Oosterweel

Manu Claeys, lid van de raad van bestuur van Oosterweelbouwheer Lantis, maakt in zijn discours over Oosterweel (‘Ze hebben zelfs geen begin van een oplossing’, Knack nr. 1) een cruciale vergissing. Het is niet aan de actievoerders om een oplossing te vinden voor de illegaliteit waarin Lantis verzeild is geraakt. Het is aan de bouwheer zélf. De kwestie doet mij denken aan Doel, waar men jarenlang koppig inging tegen de bewoners en de wet. Claeys mag dit dossier mee besturen, maar moet de schuld voor dit geknoei niet op een ander steken.

Willy Van Damme, Dendermonde

Kernuitstap

Het artikel over de kernuitstap (‘De prijs van de kernuitstap’, Knack nr. 1) is zacht gezegd tendentieus en krijgt bij momenten de allures van een complottheorie. In het artikel, dat hier en daar leest als een hagiografie van federaal minister van Energie Tinne Van der Straeten (Groen), zijn de tegenstanders van de kernuitstap, gemakkelijkheidshalve gereduceerd tot de N-VA, de boosdoeners die ‘alles uit de kast halen’ om Groen en Van der Straeten ‘een politiek succes te ontzeggen’, met slechts één doel voor ogen: electoraal gewin. Ze worden beschuldigd van sabotage, hypocrisie en framing. Het probleem wordt gereduceerd tot een communicatieprobleem: de kernuitstap zou een ‘lastig’ en ‘complex’ verhaal zijn dat Van der Straeten – door deze hypocriete oppositie uiteraard – niet helder verkocht krijgt aan het grote publiek. Dat Groen en de N-VA het met elkaar oneens zijn, is duidelijk. Dat het spel weleens hard gespeeld wordt, is evenmin een geheim. Maar de manier waarop dit artikel een en ander belicht, doet toch de wenkbrauwen fronsen. Het lijkt wel alsof er geen echte argumenten tegen een kernuitstap bestaan. Het artikel stelt de discussie meermaals voor als een tegenstelling tussen links en rechts en vooral als een tegenstelling tussen degelijk bestuur en politiek gespin. De belangen zijn te groot en de argumenten te stevig om het discours over de kernuitstap te reduceren tot een politiek spelletje.

Steven Devillé, Leuven

Brexit

In het jaaroverzicht van Knack, overigens een editie met goede bijdragen en interviews, krijgt de Nederlandse schrijver Benno Barnard de kans om zijn zeer subjectieve en optimistische visie op de brexit uit de doeken te doen (‘Let’s bugger on, zei de oude Winston’, Knack nr. 50). Misschien is het een goed idee om dezelfde ruimte te geven aan een van deze heren die zich op feiten baseren, en niet op een aangeleerde ‘little Englander’-mentaliteit: Jason Hunter, die voor heel wat internationale handelsverdragen onderhandelde; journalist Michael Lambert of zelfs singer-songwriter en voormalig Dire Straits-gitarist David Knopfler. Dat zijn geen ‘extremisten’ of ‘Corbynistas’ of wat dan ook. Ik ben er zeker van dat zij met veel plezier jullie van hun goed onderbouwde visie zouden voorzien.

Mark Somers

Europese taks

Het artikel over een Europese heffing (‘Communautair steekspel over omstreden Europese taks’, Knack.be 03/01/22) toont nogmaals aan dat de Europese Unie (EU) een bureaucratische mastodont is die door allerlei inefficiënte maatregelen continu belastingen, btw en taksen aan de lidstaten oplegt, die uiteindelijk ten koste van de burger gaan. In plaats van het budget te verminderen nu de Britten vertrokken zijn, vaardigt de Unie voortdurend regelgevingen uit met als doel haar kas te vullen. Sinds de invoering van de euro heb ik slechts één beslissing als positief ervaren: dezelfde munt invoeren in alle Europese landen, waardoor de rompslomp en kosten van wissels vermeden werden. Voor mij hoeft de EU in de huidige context niet meer, want internationaal heeft zij geen of weinig gewicht en ze kost een bom geld. Ze is een typisch voorbeeld van hoe schaalvergroting inefficiënt werkt.

Hedwig Beernaert, Brakel

Tomás Halík

Ik vind het artikel over de Tsjechische priester Tomás Halík verbazend mooi en relevant (‘Ik was aan de grond geraakt. En juist daar was God’, Knack nr. 51). De aangereikte inzichten en oplossingen zouden kunnen leiden tot een verreikende hervorming en zuivering van kerkelijke en politieke structuren.

Karin Mahieu

Belgische staat

Hierbij reageer ik graag op de analyse van Ewald Pironet (‘Twee dweilen’, Knack nr. 1). De verdeel-en-heerspolitiek van de particratie werpt haar vruchten af. De onbestuurbaarheid van België zorgt voor het succes van de eerder extreme uitersten van links en rechts. Het is bovendien perfect gelukt om alle hoop en geloof op verandering bij de burgers te fnuiken. Het probleem is dat er in ons land geen enkele partij democratisch is. Stuk voor stuk worden ze geleid door partijbonzen die voor hun eigen gelijk en voor geldgewin voor zichzelf en hun vrienden gaan. Als een integere politicus het tij probeert te keren, wordt hij of zij meteen gemuilkorfd door de partijleiding. Het wordt tijd dat iemand opstaat en alle terecht ontevreden en ongeruste burgers verenigt in het vrijwel lege politieke centrum. We hebben opnieuw een echte democratie nodig, die komaf kan maken met de particratie. Dat alles in de geest van wijlen Martin Luther King: ‘A man dies when he refuses to stand up for that which is right. A man dies when he refuses to stand up for justice. A man dies when he refuses to take a stand for that which is true.I don’t want to die yet.

Marc Vandaele

Reageren op dit artikel kan u door een e-mail te sturen naar lezersbrieven@knack.be. Uw reactie wordt dan mogelijk meegenomen in het volgende nummer.

Partner Content