Henry Ford II heeft ooit gezegd dat men door spaarzaam te leven nooit rijk kan worden, men moet, zo waren zijn gevleugelde woorden meer verdienen. De Amerikaanse dame Amy Dacyczyn heeft de grootindustrieel in het ongelijk gesteld.

Wie is Amy Dacyczyn ? Zij is het, die op het idee kwam de nieuwsbrief “The Tightwad Gazette”, wat zoveel betekent als “De Duitenklieverskrant”, uit te geven. Zij kwam tot die beslissing nadat zij jaren veldwerk verricht had in het pottenschrappen en krenten wegen. Eerst nadat zij zelf de proef op de som genomen had dat men met vrucht een papieren koffiefilter kan uitspoelen, aan de drooglijn hangen en altijd weer gebruiken tot hij in zijn laatste bestanddelen uiteenvalt, maakte zij gewag van haar bevindingen in haar krant. Ook haar rubriek plastic zakken uitspoelen en het tweede leven van eiercontainers was niet geschreven door iemand die over ijs van één nacht gaat. Haar artikel over het herzieden van eindjes zeep was echter zwak, daar bij het proces warmte moet gebruikt worden, wat dan weer in harde munt aan de gas- en elektriciteitsmaatschappij moet betaald worden. In zonnige streken kan men desnoods met zonnelenzen werken die men uit spiegelglas slijpt maar de baten/kosten rekening moet nog nagecijferd worden. Deze schoonheidsfout werd echter goedgemaakt door een lezer van de krant die ter hulp sprong. Toen de heer Morres na lezing hevig geschrokken een kwade brief aan de redaktie wilde schrijven, bedacht hij zich en schreef een vriendelijk epistel vol goede raad en wenken. “Kijk, ” zo luidde zijn brief “ik plak mijn eindje zeep bovenop mijn nieuw stuk zeep zodat teoretisch gesproken enkele atomen van het eerste stuk zullen aanwezig blijven in alle daarop volgende stukken, zodat mijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen en zo verder zich met sporen van mijn eerste stuk zeep zullen wassen totdat er een ander middel dan zeep uitgevonden wordt of mijn eeuwig stuk zeep door een spilzuchtige nakomeling teloor gaat. ” Meneer Morres is iemand die kosmisch bewust denkt en pillen neemt tegen de zenuwen die niet zonder doktersvoorschrift verkrijgbaar zijn.

Beter was het stuk dat handelde over de aankoop van sokken. Hier werd aangeraden allemaal dezelfde kleur en patroon te kopen, zodat wanneer één sok versleten is men zelfs zonder kijken uit de voorraad kan putten totdat er nog slechts één overblijft, een zwartepiet bij wijze van spreken. Doch geen nood, ook deze laatste sok kan een zinnige bestemming krijgen ; gebruik ze als spaarkous, en waarom ook niet als slaapmuts als je voet groot genoeg is ; snij er de voet af en je hebt een muilband voor je grote hond of een lijfwarmertje voor je kleine hond, of een warme knieband. Weer dicht gestikt beschikt men over een handige beurs voor het lottospel en ga zo maar door, met een sok kan men honderd kanten uit.

Een staand applaus kreeg de heer D.C. en zijn zuster Ramona C. Zij sturen reeds 37 jaar dezelfde nieuwjaarskaart over en weer van Connecticut naar Florida waar zij respektievelijk wonen.

“Ach, ” zegt de heer C., “de laatste twaalf jaar veranderen wij nog enkel het jaartal, wij weten toch van wie de kaart komt en deze kleine attentie wijst erop dat we niet te lui zijn en de kaart zomaar op de post gooien, het geeft tevens iets fris aan het poststuk daar wij telkens het jaartal in een andere kleur aanbrengen. ” Goed zo D.C. uit C.

U zult wel begrijpen dat dit nog maar schermutselingen zijn in het duiten splijten. Nemen wij het geval C. Mc Arthur die nu reeds zeventien jaar aan systemen knutselt die warmte moeten opwekken door het verbranden van afval. Eerst ontwierp hij uit lege verfblikken en olievaten een verbrandingsoven die enkel geschikt was voor het incinereren van gebruikte pampers.

“Kijk, ” zegt Mc Arthur, “met de pampers die acht kleuters dagelijks vuil maken, kan men een middelmatig grote woning een winter lang verwarmen, tegen het einde van het koude seizoen zit de kans er natuurlijk in dat men stapelgek is. ” Realistischer was de prestatie die de verbrandingsoven leverde toen die, gevoed met een beetje houtafval, enige scheppen huisvuil en een overrijpe watermeloen een lamp van 75 watt liet branden. Geen opzienbarend resultaat maar 75 watt is toch heel wat als alternatief in het stikdonker rondgraaien betekent. Van deze Mc Arthur zullen we nog horen als zijn incinerator ooit uit de kinderschoenen geraakt.

Bij dit soort van lektuur wellen er duizend vragen tegelijk op. Wat te doen met lege jampotten, de overleden kanarievogel, oude balpennen, joghurtpotjes, die ene handschoen waarvan men de andere verloren is, de onbruikbare milieubox en de toren gescheurde, gebarsten en vergeelde voorwerpen die verminkt door de tand des tijds in onze woonst onderdak vinden ?

Hiervoor zullen wij een denktank moeten oprichten, die wij betalen met gebruikte bankbiljetten. Ik kontakteer hiervoor mijn vriend Guido zodra de ratatouille op is die mijn vrouw op mijn dringend verzoek gemaakt heeft.

Gommaar Timmermans

Reageren op dit artikel kan u door een e-mail te sturen naar lezersbrieven@knack.be. Uw reactie wordt dan mogelijk meegenomen in het volgende nummer.

Partner Content