Toekomstgerichte financiering van Brussel haalt het op blanco cheque
donderdag 20 oktober 2011 om 18u02
Nu het einde van de onderhandelingen nadert - na het sluiten van meerdere deelakkoorden - ontstaat natuurlijk ook gemor. Zij die niet rond de onderhandelingstafel zitten, laten van zich horen. Dat is nu eenmaal eigen aan het politiek bestel. Maar wat ons verbaast is de aard van de kritiek met betrekking tot Brussel. Vaak ongenuanceerd en met afkeer voor deze stad, soms ook intellectueel oneerlijk.
Sta ons toe enkele elementen te nuanceren. Uit liefde voor onze hoofdstad en om de waarheid niet langer geweld aan te doen.
Het volstaat om door een aantal Brusselse gemeenten te fietsen om vast te stellen dat Brussel wel degelijk financiële zuurstof nodig heeft. 1 op 4 Brusselaars groeit op in een gezin zonder inkomen uit arbeid. 38.000 inwoners staan op de wachtlijst voor een sociale woning. Het metro-, tram- en busnet moet nog verder worden uitgebreid. De demografische boom die Brussel te wachten staat, en de daarbij horende uitdagingen (o.a. de creatie van meer plaatsen in onderwijs en kinderopvang) zijn ondertussen gekend. En ook de verloedering van sommige stadsdelen baart ons zorgen.
Met het akkoord over de financieringswet krijgt Brussel op termijn jaarlijks een injectie van 461 miljoen euro. Maar het beeld van een “blanco cheque” voor Brussel klopt niet. De besteding van ongeveer de helft van deze middelen ligt al vast: voor veiligheid, mobiliteit, taalpremies en ook voor de Gemeenschapscommissies die hiermee kunnen investeren in scholen en kinderopvang… CD&V drong tijdens de onderhandelingen sterk aan op deze “conditionering”.
Mogen we er ook aan herinneren dat Brussel naast een grootstedelijke ook een cruciale hoofdstedelijke en internationale rol te vervullen heeft? We brengen hierbij graag in herinnering dat Brussel, na Washington DC het meest belangrijke beslissingscentrum ter wereld is (NAVO, Europese instellingen enz). Met o.a. het hoogste aantal geaccrediteerde journalisten en hoogste aantal diplomaten (na N.Y). Onze hoofdstad moet ongetwijfeld nog meer werk maken van deze hoofdstedelijke en internationale rol. Maar anderzijds betalen deze internationale ambtenaren geen belastingen in Brussel, net als de honderdduizenden pendelaars die in Brussel werken (en er van harte welkom zijn), en er gebruik maken van het openbaar vervoer, het wegennet, politiediensten,…
Voor CD&V is ook de responsabilisering van de gewesten, die wordt ingevoerd met de nieuwe financieringswet, en die natuurlijk ook voor Brussel geldt, van het grootste belang. Een gewest dat een goed beleid voert, bijvoorbeeld op het vlak van tewerkstelling, zal daar financieel voordeel uit halen. Maar wie geen activeringsbeleid voert, zal dit ook voelen in zijn inkomsten.
Deze bijkomende financiering is bovendien gekoppeld aan een interne Brusselse staatshervorming, een zgn. “stadshervorming”. De commentaren waren na het sluiten van het Brusselakkoord echter niet mals. Hadden ook wij graag meer ambitie gezien? Ja. Maar laat ons toch kijken naar wat wél gerealiseerd is na jaren immobilisme. Het gewest krijgt een sterkere greep op de gemeenten, een oude Vlaamse verzuchting. Zo komt er een gewestelijk mobiliteitsplan, en een veiligheidsbeleid dat voortaan vanuit het gewest wordt gecoördineerd en waarnaar gemeenten zich moeten schikken. Ook inzake stedenbouw en belangrijke gemeente-overschrijdende nieuwbouwprojecten komt het zwaartepunt bij het gewest te liggen. Lokale overheden kunnen niet langer projecten dwarsbomen of cavalier seul spelen. En het aantal huisvestingsmaatschappijen in Brussel (33) wordt eindelijk via een fusie gehalveerd. Tot voor enkele maanden waren vele elementen van dit akkoord onbespreekbaar…
Voor wie het ondertussen vergeten was: in Vollezele (waar de PS en N-VA kort na de verkiezingen een aantal afspraken maakten) werd 500 miljoen euro voorzien voor Brussel. Zonder enige voorwaarde rond een beter bestuur voor Brussel, en zonder enige affectering. In de nota De Wever was dit bedrag weliswaar verminderd tot 350 miljoen euro. Maar het betrof nog steeds een “blanco cheque”. Jawel…
Verder willen we graag onderlijnen dat met name CD&V erover gewaakt heeft dat de rechten van Vlamingen in Brussel behouden blijven. Zo heeft CD&V de invoering van de tweetalige lijsten voor de gewestverkiezingen tegengehouden. Met dergelijke tweetalige lijsten zouden Franstalige partijen immers beslissen welke Vlaming op de lijst komt, in het parlement en dus ook in de regering. Dankzij Wouter Beke werd op geen enkele manier afbreuk gedaan aan de waarborgen voor Vlamingen in Brussel. Integendeel. Zo werden de waarborgen voor Vlamingen inzake de constitutieve autonomie verhoogd (de bevoegdheid die ons toelaat om onze eigen Brusselse instellingen te organiseren) waarbij de echte dubbele meerderheid werd hersteld die bij de Lombard-akkoorden in 2001 werd afgezwakt.
