Koen Meulenaere
Koen Meulenaere Van 1991 tot 2012 de satiricus van Knack

Er zijn vier wedstrijden gespeeld in de nieuwe basketcompetitie, en Oostende heeft er nog maar één verloren. ‘Het gaat dus eindelijk een keer lukken’, roept u al enthousiast uit, maar voorzichtigheid blijft geboden. De drie overwinningen waren alledrie thuis, en tegen Pepinster en Antwerpen was het dan nog kantje-boordje. Het is pas bij een uitwedstrijd dat de echte waarde van een ploeg blijkt. En de enige uitwedstrijd, bij het Bree van Jaak Gabriëls, kreeg Oostende een regelrechte afstraffing: 85-61. Liefst 24 punten verschil. Shotpercentage: 34 procent. En dat tegen een zogezegd zwakke verdediging.

Echte kenners hadden het toen al gezien: weer een internetploeg. Dat zit zo. Den Baard kent eigenlijk weinig van basketbal, maar probeert dat te compenseren door elke nacht tot vijf uur alle basketsites op het web af te surfen. Daar gaat hij dan op zoek naar koopjes. Want heeft hij geen feeling, hij heeft wel geld, veel geld. Nee, dat is verkeerd geformuleerd: hij neemt geld. Iedereen die in Oostende iets gedaan wil krijgen, en zolang hij in de regering zit iedereen die in dit land iets gedaan wil krijgen, moet langs de kassa van de basketclub passeren. Dat is een verdoken vorm van racketeering, maar de eerste procureur die zou optreden, verliest zijn job.

Met die onrechtmatig verkregen fondsen gaat den Baard dan wild tekeer op de transfermarkt. Op papier geeft dat telkens een aardige ploeg, die op het terrein meestal vóór midden november al door de mand valt. Den Baard dwingt dan zijn sponsors om nog wat meer af te dokken, anders verliezen ze bouw- of exploitatievergunningen, en trekt halsoverkop andere spelers aan.

Neem nu een van de blikvangers van dit seizoen: Vincent Yarbrough, ex-NBA en dus een dure vogel. Speelde twee jaar geleden voor de Denver Nuggets, kwam daarna in Griekenland en Sicilië terecht, en werd op een ochtend om halfvier, de zon begon al aan de kim te gloren, door den Baard van het net geplukt.

Maar als je een Amerikaan aantrekt op basis van de statistieken, moet je niet zozeer kijken naar wat hij kan, je moet vooral kijken naar wat hij níét kan. En je moet uitvissen waarom hij bij zijn NBA-ploeg is doorgestuurd. Dat een toprookie als Yarbrough al na één seizoen door de Nuggets wordt gedumpt, is niet normaal. De reden zal wel duidelijk worden, maar helaas is het dan te laat.

Punt is: Vande Lanotte koopt en koopt en koopt, maar behaalt geen platte prijs. Sinds hij pater familias Rudolf Vanmoerkerke uit de club heeft gejaagd en het helemaal alleen voor het zeggen heeft, is verliezend bekerfinalist het enige wapenfeit op de voordien zo rijkgevulde Oostendse erelijst. En dat begint te steken. Bij de supporters. Bij de sponsors. En bij general coordinator Marijke Schaepelinck, in het civiele leven de vierde echtgenote Vande Lanotte. Na de blamage in Bree en de onverdiende thuisoverwinning tegen Antwerpen, achtte ze het moment gekomen om haar gedacht eens te zeggen over de aankooppolitiek van de club. Waar iedereen bij stond!

Den Baard had die dag al zijn begroting zien afkraken door Frank Vandenbroucke, en had er plotseling genoeg van. ‘Gij moet zwijgen’, beet hij Marijke toe. ‘Ge hebt een salaris waarvan Jan Coene achterover zou vallen, maar uw prestaties zijn nul. Als ik in de Spiroudôme in Charleroi kom, of in de Expodroom in Bree, en ik vergelijk hun commercieel beleid met het onze, dan barst ik in tranen uit. Ik trek hier alle sponsors aan. Ik verkoop alle business seats. Ik slijt alle bedrijfsabonnementen. Ik organiseer alle extra-activiteiten. Ik ontwerp de pakjes en de choreografie van onze cheerleaders. En wat doet gij? Iedere zaterdag het hoge woord voeren en gratis staan drinken in de vip-bar.’

Dat was erop. Voor één keer had den Baard gelijk, wat niet wil zeggen dat hij het kreeg. Want die Marijke is geen simpele duts. Bij de jongste verkiezingen had ze samen met Celie Dehaene en Mireille De Gucht dagelijks een column in Het Laatste Nieuws. De laatste dag riep Celie de mensen op om voor Tom en Jean-Luc te kiezen. Mireille, die er ook qua pen met kop en schouders boven uitstak, vroeg de lezer een stem voor Karel. Hij kwam wel niet sympathiek over op televisie, moest ze toegeven, maar hij was in se heel romantisch. Bracht om de drie jaar een boeketje bloemen voor haar mee.

Nu Marijke: ‘Het grote probleem van Johan is dat hij geen smaak, geen stijl, en geen manieren heeft. Zeker niet aan tafel. Gaat hij naar een belangrijke receptie, dan zitten zijn schoenen vol modder en gaten. Komt hij op tv, dan hangt zijn kraag vol spaghettisaus, zijn plastron is een woud van wijnvlekken, en wat hij om zijn schouders heeft hangen, valt nog het best te omschrijven als een uitgerafelde aardappelzak. En mocht hij zijn tanden van tijd een keer poetsen, ik ware een gelukkige vrouw. Maar zijn tube Colgate staat er sinds februari, en nog altijd is het zilveren afsluitpapiertje er niet afgehaald.’

Tot zover het stemadvies van Schaepelinck. Het hoeft niet veel uitleg dat ze die sneer over haar functioneren in de club niet onbeantwoord liet. ‘Hoe heette dat bedrijf ook weer dat gij ging redden?’ vroeg ze luid genoeg dat de hele vip-bar het kon horen. ‘Was het Sabena of DHL? En nu ik eraan denk: wat hebt gij gehad met Freya Van den Bossche?’

Tja, die pijnlijke affaire uit het verleden moest uiteraard worden stilgehouden. Den Baard verliet woedend de Mister V Arena, en nam zich voor op zoek te gaan naar een nieuwe general coordinator. En ipso facto naar een vijfde echtgenote. Kandidates voor beide functies mogen zich melden, bij voorkeur ’s nachts via het internet.

Koen Meulenaere

Reageren op dit artikel kan u door een e-mail te sturen naar lezersbrieven@knack.be. Uw reactie wordt dan mogelijk meegenomen in het volgende nummer.

Partner Content