eigen geboden. Iemand die zoiets doet, moet niet de pretentie hebben om andere mensen lessen in moraal te lezen. ” Hoezo ? Wacht maar tot Dewinter naar Sörensen belt.

Peter Renard

Gaten in het parket

De vraag van vice-premier Johan Vande Lanotte (SP) om de Antwerpse substituut-prokureur des konings Fabienne Nackaerts te detacheren naar zijn kabinet om er de gerechtelijke aangelegenheden te volgen, zorgt bij de Antwerpse magistratuur voor wrevel. En dat heeft alles te maken met het tekort aan parketmagistraten in de Scheldestad. De rechtbank van eerste aanleg heeft er minstens tien substituten-prokureur des konings te kort : drie toegevoegde substituten die door het parket-generaal overal in het ambtsgebied ter versterking kunnen ingezet worden, één substituut gespecializeerd in fiskale aangelegenheden, zes gewone substituten en dan nog één ter vervanging van Diane Reynders, die adjunkt-direkteur werd van de Dienst voor Strafrechtelijk Beleid in Brussel. Als Fabienne Nackaerts op haar beurt naar Brussel zou trekken, zijn er dus twaalf te kort in een korps van een vijftigtal parketmagistraten. Toch is het geen specifiek Antwerps probleem.

In het Belgisch Staatsblad van 14 september werd nog maar eens een oproep geplaatst om minstens 37 vacatures bij het parket in te vullen. In Brussel zijn er vier substituten-prokureur des konings te kort. In Gent evenveel. In Leuven twee, aangezien Freddy Pieters naar het kabinet van Justitieminister Stefaan De Clerck (CVP) werd gedetacheerd. In Mechelen ook twee. In Tongeren drie. In Turnhout, Mons en Eupen telkens één. In Kortrijk ook weer twee omdat substituut Caroline Delesie, die sinds Melchior Wathelet (PSC) op het kabinet van justitie is blijven werken, nog steeds niet vervangen is. De palm gaat naar de rechtbank van Dendermonde met een tekort aan acht substituten, maar dààr is de leegloop ondermeer aan de korpschef te wijten.

Zoals de Antwerpse prokureur des konings Werner Van Walle bij de opening van dit gerechtelijk jaar in de Gazet van Antwerpen verklaarde, zijn in het algemeen “veel mensen bang voor de opdracht. ” Dat zij ook wel eens gedemotiveerd raken en zich afvragen hoe het nu verder moet, is een oud zeer waar de kersverse justitieminister dringend iets zal moeten aan doen. Zoveel gaten in het parket : het is echt geen gezicht.

Frank De Moor

Vooruitgang

Vorige week gingen socialistische postbodes in Elsene en Etterbeek in staking. Tegen de nieuwe postnummers die over enkele maanden worden ingevoerd. Die zitten nu nogal onlogisch in elkaar omdat de grenzen van de nooit gefuseerde Brusselse gemeenten zich moeilijk in postzones laten opdelen. De nieuwe postkodes, kortom, zijn een kwestie van efficiëntie, zoals het de tijd van tegenwoordig betaamt. Maar zo zien rode postbodes dat niet. Volgens hen blíjft het met de nieuwe postnummers een zootje en is het enkele Postbazen met de ingreep erom te doen om het personeel van de twee kantoren in kwestie te koejoneren, omdat ze al twee keer om een andere reden hebben gestaakt. Dat zal er dus met de nieuwe staking niet op verbeteren.

Sa vrienden, de vooruitgang beweegt zich langs vreemde wegen. In Antwerpen staakten de rode stadsambtenaren vorige vrijdag tegen de modernizering van de stadsadministratie. Ook voor hen hoeft het morgenrood niet meer.

Of misschien is dan toch niet elke opmars écht een vooruitgang, maar integendeel een stap achteruit, in beschaving of goede manieren ? Andere socialisten, de federale minister Johan Vande Lanotte en diens Brusselse kollega Rufijn Grijp, keren zich tegen de vooruitgang in de media door de onder hun voogdij verkerende hulpdiensten te verbieden om mee te werken aan de reality-tv die VT4 aan enige kijkers zou moeten helpen. Goed zo. (Dat ze de crash in Nossegem, de VT4-thuisbasis, gaan filmen !) Anders moeten verkeersslachtoffers het recht in eigen handen nemen en opdringerige cameraploegen met een bij het ongeval afgerukt ledemaat te lijf gaan. Zo’n geïmprovizeerde burgerwacht tussen de autowrakken, nee, dat mag geen vooruitgang heten.

Ook Karel Hemmerechts boekte vooruitgang. Deze fijnbesnaarde intellektueel die jarenlang de BRT-Nieuwsdienst leidde, die gruwde van vulgariteit en infotainment, is weliswaar met pensioen, maar dat wil nog niet zeggen dat hij zijn dagen in ledigheid slijt. In een recent boek, over president Mobutu, licht journalist Walter Zinzen een tip van de sluier. Over Hemmerechts vermeldt voetnoot 36 : “Hij houdt zich onder meer onledig met het catalogiseren, op computer, van de moppen van het VTM-programma HT&D. ” Een uitdaging bij VTM ! Op computer ! Als dat geen vooruitgang is.

Marc Reynebeau

Reageren op dit artikel kan u door een e-mail te sturen naar lezersbrieven@knack.be. Uw reactie wordt dan mogelijk meegenomen in het volgende nummer.

Partner Content