Er is nog veel werk in Brussel. En de hervorming van de beleidsstructuren moet in ieder geval verder gezet worden. We zijn ons daar ten zeerste bewust van. Maar onze hoofdstad, die overigens ook voor Vlaanderen van enorm economisch belang is, voortdurend in het verdomhoekje plaatsen, is op zijn minst kortzichtig. Enkele jaren geleden becijferde Eurostat nog dat het Brussels Gewest in ons land liefst 19 procent van het bbp genereert.
En natuurlijk heeft iedereen het recht om kritiek te spuien op de verschillende deelakkoorden die gesloten worden, o.a. op het Brusselakkoord. Maar één element moge duidelijk zijn: het zijn de huidige onderhandelaars (en niet de partijen die vandaag aan de zijlijn staan) die ervoor gezorgd hebben dat de bijkomende financiering van Brussel gekoppeld werd aan bepaalde, broodnodige hervormingen in het Brusselse bestel. Het zijn ook dezelfde partijen die een deel van deze financiering op voorhand reeds een bepaalde bestemming gaven. CD&V heeft er met de andere onderhandelde partijen - en op basis van haar decennialange terreinkennis, met sterkhouders als Steven Vanackere en Brigitte Grouwels - dus voor gezorgd dat de initiële blanco cheque voor onze hoofdstad ingeruild werd voor een toekomstgerichte en gekaderde financiering. Met dank aan Wouter Beke.
Paul Delva (Vlaams volksvertegenwoordiger uit Brussel - CD&V)
Bianca Debaets (Brussels volksvertegenwoordiger en gemeenteraadslid in Elsene – CD&V)
Reacties
CD&V ers zijn leugenaars en bedriegers. Dit hebben ze in het verleden al genoeg bewezen. Pure propaganda. De toekomst zal het uitwijzen.
Natuurlijk klopt dat niet. Maar N-VA brengt in het kielzog van het Blok pertinente leugens in de omloop. En er zijn genoeg domme volgzame mensen om die leugens te slikken.
Met andere woorden : CD&V heeft Brussel gered zonder Vlaanderen te verkopen. Zegt ... CD&V, mijn vertrouwen is meteen hersteld.
Als de Staatshervormingen zich zouden bewegen op het niveau van de Brusselse Stadshervorming, was n-va al jaren geleden de grootste partij van Vlaanderen geweest (akkoord, die heette toen nog Volksunie :-) ). Dit is CD&V prietpraat en bovendien niet correct. Ik ga het hier niet zin voor zin weerleggen. Het lezen van het akkoord en de commentaar erop (bij Doorbraak bijvoorbeeld) doen dit al voldoende. Spijtig maar helaas: CD&V zou graag, maar heeft niet.
Als Vlaming in Brussel (Etterbeek) kan ik alleen maar zeggen dat Brussel zeker en vast veel geld nodig heeft, maar vooral omdat er zoveel verspild wordt. Het idee dat de eigenheid van de Brusselse gemeentes zoveel sterker is dan die van Antwerpen is lachwekkend. Beleidsmatig is het waanzin - de meeste huidige gemeentes combineren ook al 2 of 3 verschillende realiteiten (Brussel-Centrum en Neder-Over-Heembeek zijn één gemeente. NOH is grotendeels Nederlandstalig villaterrein, het centrum meer en meer een Franstalig sociaal kerkhof. Etterbeek heeft de Europese wijk, maar ook Matongé. Schaarbeek heeft de dure Reyerslaan maar ook Klein-Turkije,...). Dat de Vlamingen in Brussel beter of evengoed beschermd zouden zijn als voorheen is nonsens - de tweetalige lijsten op gewestniveau zijn er niet doorgekomen, op gemeentelijk vlak wel. Scholentekort in Brussel is ontzaglijk - omdat er te weinig investeringen van de Cocof en de Franse Gemeeschap gebeurd zijn de voorbije jaren. In verhouding tot het aantal Nederlandstaligen in Brussel is ons onderwijs veel te groot - zelfs met alle anderstaligen erbij zou't nog goed moeten komen in theorie. Spijtig dat de Nederlandstalgie scholen opeens wèl meer dan 25% van de jongeren mogen opvoeden, maar dat op andere vlakken er opeens maar 10% of minder Nederlandstaligen zouden zijn. En hier is een origineel idee: de énige partij die in Brussel steevast, altijd, communiceert in de twee talen is het VB. 't Zijn extermistische idioten, maar wèl de enigen die beide taalgroepen überhaupt aanspreken. Verplichte kiesreclame in beide talen zou misschien al eens helpen om't wat midner afgelijnd te maken. Tweetaligheid van diensten in plaats van personen: waar h et nu al zo is dat de "nederlandstalige" van dienst vaak een franstalige is die een taalexamen heeft afgelegd waar een lagereschoolleerling geen moeite mee zou hebben, is zelfs dat binnenkort niet meer nodig. Dat de kassier in de Delhaize weigert mij in't nederlands te woord te staan vind ik frustrerend, dat de receptionist van't gemeentehuis dat nu ook mag vertikken... Het akkoord over Brussel was niet zo rampzalig als het had kunnen zijn. het is voor de Vlaamse Brusselaar geen goed akkoord, verre van.
Reageer
Opgelet: Het is niet mogelijk om anoniem te reageren. Uw loginnaam zal bovenaan uw reactie verschijnen.
Om een reactie te plaatsen, dien je geregistreerd te zijn:
