Noem het gerust een boete

© National
Hier staat ingevoegde content die informatie op uw apparaat wil opslaan en/of openen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Herinnert u zich het nieuws nog dat de Vlaamse regering het budget voor de bouw van sociale woningen niet opgemaakt kreeg? Minister Matthias Diependaele (N-VA) wilde het resterende half miljard euro dan maar uitlenen voor private huurwoningen, zodat de middenklasse er ook nog iets aan had. Vandaag staan er nochtans 182.000 gezinnen op de wachtlijst voor een sociale woning. Dat zijn allemaal mensen waarvan we ooit besloten dat ze recht hadden op een betaalbare woning, maar die we gelukkig niet hebben verteld wanneer ze zo’n woning zouden krijgen.

Een Vlaming is pas echt een Vlaming als hij een huis kan kopen. En dat het liefst ook zelf heeft gebouwd.

Niemand is echt geïnteresseerd om die tienduizenden gezinnen te helpen. We ruiken de schimmel niet in het duurbetaalde flatje dat ze uit noodzaak moeten huren, we voelen gelukkig de tocht niet en we willen al helemaal niet weten met hoeveel ze in één kamer slapen daar. Het enige wat we in Vlaanderen hebben, is een minister van Wonen die graag de indruk geeft dat hij ermee bezig is, en dan vooral door mensen te beschuldigen die wél al een sociale woning kregen. Zijn dat namelijk geen fraudeurs? Hebben zij wel echt recht op zo’n woning? Hebben ze niet ergens nog een stuk grond in het buitenland waarop ze kunnen gaan zitten? En spreken ze eigenlijk wel voldoende Nederlands?

De minister van Wonen beschuldigt vooral de mensen die al een sociale woning kregen.

U begrijpt: voor mensen die al jarenlang op zo’n wachtlijst staan, is dat een hart onder de riem.

De opeenvolgende ministers van Wonen worden steeds beter in zulke manoeuvres, en Matthias Diependaele heeft die vorm van politiek tot een ware kunst verheven. Vorige week presenteerde hij in Het Laatste Nieuws andermaal een hartverwarmend voorstel: de onderbezetting van sociale woningen moet worden aangepakt, of de huidige regels moeten in ieder geval strenger worden gemaakt. Een ouder koppel waarvan de kinderen uit huis zijn, of iemand die zijn partner verliest, hoort niet te wonen in een appartement met meer dan één extra kamer. Wat zouden ze ook moeten doen met die kamers, behalve daar leeggoed stockeren waarvan ze beter het statiegeld zouden gaan innen? In eerste instantie zullen die bewoners een (nog) hogere huur moeten betalen – noem het gerust een ‘boete’ – maar het is natuurlijk de bedoeling dat ze uiteindelijk opkrassen en plaatsmaken voor een gezin. Alleen, een vraag die in Het Laatste Nieuws wat onderbelicht bleef: waar moeten die mensen vervolgens heen? Naar een kleinere sociale woning, natuurlijk. Hopelijk voor hen hoeven ze niet helemaal onderaan op de wachtlijst aan te sluiten.

Reageren op dit artikel kan u door een e-mail te sturen naar lezersbrieven@knack.be. Uw reactie wordt dan mogelijk meegenomen in het volgende nummer.

Partner Content