Di Rupo I moet nu koekjes van eigen deeg eten
vrijdag 10 februari 2012 om 08u01
De regering Di Rupo I is geboren uit wanhoop en angst. De verlamming en het gebrek aan visie en strategie die daar onverbrekelijk mee samenhangen, komen elke dag een beetje nadrukkelijker aan de oppervlakte.
© Belga
Forse bijkomende begrotingsproblemen domineren de agenda van de regering Di Rupo I. De tegenvallende groei en de aanzwellende perikelen rond de pensioenhervormingen staan daarin centraal. De regering zorgde er echter zelf voor dat deze problemen haar nu in het nauw brengen.
Ten eerste, de tegenvallende groei. De cijfers van het Planbureau vertellen absoluut niks nieuws. We stelden het bij de vorming van Di Rupo I herhaalde malen aan de orde: ook tijdens de finale formatierondes eind vorig jaar wist iedereen die het wilde weten dat we het vooropgestelde groeicijfer van 0,8% groei nooit zouden halen. Di Rupo I maakte het zich toen gemakkelijk door een te hoge inschaling van het groeiperspectief. Nu doen alsof die groeivertraging/recessie de regering per verrassing in de nek valt, is hypocriet. De vlucht voor de verantwoordelijkheid toen maakt dat men nu zwaar moet gaan bijsturen. Eigen schuld, dikke bult.
Ten tweede, de pensioenhervorming. Zowat alle belangengroepen in België zijn nu op zoek naar argumenten die moeten onderbouwen waarom zij een uitzondering moeten krijgen op de verhoging van de pensioenleeftijd. Minister van Pensioenen Vincent Van Quickenborne heeft overschot van gelijk als hij stelt dat we absoluut langer aan de slag moeten blijven. Met z’n allen. De grote blunder in de pensioenhervorming van deze regering is de troika van uitzonderingen waarmede men begonnen is: militairen, treinbestuurders en politie. Zware beroepen? Twijfelachtig, maar dan nog: ook daar moeten administratieve, fysiek niet slopende jobs gedaan worden. Nu is het hek van de dam (als zelfs de rattenvangers geen verhoging van hun pensioenleeftijd willen …). De kans dat deze pensioenhervorming op een stevige sisser uitdraait, neemt nu dag aan dag toe.
De regering Di Rupo I is geboren uit wanhoop en angst. De verlamming en het gebrek aan visie en strategie die daar onverbrekelijk mee samenhangen, komen elke dag een beetje nadrukkelijker aan de oppervlakte. Dat is de rode draad doorheen de begrotings- en pensioenperikelen.
Reacties
Het is toch normaal dat de groei stilvalt als je torenhoge nieuwe belastingen heft op de reeds torenhoge andere lasten?? Elke euro die je immers aan de rode klootzakken moet betalen is er een die je niet in de economie kan stoppen door consumptie en bijgevolg minder jobs door minder productie. Dat geeft ontslagen dus meer uitkeringen en minder inkomsten dus nog hogere belastingen en we zijn vertrokken. Een socialist snapt dat niet. Elk individu die op die rode honden stemt is verantwoordelijk voor deze ellende!!!!!!!
Dit artikel is gewoon flauwe kul en brengt niets nieuws. De regering bestaat en moet regeren. Ze heeft tot taak de problemen één voor één op te lossen. Dat hierbij moeilijkheden rijzen is niet verwonderlijk vooral in deze huidige moeilijke economische crisisperiode maar waarom zou de regering di Rupo niet in staat zijn deze problemen op te lossen en te regeren. Het is natuurlijk gemakkelijk deze problemen op te sommen en hen als onoplosbaar voor te stellen met als suggererende bijgedachte dat de regering onbekwaam is en op korte termijn tot ontslag gedwongen.
VVQ heeft gedacht en gehoopt de hervorming snel snel door het parlement te loodsen, en hoopte dat één mededeling op de radio afdoende zou zijn om, wat men gerust de grondigste pensioenhervorming sinds decennia mag noemen, aan het volk te communiceren. Hiermede zo dacht hij was de kous af. Als men de beelden uit de 7e dag eens bekijkt hoe deze politicus zich gedraagt op de stoep van het parlement waar hij een collega (Milquet) de pers ziet toespreken en spontaan aan het vloeken slaat. Mag men zich afvragen hoe het met de realiteitszin van een dergelijk man gesteld is. Gelukkig zijn er nog vakbonden en sociaal overleg, die de minister schoorvoetend 'toelaat'. Het toenemende protest van hen die een zwaar beroep menen te hebben en in sommige gevallen meer dan terecht, zijn het resultaat van een proces dat zich achterstevoren afspeelt. Eerst beslissen en daarna overleggen. Hetgeen zoals stilaan blijkt de geloofwaardigheid van de politiek alweer niet ten goede komt, en dat na meer dan een jaar van poppenkast en stilstand. Misschien in het vervolg weer de volgorde respecteren. Sociaal overleg eerst , en daarna beslissingen nemen en stemmen. Dat heet democratie.
phenne Tja, als je er a priori vanuit gaat dat alleen jij tot een correcte interpretatie van feiten in staat bent, dan heb je natuurlijk gelijk. Dan heb je immers altijd gelijk. Zo leef je in een waanwereld die niemand helpt en waarmee niks aan te vangen valt. Vraag maar aan de NVA.
Reageer
Opgelet: Het is niet mogelijk om anoniem te reageren. Uw loginnaam zal bovenaan uw reactie verschijnen.
Om een reactie te plaatsen, dien je geregistreerd te zijn:
