Tobback en Crombez hebben het nog altijd niet begrepen
woensdag 09 november 2011 om 05u42
Zelden was een begrotingsopmaak zo cruciaal als die waar nu aan gewerkt wordt. Recente uitspraken van sp.a-kopstukken Bruno Tobback en John Crombez vergroten de onzekerheid.
John Crombez (links) en Bruno Tobback van de sp.a. © Belga
België staat voor cruciale dagen. Slagen Elio di Rupo en de andere onderhandelaars er in om voor een 2012 met een geloofwaardige begroting te komen, dan behouden we een goede kans om binnen de eurocrisis uit de echt woelige wateren te blijven.
Een geloofwaardige begroting houdt niet enkel in dat er sluitende maatregelen komen, vooral langs de kant van de uitgaven, om het begrotingstekort onder de 3 procent te brengen maar dat er ook structurele maatregelen in de steigers gezet worden om de publieke financiën verder te saneren, de internationale competitiviteit te herstellen en de economische groei en de tewerkstelling aan te zwengelen. Rekening houdend met de berichten die van rond de onderhandelingstafel doorsijpelen, mag de kans op een dergelijk pakket ongeveer even groot ingeschat worden als de kans dat één van de Belgische topclubs de komende drie jaar de Champions League wint in het voetbal.
Ook weinig bemoedigend in de context van de begrotingsopmaak is dat er net nu ook vanuit de sp.a vreemde geluiden beginnen op te stijgen. Het gaat dan vooral om wat ook de Vlaamse socialisten blijkbaar steeds meer als het dictaat van Europa beginnen te ervaren. Van partijvoorzitter Bruno Tobback is bekend dat hij in besloten kring geen seconde aarzelt om à haute voix te stellen dat hij zich “geen moer aantrekt van wat Europa komt vertellen”. Dergelijke uitlatingen van Tobback zijn ons ondertussen al door drie bronnen onafhankelijk van elkaar bevestigd. John Crombez, de man die zich steeds meer aanmeldt als de economische bolleboos van de partij en terzake vaak ook heel verstandige zaken verkondigt, sloot zich vanochtend tijdens een debat in het Radio Eén-programma De Ochtend net niet expliciet aan bij de boude uitspraak van Tobback.
John Crombez stelde diverse keren dat we met vuur spelen als we niet snel tot ernstige besluitvorming komen. Tegelijk werd hij ook kribbig rond de eisen die Europa aan België stelt. Hij vindt dat we daar selectief mogen, en zelfs moeten, mee omgaan en dat het zeker niet zo is dat omdat Europa maatregel A of B eist dat we daar dan ook maar moeten op ingaan. De Europese Commissie is de Belgische regering niet, aldus Crombez. Uit de discussie die zich ontrolde, bleek dat Crombez het inzake de Europese eisen vooral moeilijk heeft met de vragen tot grondige herziening van het indexmechanisme, tot optrekking van de pensioenleeftijd en tot concentratie van de saneringsinspanningen op de overheidsuitgaven.
Bruno Tobback en vreemd genoeg ook John Crombez hebben het dus, ondanks de razende storm in de eurozone, nog altijd niet begrepen. Europa vraagt ons die zaken, niet vanuit één of ander dwangmatig ideologisch keurslijf maar omdat je alleen via dergelijke ingrepen op een structureel gezonde manier tot de monetaire unie kan blijven behoren. Een monetaire unie kan alleen overleven wanneer zij ingekapseld is in een politieke unie met verregaande bevoegdheden, ook en niet in het minst over het sociaal-economische beleid van de lidstaten. Vermits er geen politieke unie in de letterlijke zin van het woord mogelijk is in het huidige Europa, vormt het maken van strikte afspraken de second best-oplossing zo men de muntunie overeind wil houden.
Een automatisch indexeringsmechanisme staat haaks op lidmaatschap van een monetaire unie omdat je met dat mechanisme te veel de flexibiliteit van de arbeidsmarkt en het economische systeem in het algemeen ondermijnt en tevens grote risico’s neemt inzake het ontsporen van de internationale competitiviteit. Je kan zulke ontsporing niet meer keren via een devaluatie. Ook de nadruk van Europa op zaken als de aanpassing van de pensioenleeftijd en de kenmerken van de verdere sanering van de publieke financiën passen in ditzelfde stramien.
