Rik Van Cauwelaert
Rik Van Cauwelaert Rik Van Cauwelaert is directeur van Knack.

De regeringsploegen zijn gevormd, het werk kan beginnen. De vice-premiers Herman Van Rompuy en Johan Vande Lanotte tasten de belangrijkste tema’s af.

HET SUKSES of falen van de regering-Dehaene II hangt in grote mate af van een amikaal duo : Herman Van Rompuy (CVP) en Johan Vande Lanotte (SP). Een dubbelgesprek met de twee vice-premiers.

– Uw regeerakkoord is opnieuw opvallend vaag. Vraagt u nu een blind vertrouwen van uw partners ?

– HERMAN VAN ROMPUY : In 1992 onderhandelden we in een sfeer van echt wantrouwen tussen de twee partijen. Wat is er dan gebeurd ? Wij hebben drie jaar goed bestuurd, zijn daar elektoraal voor beloond, want CVP en SP gingen er in Vlaanderen samen duidelijk op vooruit. Om dan te zeggen : we willen het eens proberen met die anderen, is gewoon niet ernstig. We gaan dus met dezelfde partijen scheep. In 1992 was dat een avontuur. We hebben intussen een verleden en je kan dus moeilijk spreken van een blind vertrouwen. Wij gaan werken op basis van krachtlijnen, waarbij het grote werk in de regering zal moeten gebeuren.

– JOHAN VANDE LANOTTE : In het regeerakkoord geven wij duidelijk aan waar we naartoe willen. Dit is een kontrakt voor de toekomst. Neem de sociale bescherming ; die blijft behouden, mits een zekere selektiviteit. Of neem arbeid. Er staan vijf grote lijnen in het akkoord waar we op gaan werken. Zelfs als je zou willen, dan kan je die plannen niet tot en met punten en komma’s vastleggen in een regeerakkoord. Hoe wil je een werkgelegenheidsplan uitschrijven, als binnen een jaar de omstandigheden totaal gewijzigd zijn ? Bovendien gaan we in oktober als we de maatregelen konkreet ingevuld hebben voor begroting en arbeid , naar onze leden en kiezers. Dit is dus geen blanco check of een blind vertrouwen, wel een gezond, afgewogen vertrouwen.

– Is het dus een gewone voortzetting van de vorige koalitie, ondanks de beweringen van Dehaene ?

– VAN ROMPUY : Het is dezelfde koalitie met dezelfde premier en dezelfde uitdagingen. Je moet er alleen met nieuwe energie tegen aan. Ik lijd echter niet aan de manie van het nieuwe. Elio Di Rupo (PS) en ik zaten anderhalf jaar in de vorige regering, Karel Pinxten (CVP) kwam zes maand geleden, kollega Vande Lanotte in oktober. We hebben het dus over drie vice-premiers. Nu, als je op anderhalf jaar oud bent in de politiek, dan gaat de slijtage toch wel héél snel. Ach, die obsessie van het nieuwe. In 1992 was de grote eis op het CVP-kongres : Nieuwe Gezichten. Ik heb dat nooit begrepen. In Frankrijk ga je als politicus vijftig jaar mee. Tijdens de onderhandelingen hadden we het over duurzame ekonomische ontwikkelingen. Philippe Busquin (PS) zei toen : Nous sommes pour une vie durable. Ik heb gezegd : Nous sommes pour la vie éternelle.

– VANDE LANOTTE : Dit is geen voortzetting zonder meer. Ik herhaal het hier nog eens : de SP kon op elk moment de oppositie in. Feit is, dat de mogelijkheden nu eenmaal niet voor het rapen lagen. Een koalitie met de liberalen betekende ook overal krappe meerderheden. En een besparings-beleid uitvoeren zonder PS en SP…

– U wist dat dit niet kon ?

– VANDE LANOTTE : Dat wisten we zeker. Als de regering doet wat ze zegt, nemen we bij wijze van spreken een optie voor de volgende honderd jaar. We gaan onze basisfilozofie van solidariteit in een sterk gewijzigde maatschappij integreren. Daarom doen wij mee. De sociale zekerheid is veertig, vijftig jaar oud. Nu hopen we ze opnieuw veilig te stellen voor dertig, veertig jaar. Veronderstel dat de CVP dat probeert met de liberalen. Dat zou betekenen : veel afbouw, maar ook een vertekening van de politieke realiteit. Want wat leren ons de verkiezingen ? Dat minder solidariteit niet te verkopen valt. Al die moeilijke analyses na de verkiezingen, kom zeg. De burger zou niet begrepen hebben wat de VLD wil. Neen, neen, de burger begreep wel degelijk wat de VLD wou, maar de VLD begreep niet wat de burger wou. Dus : een andere koalitie kon matematisch wel, maar politiek niet.

– VAN ROMPUY : Vertrekken met de VLD loste het probleem van de krappe meerderheid geenszins op. Ik wil er terloops toch nog even op wijzen dat deze koalitie op basis van de zetelverdeling van vóór het Sint-Michielsakkoord, zes zetels op overschot zou hebben gehad. Nu is er dat slechts één en met de liberalen waren het er twee geweest.

– De Volksunie heeft u wel zeer bewust aan de kant laten staan ?

– VAN ROMPUY : De Volksunie heeft zich de jongste jaren opgesteld als een duidelijk linkse partij, die het evenwicht binnen deze regering zou verstoren als we ze echt nodig hadden gehad. In de vorige koalitie hadden we de Volksunie dus niet echt nodig. Voor ons is het een ideologische aanhangwagen van de SP.

– U vraagt in feite wel een blind vertrouwen, want alle grote dossiers schuift u nu gewoon voor u uit.

– VANDE LANOTTE : Bijvoorbeeld : een begroting vastleggen in een regeerakkoord is zelfmoord, je reinste masochisme. Je kan daarmee niet naar een partijkongres. Iedereen die op dat ogenblik één frank pijn heeft of denkt te zullen hebben als gevolg van het akkoord, is er tegen.

– VAN ROMPUY : In 1985 tekenden we met de liberalen een even groot en even vaag raamakkoord. U kan toch niet verlangen dat we de 105 of 85 miljard frank tijdens onderhandelingen invullen en daarmee naar de hoogmissen van de kongressen gaan ? Het parlement moet een begroting goedkeuren, dat is niet het werk van partijen. Iedereen weet nu waar we voor staan. Blijkt het in september niet te gaan, dan moeten we daar de konklusies maar uit trekken.

– Wat bedoelt u daarmee ?

– VAN ROMPUY : Als we niet in staat zijn de begrotingsdoelstellingen te realizeren, heeft verder doen gewoon geen zin. Maar ik heb er nogal vertrouwen in dat we ze wel halen.

– Is dit nu een regeerakkoord met, zoals onder meer de PS beweert, zware socialistische aksenten ?

– VAN ROMPUY : De nota van een formateur gaat altijd willens nillens uit van standpunten die dicht aanleunen bij zijn eigen opvattingen. Komen er wijzigingen, dan ligt dat meestal aan de koalitiepartner. Nu, als je woorden als aandeelhouder verandert in partner, of privatizering anders omschrijft en dat katalogeert als socialistische overwinningen, prima. Maar het is kinderachtig gedoe waar ik me niet me bezighoud. De PS heeft een tableau de chasse gemaakt : een bundel waarin al de zogenaamde overwinningen rood onderstreept zijn. Ik denk dat wij de socialisten onder meer op budgettair vlak naar goede standpunten leiden. Vraag is of ze daar uit zichzelf ook zouden toe komen. Zoals de liberalen wanneer ze niet in de regering zitten, hebben de socialisten moeite om zich in te leven in de positie van zwakkere groepen uit de samenleving. Dat evenwicht is juist de kracht van de CVP.

– VANDE LANOTTE : Dit kan geen socialistisch regeerakkoord zijn. Als het een akkoord was van alleen SP of CVP, dan had je een regering voor één jaar. Wanneer je geen kompromis vindt tussen de twee partners, moet je er gewoon niet aan beginnen. Het hoofdstuk Buitenlandse Zaken is, bijvoorbeeld, herschreven. Maar hoeveel is nu van ons en hoeveel van hen ? Kinderbijslag, dat zal wel van de CVP zijn, arbeidsherverdeling komt van bij ons. Je moet niet gaan vitten. Wat is van wie ? We zijn als twee gelijke partners aan tafel gaan zitten en het is een evenwichtig akkoord geworden. Wij vertrouwen nu eenmaal op de ervaring van de gids, maar we weten wel graag waar hij naartoe gaat.

– U heeft er liever ook nog een eigen kompas bij ?

– VANDE LANOTTE : Een reiziger doet een beroep op een ervaren gids om er zeker van te zijn dat die hem brengt waar hij wil. Wanneer de reiziger zijn ervaren gids niet vertelt waar hij naartoe wil, dan loopt die gids maar wat rond. Een ervaren gids die weet waar hij naartoe moet, is goud waard, maar het wordt zeer gevaarlijk voor de reiziger als de gids dat niet weet.

– Bestaat er nog wel een verschil tussen socialisten en kristen-demokraten ?

– VAN ROMPUY : Kijk naar wie de regering de voorbije drie jaar gedomineerd heeft.

– En zal domineren ?

– VAN ROMPUY : Je moet niet in mekaars licht gaan staan of denken : wij gaan nu eens beletten dat zij scoren. Ik hou niet van dat soort kinderachtigheden. We hebben allebei te winnen bij het algemeen belang. Als het goed gaat met de regering, gaat het goed met alle partners.

– VANDE LANOTTE : Het verschil ? Wij vinden dat de CVP almaar dichter bij de SP gaat aanleunen. Maar we denken niet altijd hetzelfde. Als we het over selektiviteit in kinderbijslagen hebben, over werkloosheid, KMO’s of over Belgacom, zullen we zeker niet hetzelfde zeggen. Als je met een nieuwe regering start, komt het erop neer iets te bedenken waar beide partijen zich mee kunnen verzoenen.

– Krijgen we nu dezelfde strategie als bij Dehaene I : eerst twee jaar harde maatregelen en daarna bidden voor goed ekonomisch weer ?

– VANDE LANOTTE : We moeten gewoon de begrotingsdoelstellingen 1996 halen. Dat brengt misschien in de sociale zekerheid harde, eenmalige maatregelen mee, die je moeilijk kan verkopen. Als we een plan opmaken voor de komende twintig jaar, kan je die aanpassingen geleidelijk invoeren en dat is veel makkelijker. In het eerste geval moet je tegen mensen met bepaalde rechten zeggen : we beperken uw rechten. In het tweede geval praat je tegen mensen die pas in de toekomst rechten gaan krijgen en zeg je : die rechten zullen iets minder zijn. Dat is een levensgroot verschil.

– Het wordt dus een grote hervorming met diep snijden ?

– VANDE LANOTTE : Wij hebben altijd gezegd : wij willen de sociale zekerheid redden. We hebben nooit gezegd : we gaan alles behouden zoals het nu is.

– Gilbert Deswert van de ACV-studiedienst beweert intussen dat de hervormingen in de sociale zekerheid een alibi vormen voor een begrotingsoperatie.

– VANDE LANOTTE : Dat klopt helemaal niet. Die twee zijn zelfs losgekoppeld.

– VAN ROMPUY : Toen Dehaene I aantrad, zaten we in het begin van een ekonomische krisis en 1993 bracht de grootste recessie sinds de Tweede Wereldoorlog. Nu zitten we tot in het jaar 2000 in een periode van een trage, matige ekonomische groei. Niks uitbundigs, maar ook geen ineenstorting zoals in 1992 en 1993. Waar staan we wel voor ? Dat de drie procent tekort er ligt tegen einde 1996. Daarom moeten we het eerste jaar de nodige maatregelen treffen. Einde 1997 beoordeelt Europa de budgettaire toestand in de lidstaten met het oog op de toetreding tot de muntunie op 1 januari 1999. Dat is gewoon 1997, omdat de banken één jaar nodig hebben om die muntunie voor te bereiden. De referentie bij de evaluatie is echter de laatst beschikbare begroting, dus die van 1996. Daarom moet het nu. Maar Maastricht vraagt nog iets meer : de schuld. We moeten dus als het ware door een laag tekort onze hoge schuldgraad kompenseren. Dat zijn redenen waarom wij er heel hard tegen aan moeten gaan. Er bestaan onmiskenbaar politieke argumenten om dit allemaal in het begin van een legislatuur te doen, maar dus ook zuiver ekonomische.

– De sociale partners willen nu toch wel eens resultaten zien van uw werkgelgenheidsbeleid. Zij gaan u beoordelen op de werkloosheidscijfers, op het aantal nieuwe jobs.

– VAN ROMPUY : Wij zitten inzake werkloosheid onder het Europees gemiddelde, maar de groei op dit vlak van 1992 tot nu, is sterker dan in de rest van Europa. Dat houdt verband met het hoog niveau van onze loonkosten. Nederland werkt al lang met een veel belangrijker inkomensmatiging en het effekt daarvan op de werkgelegenheid, is héél sterk geweest in de jaren tachtig. Struktureel blijkt de korrelatie tussen kosten en werkgelegenheid onweerlegbaar. Wij hebben geprobeerd door middel van selektiviteit we mikten op de laagste lonen het tewerkstellingseffekt te optimalizeren. Als we de vermindering van de loonkosten lineair zouden doorvoeren, dan begreep ik het wantrouwen van de bonden. Het geld zou dan gegaan zijn naar bedrijven en sektoren die er niet om vroegen. Dat was het een echt cadeau geweest.

– Wat mogen we verwachten van al die konklaven, onder meer over tewerkstelling ?

– VAN ROMPUY : Ik weet niet of het de ideale formule is, dit soort konklaven. De media-aandacht die ermee gepaard gaat, geeft nogal snel aanleiding tot lekken en de daarbijhorende moeilijkheden. Er zijn misschien andere formules dan kamperen op kastelen.

– U kan alles afhandelen per fax.

– VAN ROMPUY : Ik zou bijna zeggen : is het al niet afgehandeld. Grapje, dus…

– VANDE LANOTTE : Wat hier heel belangrijk is : heel het regeerakkoord is een voorwaardelijke uitnodiging aan de sociale partners. Wij willen iets doen aan arbeid en werkgelegenheid, maar we willen ook weten waar we naartoe gaan. Wat is er gebeurd bij het interprofessioneel akkoord ? De sociale partners vakbonden en patroons zeiden toen : je geeft dit en dat. Het resultaat ? Dat bekijken we later wel. Plus hebben jullie als regering de keuze tussen ja en ja. Dit kan dus niet meer. Wij willen geen nieuw Globaal Plan, neen, wij willen echt sociaal overleg. Als de maatschappij wijzigt, moeten de sociale partners misschien hun gewoonten ook eens wijzigen. Een groot gedeelte van de nieuwe voorstellen rond werkgelegenheid moeten uit dat overleg komen. Als het goed werkt, laten we dat een eindje doorlopen en krijgen we misschien iets later dan juli die vervaldatum staat niet meer in akkoord een goed plan. Maar als het hetzelfde steriele gedoe blijkt als met het interprofessioneel akkoord, dan is dit vermoedelijk de laatste regering die inzake begroting, sociale zaken, werkgelegenheid,…. de sociale partners nog beschouwt als dé belangrijkste partners.

– Dat is niets meer of minder dan een ultimatum ?

– VANDE LANOTTE : Dit is geen ultimatum, zelfs geen waarschuwing, maar een kans. Er staat nergens in de tekst : als dit niet gebeurt, doen we het zelf als regering wel. Dit akkoord is een oproep, een uitnodiging : maak dat het sociaal overleg opnieuw iets betekent. Denkt u dat om het even welke regering de nadruk blijft leggen op sociaal overleg, als de resultaten ervan vijf, zes jaar onbruikbaar blijken ? Wij zijn ervan overtuigd dat je met patroons en vakbonden moet praten als je plannen hebt voor de sociale zekerheid of voor tewerkstelling, maar er moeten wel resultaten komen.

– Wat gaat u nu konkreet doen in verband met de verlaging van de loonkost ?

– VAN ROMPUY : We hebben die kosten al met 45 à 50 miljard frank verminderd en let op : met de alternatieve financiering van de sociale zekerheid zitten we op zeg maar op het dubbele. We moeten in de toekomst de inspanningen blijven koncentreren op de laagste lonen. De meest kwetsbare groep zit hier, bij laaggeschoolden, die nochtans relatief snel aangeworven kunnen worden. De Fransen of Nederlanders mikken ook op die groep, het witboek van Jacques Delors beveelt die aanpak aan. Initieel dachten we aan 15 miljard frank verlaging, maar er liep slechts voor 8 miljard aanvragen binnen. Dat bedrag moeten we kunnen verdubbelen, verdriedubbelen, ook al omdat het terugverdieneffekt van zo’n selektieve maatregel veel groter is dan van een lineaire lastenverlaging. Je hebt namelijk onmiddellijk minder werklozen.

– VANDE LANOTTE : Alle partijen rond de tafel waren liever wat duidelijker geweest op dit punt, maar helaas… We moeten die tematiek nu globaal gaan bekijken. Ik begin me daar allemaal voor te interesseren. Alle woordjes zoals volatiliteit van de markt onderstreep ik en leer ik van buiten. Als ik ze allemaal ken, ga ik aan de anderen vragen : weet ge wel wat dit betekent ? Op die manier moet ik in juni mijn gezag vestigen als vice-premier.

– U gokt blijkbaar heel zwaar op de CO2-taks ?

– VANDE LANOTTE : We zullen een heel goed uitgekiend geheel moeten zoeken, waarbij de inspanningen struktureel zijn èn verdeeld over de inkomensgroepen.

– VAN ROMPUY : We zitten wel met een probleem als die CO2-taks er niet komt in andere landen.

– Waar wordt dan aan gedacht ?

– VAN ROMPUY : Dat zien we wel in september. Maar we moeten iets vinden, we kunnen zelfs niet wachten op een Europese CO2-heffing omdat het verwachtingspatroon zo groot is bij de bedrijven.

– Maar de mogelijkheden zijn zeer beperkt ?

– VAN ROMPUY : Dat klopt.

– Heeft u eventuele alternatieven al ergens getoetst ?

– VAN ROMPUY : Bij mezelf. Ik heb namelijk iets van Guy Verhofstadt geleerd. Als hij ziet dat Guy en Verhofstadt akkoord gaan, denkt hij dat de wereld akkoord gaat.

– Uw CO2-taks biedt een aantal nadelen, onder meer dat hij wordt afgewenteld op de konsument.

– VAN ROMPUY : De verbruiker betaalt finaal het grootste deel, dat is juist, je moet zo eerlijk zijn dat toe te geven. Het is de verbruiker die moet beslissen of hij een bepaald produkt koopt of niet.

– Is er mee gerekend dat die taks er helemaal niet komt ?

– VANDE LANOTTE : Een hele reeks faktoren is voorlopig nog onduidelijk. De CO2-taks is een schitterend idee, maar je moet die korrigeren, anders wordt deze taks sociaal verschrikkelijk. Ik ben het met kollega Van Rompuy eens dat we niet op de rest van Europa moeten wachten. Belangrijk is wel, wat onze grootste drie handelspartners Duitsland, Nederland en Frankrijk doen.

– Het valt ook op dat u als SP niet echt doorgegaan is op het tema van de vierdaagse werkweek.

– VANDE LANOTTE : De vierdaagse werkweek is een lange mars door de instellingen. Overal in de tekst van het akkoord komt die vierdaagse werkweek terug, we hebben er alles mooi op nagelezen. Ik noch Louis Tobback hebben ooit gezegd : nu wordt de vierdaagse werkweek ingevoerd. We zijn wat de privé-sektor betreft, nu wel een stuk dichter bij de formules die we met sukses in het openbaar ambt toepassen.

– Is dat een gevolg van de diskrete rondgang die u gemaakt heeft langs de bedrijven ?

– VANDE LANOTTE : Diskreet omdat de bedrijven er niet teveel media-aandacht bij wilden. Wij zijn inderdaad gaan luisteren en wat hebben we gehoord ? Als je een vierdaagse werkweek oplegt zo zeggen de mensen is het met loonbehoud omdat veel werknemers hun volledig salaris echt nodig hebben. Je hoort parallel : vier dagen werken tegen hetzelfde loon betekent zelfs al gaan de bedrijven er nu mee akkoord massale afdankingen binnen twee jaar. Het resultaat is dan nul. De tweede piste bestaat uit de vrijwillige vierdaagse werkweek en dan kan dat blijkt uit onze rondgang met loonkompensatie zoals in het openbaar ambt. De konklusie van dat alles ? Wij blijven het perspectief behouden op het recht op termijn van een vierdaagse werkweek. En als ik even onbescheiden mag zijn : dit is in feite de Domino-idee van twee jaar geleden.

– Communautair wil u blijkbaar alles stilleggen, of is dat een verkeerde indruk ?

– VAN DE LANOTTE : Is er een communautair probleem ? De SP is geen vragende partij om hier het grote debat te voeren. En als er, bijvoorbeeld, een debat over de sociale zekerheid moet komen, maar de achterliggende idee is : we gaan communautarizeren om dan minder zekerheid te moeten geven, dan passen wij helemaal. Wanneer je zegt : wij gaan de Walen minder geven, betekent dat ook minder voor de Vlamingen. Want waar ben je dan mee bezig ? Met minder solidariteit, met een afbouw van de sociale zekerheid voor iedereen.

– U staat de opstoot van Vlaanderen in de vaart der volkeren in de weg ?

– VANDE LANOTTE : Een volk met een goede sociale zekerheid wordt vanzelf wel opgestoten.

– VAN ROMPUY : Lees het federale en het Vlaamse regeerakkoord eens samen. Het Sint-Michielsakkoord is geen eindstation, want een verdere bevoegdheidsverdeling blijft bespreekbaar volgens de federale overeenkomst. De Vlaamse zegt : we gaan alles eerst samen bespreken om zo tot een gezamenlijk standpunt te komen binnen de raad. Daar komt dus ook de regionalizering van stukken van de sociale zekerheid ter sprake. Maar daarover bestaan nog grote diskussies. Doe je zoiets met twee of met drie ? Ik geef één voorbeeld. In Brussel ga je kinderbijslag betalen aan Vlamingen. Wat zijn dan Vlamingen ? Ben je Vlaming door afstamming of door keuze ? Dit is een dossier vol problemen. Ga je federalizeren met drie en Brussel een eigen stelsel van sociale zekerheid geven ? Met de huidige verarming van de stad ? Is dat een leefbaar stelsel ? Onze eigen Vlamingen in Brussel voelen daar alvast niks voor. Wat is er vroeger gebeurd ? De federale overheid betaalde elke staatshervorming ; er was altijd sprake van een wafelijzerpolitiek, ook in de akkoorden die ik mee ondertekende. Maar als je over kindergeld of gezondheidszorg praat, heb je het over 500 miljard frank. Hoe ga je dat financieren ? Je kan onmogelijk tegen de Franstaligen zeggen : luister eens, alle tekorten zijn nu volledig voor eigen rekening. Daar moet je niet eens aan beginnen. De CVP heeft van de verdere staatshervorming geen prioriteit gemaakt. We hebben daarvoor ook geen tweederden meerderheid en dan zit je automatisch met zeer ingewikkelde formules. Het leven van deze regering hangt niet af van een staatshervorming.

– U is dus niet gevoelig voor het verwijt dat Dehaene en Van Rompuy de Vlaamse ambities gefnuikt zouden hebben ?

– VAN ROMPUY : De maandag na de verkiezing is er in Vlaanderen al gekozen voor de socialisten als partner. Sneller dus dan de Walen hun keuze hadden gemaakt. In hoofde van sommigen, zou het verwijt dat wij Vlaanderen chaperonneren zijn weggevallen, als we met de liberalen waren gaan onderhandelen. Dat is dus niet meer serieus. In de campagne heeft overigens niemand mij tijdens huisbezoeken bij mijn keel gegrepen en geroepen : waar blijven nu die homogene bevoegdheidspakketten ?

– Liggen de kontakten, gezien de aanwezigheid van uw broer, nu beter tussen het Vlaams en federaal niveau ?

– VAN ROMPUY : Die kontakten liggen zeer goed, moet ik toegeven.

– En is u inzake sociale zekerheid iets geruster nu ex-SP-advizeur Bea Cantillon als CVP-senator werd gekoöpteerd ?

– VANDE LANOTTE : Niet alleen daarom, ik ben meestal gerust. De VLD heeft ons geleerd dat sociale zekerheid een gevaarlijk tema is. Als de CVP ons het plezier zou gunnen om daar ook het centraal tema van de volgende verkiezingen te maken, vertrek ik weer met plezier op campagne. Ik vrees alleen dat ze die fout niet gaat maken.

Rik Van Cauwelaert

Jos Grobben

De ploeg-Dehaene II : “Er zijn misschien andere formules dan kamperen op kastelen. “

Herman Van Rompuy : “Ik hou niet van dat soort kinderachtigheden. “

Johan Vande Lanotte : “Ik leer alle woordjes van buiten. “

Koning Albert I en Jean-Luc Dehaene : “Nous sommes pour la vie éternelle. “

Reageren op dit artikel kan u door een e-mail te sturen naar lezersbrieven@knack.be. Uw reactie wordt dan mogelijk meegenomen in het volgende nummer.

Partner Content