Hier staat ingevoegde content die informatie op uw apparaat wil opslaan en/of openen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Asbest

In september 1974 was ik jobstudent bij asbestverwerker SVK in Sint-Niklaas, het paradepaardje van de Wase economie. In september 2022, 48 jaar later, krijg ik de diagnose asbestkanker. Ik ben ingenieur geworden en heb bedrijven en installaties gebouwd en opgestart, in oude en nieuwe gebouwen. Ben ik daarbij nog in contact gekomen met asbest? Dat is best mogelijk, maar nooit zo intens als tijdens die maand in 1974.

De fabriek is al lang dicht, maar SVK kreeg een vergunning om van 2006 tot 2026 een asbeststort uit te baten. Zo keerde de kankervezel terug naar het Waasland en werd Sint-Niklaas opnieuw de asbesthoofdstad van het land. Alle kritische vragen op de gemeenteraad werden steevast weggewuifd ten voordele van ‘de werkgelegenheid’ en, niet te vergeten, ‘de weldaden van de fabriek’. In 2020 was het stort nog altijd niet afgedekt, ook al werd de vergunning al in 2018 opgeschort.

Als het Asbestfonds mij goedgezind is, krijg ik een maandelijkse toelage. Wellicht is die nodig om de berg medische kosten (gedeeltelijk) te compenseren. Maar er staat een clausule in de tekst: wie geld krijgt van het Asbestfonds, verbindt zich ertoe om geen verdere juridische acties te nemen.

Valerie Van Peel, destijds ondervoorzitter van de N-VA, verzette zich daartegen. Zij lanceerde een wetsvoorstel dat het mogelijk moest maken dat mensen die een beroep doen op het Asbestfonds ook een klacht kunnen indienen bij de rechtbank. De meerderheid verwierp het voorstel. In juni 2022 kondigde Van Peel ontgoocheld haar vertrek uit de politiek aan. Haar partij is de grootste van Vlaanderen. En toch blijkt de kracht van verandering niet bestand tegen industriële lobby’s. Het was ooit anders beloofd.

Mijn oudste kleinzoon gaat naar school in Sint-Niklaas, op een paar honderd meter van het asbeststort. Ik wil niet denken aan wat er zou kunnen gebeuren. Bij gebrek aan Wase politici met lef hoop ik oprecht dat Van Peel niet uit de politiek stapt.

En ik? Misschien zal ik lafhartig het bloedgeld van het Asbestfonds aanvaarden. Eerst maar eens zien wat de dokters zeggen. Een slopend gevecht tegen asbestkanker zal misschien niet te verzoenen zijn met een strijd tegen de handpoppen van onzichtbare tegenspelers: zij die het probleem toedekken, en niet het asbest.

Erik Meersschaert

Migratie

Marc Bossuyt, de gewezen commissaris-generaal voor de Vluchtelingen en de Statenlozen, wordt vaak als asielexpert opgevoerd, zoals in Knack nr. 48 (‘Waar zijn we in godsnaam mee bezig?’). Toch gaat hij soms uit de bocht. In zijn tijd waren er veel Ghanezen onder de asielzoekers, zegt hij. ‘Gesjoemel’, noemt hij het. Maar het waren toch zijn diensten die beslisten of ze mochten blijven of niet? ‘Honderden homoseksuelen’ uit Guinea dienen zich aan, zegt hij. Sommigen zouden de dag nadat ze zijn erkend hun gezin laten overkomen. Maar beslissen zij daar zelf over, of zijn het zijn diensten die beslissen? Het is normaal geworden – een teken van de verrechtsing – om vluchtelingen op die manier weg te zetten. Vroeger was het anders. Daarbij: wij houden hen tegen aan de landsgrenzen, maar voor ons tellen die grenzen niet. Integendeel, we leggen beslag op grondstoffen overal ter wereld om onze welvaart te kunnen behouden. Wie zijn nu eigenlijk de sjoemelaars?

Ludo Vanderlee, Lanaken

Bouchez

In de rubriek ‘Bericht uit Wallonië’ van Knack nr. 47 (‘Broederliefde’) staat: ‘In de grond is de kritiek die Bouchez gaf op het uitblijven van een nucleair akkoord of de ontspoorde begroting en de problemen bij Justitie misschien wel terecht, vindt Buxant.’ Politiek journalist Martin Buxant vindt de houding van MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez niet consequent omdat regeringsbesluiten per consensus worden genomen, en zijn partij in de regering zit. Het collectieve falen van alle regeringen sinds Jean-Luc Dehaene (CVP) is de Belgen maar al te goed bekend. Het per consensus níét nemen van zeer noodzakelijke hervormingen is het probleem. Het artikel was misschien beter besloten met: ‘Tu te tais ou tu quittes.’

Louis Rutgeerts, Roeselare

Eurocentrisme

Walter Pauli heeft gelijk wanneer hij in zijn commentaar (‘Wereldbekertje’, Knack nr. 47) schrijft dat aanvallen op het westerse kolonialisme van weleer ook dienen om foute praktijken van vandaag goed te praten. Dat neemt niet weg dat FIFA-baas Gianni Infantino in zijn tirade tegen Europa een punt heeft. Want hoewel eurocentristen het niet graag horen, is West-Europa wel degelijk rijk geworden door de rest van de wereld leeg te roven, te onderdrukken en uit te buiten. En in veel landen met een bedenkelijk regime, zoals Qatar, zijn nog altijd westerse bedrijven actief die er enorme winsten binnenrijven zonder respect voor arbeids- en mensenrechten. 155 jaar geleden sloeg Karl Marx al de nagel op de kop toen hij in Das Kapital schreef: ‘De ontdekking van de goud- en zilverlanden in Amerika, de uitroeiing en onderdrukking van de inheemse bevolking en haar opsluiting in de mijnen, de beginnende verovering en plundering van Oost-Indië en de verandering van Afrika tot een gebied voor de handelsjacht op de zwarte bevolking, vormden de dageraad van de kapitalistische productie.’ En toen moest de kolonisatie van Afrika nog grotendeels beginnen.

Roger Liekens, Kessel-Lo

Correctie

In het interview met asielexpert Marc Bossuyt is een drukfout geslopen (‘Waar zijn we in godsnaam mee bezig?’, Knack nr. 48): bij de bio staat een verkeerde voornaam. Onze excuses.

De redactie

Reageren op dit artikel kan u door een e-mail te sturen naar lezersbrieven@knack.be. Uw reactie wordt dan mogelijk meegenomen in het volgende nummer.

Partner Content