Onze politici moeten echt stoppen met de boodschap dat we allerhande onaangename maatregelen moeten nemen omdat Europa dat vraagt of zelfs eist. Dat is niet enkel laf, het is ten gronde ook een leugen. We moeten ingrijpen in de index, in de pensioenleeftijd en in de overheidsuitgaven omdat we lid willen blijven van de monetaire unie. Als je die ingrepen niet wil doen, heb dan toch minstens de moed te zeggen dat het lidmaatschap van de eurozone u “geen moer kan schelen”.
Johan Van Overtveldt
Reacties
foket , als je voor de overheid werkt zou ik maandag ontslag nemen en bij knack trends gaan jobzoeken, dan zal je uw ideaal en bewondering kunnen nastreven, maar of uw lof dan nog zo edel zal zijn weet ik niet, iedereen bonkt op de soosen zogezegd , maar je moet weten dat andere partijen wel ook mmestemmen in wetten , maar erna doen alsof ze van niks weten, dit is het hypocriete aan politiekers, want het systeem is pervers, en dit is het gevolg van vorige generatie mensen die enkel dachten aan zichzelf hun geldbeugel en hun job die zeker zo lang mogelijk moet blijven duren, en liefst zoveel mogelijk moet opbrengen, zoals het zogenaamde europa, die als stok achter de deur dient, met een samenraapsel van gevallen profiteurs die liefst geen belasting betalen , maar miljoenen mensen da wel willen opleggen, een schande die nooit te nimmmer het daglicht mag zien, moest je weten wat er in die organisatie geprofiteerd word , dan val je omver ,
Altijd zeer interessant, die artikels van Johan Van Overtveldt. Ik ben van opleiding geen economist maar ik leer elke keer wat bij door zijn vakkundige en scherpe analyses over zowel economische toestanden alsmede over de politieke toestanden die er nauw mee verbonden zijn. Of het nu gaat om Belgie, Griekenland, de Eurozone of de euro zelf, deze man weet dikwijls waar hij over spreekt. Wanneer krijgen we in Belgie een zakenkabinet zonder liegende of knoeiende ministers met als prominent lid een man van zijn kaliber ? Of moeten de financiele markten ( jaja, we leven nog altijd in een internationale kapitalistische maatschappij mocht U dat vergeten zijn ) ons eerst dwingen sommige waarheden onder ogen te zien ? Ik geloofde NOOIT in de bereidheid of het vermogen van een regering onder leiding van de PS om financieel orde op zaken te stellen in dit rijke landje dat toch met de moloch van een overuitgebouwde en overgefinancierde publieke sector geconfronteerd zit. En ik kan het weten, ik werk voor de overheid.
socialisten, acv,abvv en ziekenkassen hebben het zeker nog niet begrepen, daarom is een crisis tot het bot de beste oplossing, dan zal men verstaan dat men een euro 1maal kan uitgeven.
@Eddie Gijbels: Een overheid heeft inderdaad een belangrijke taak om diegenen die niet uit vrije wil zonder inkomsten vallen en niet meer in staat zijn van een beroep uit te oefenen, te ondersteunen. Daarvoor dient er een herverdelingsmechanisme in stand te worden gehouden, voornamelijk door de overheid, en daarvoor mag men terecht rekenen op de solidariteit van de bevolking. Maar die bevolking mag dan ook rekenen op de solidariteit van diegene die van deze inkomsten geniet, namelijk dat deze actief zoekt naar een manier om slechts zo weinig mogelijk van deze solidariteit onder de vorm van uitkeringen gebruik te maken, en al zeker niet om 2 keer langs de kassa te gaan passeren door enerzijds met de glimlach de uitkeringen op te strijken, en anderzijds vaak in het zwart zo veel mogelijk zitten bij te klussen. Kijk maar eens om u heen, naar vele jonge bruggepensioneerden, beroepswerklozen en "invaliden". En wie ervoor kiest om niet te werken, die heeft inderdaad dat volste recht, maar dan verliest hij/zij ook alle rechten op eender welke uitkering dan ook. Of mag de bevolking een dergelijke solidariteit van de uitkeringstrekker niet vragen? Jammer genoeg is het overheidsapparaat er tegenwoordig niet meer om ten dienste te staan van de hele bevolking, maar meer en meer tot meerdere eer en glorie van zichzelf, op kosten van de bevolking. Waarom bijvoorbeeld moet de belasting- en BTW-wetgeving zo ingewikkeld zijn? Vereenvoudig dat zo veel mogelijk, en sluit meteen ook de achterpoortjes waarvan door de goed bemiddelde mens en de multinational zo overenthousiast en bijzonder effectief gebruik wordt gemaakt, waardoor ze aan alle rechtvaardige belastingen kunnen ontsnappen. Als men daarin slaagt, kan men de belastingdruk in dit land voor de werkende mens, die iedere dag zijn nestel afdraait en met lege ogen moet vaststellen wat voor onzinnige uitgaven en onrechtvaardige toestanden er allemaal in stand worden gehouden, misschien ook eens omlaag. Bovendien, er wordt hard geroepen dat de pensioenleeftijd geleidelijk aan omhoog moet. Waarom moet dat geleidelijkaan gebeuren? Omdat dan diegenen die nu het meest in de pap te brokken hebben, de al bemiddelde 50-jarigen die de goede tijden hebben meegemaakt en nu ook nog eens van hun stervende ouders beginnen te erven, daarmee op alle vlakken de dans kunnen ontspringen en de kosten ongegeneerd kunnen doorschuiven op de jongere en toekomstige generaties? Ook op dat vlak mag de jeugd wel eens wat solidariteit van de oudere verwachten, volgens mij. Het is tenslotte die oudere generatie, en de generatie voor hen, die deze enorme staatsschulden hebben opgebouwd, waarvan onze jeugd het volle gewicht zal moeten torsen. In de vroege jaren '70 was de staatsschuld slechts 40% van het BBP in België, en men is erin geslaagd om op dik 10 jaar tijd die staatschuld tot 130% van het BBP op te drijven. We zitten nu nog steeds met de miserie van het wanbeleid van die dagen, waarvan vele uitwassen ook nu nog altijd actueel zijn. De paarse regeringen hebben in het vorige decennium een gouden kans gemist om de gigantische probleem van de staatsschuld drastisch te verkleinen, maar het was toch zoveel gemakkelijker om sinterklaas te spelen, wat ze dan ook vol overgave gedaan hebben, met o.a. die regularisaties, de opvang van asielzoekers, de notionele intrestaftrekken, en hallucinante groeinormen voor de gezondheidszorg, waar men echt met geld heeft gesmost om de budgetten zo veel mogelijk op te krijgen. Dit is voor een zeer groot stuk veroorzaakt door apparatsjiks uit allerhande partijen, niet alleen de socialistische, maar zij hebben er wel een doorslaggevende rol in gespeeld, en dragen daarmee een verpletterende verantwoordelijkheid.
Laten we wel wezen, het Belgische systeem werkt niet en heeft in principe ook nooit gewerkt. Wie heeft de laatste jaren Barosso nog horen praten over de 'welvaartsstaat Europa'? Vroeger hoorde je hem dat in bijna iedere zin zeggen. Als de fundamenten van het systeem leugens zijn hoe kan je dan iets opbouwen? Ten tweede, leefloners kregen van mij 0 euro, de huur en nutsvoorzieningen werden betaald en voor te leven kan je voedselpakketten afhalen. Extra's nul, noppes, zero. Wil je extra's dan zoek je werk. Stempelgeld beperken in tijd en vanaf dag 1 maar 65% van je laatste loon als maximum, na 6 maanden nog 30% en na 1 jaar verval je in het systeem van het leefloon. De kloof tussen stempelgeld en de lage lonen moet groter. Voor de 'gelukzoeker' is er een zeer korte procedure, kom je uit een europees land, onmiddelijk terug, met bus, vliegtuig, maakt niet uit. Voor de gelukzoekers van buiten de unie, 1 maand maximum voor de procedure en dan bij negatief advies terug van waar je komt. Er word geen geld meer gegeven, er worden géén opvangplaatsen voorzien, niks, noppes, want ge komt uit vrijwil naar Belgie. Zoals in Canada voorzie je jezelf van middelen om de procedure te overleven. WIJ MOETEN DAT NIET BETALEN!!! Wel dan? Fedasil en alle andere instanties die over deze materie gaan kunnen ook in 3 ploegen werken om hun 'werklast' gedaan te krijgen, desnoods, 24/7, maar het moet sneller. Gelukzoekers kunnen geen rechten opeisen, geen advokaat nemen en al zeker geen hotel krijgen op kosten van de staat. Dat zou al een hele hoop geld schelen. Hard maar rechtvaardig!!!
Reageer
Opgelet: Het is niet mogelijk om anoniem te reageren. Uw loginnaam zal bovenaan uw reactie verschijnen.
Om een reactie te plaatsen, dien je geregistreerd te zijn:
