NASA-onderzoeker: 'Warp drive' uit Star Trek is mogelijk

Het sterrenschip van NASA-wetenshapper Harold White. © Harold White

Naar de dichtstbijzijnde sterren op enkele weken tijd? Het is niet voor morgen, maar op termijn kan het misschien. Dat stelt NASA-wetenschapper Harold White, die daar zopas een theorie over presenteerde op het 100 Year Starship Public Symposium in Houston.

Interstellair reizen is een zware dobber, omdat Einsteins speciale relativiteitstheorie stelt dat niets sneller kan gaan dan het licht (300.000 km per seconde) en dat je om de lichtsnelheid te benaderen een oneindige hoeveelheid energie nodig hebt. Ergo: in zowat ieder min of meer realistisch scenario zou het op zijn best decennia duren om onze buren in de Melkweg te bereiken.

Tijd-ruimtebubbel

Daar denkt Harold White iets op gevonden te hebben. Met zijn ‘warp drive’ (een toestel dat ook in Star Trek en een resem andere scifi-films en –boeken bestaat), zou een ruimteschip niet zélf sneller dan het licht moeten gaan, maar wel de ruimte-tijd om zich heen manipuleren.

Dat principe was al bekend sinds 1994, toen de Mexicaanse fysicus Miguel Alcubbiere een manier voorstelde om sneller dan het licht te reizen zonder Einsteins wetten te schenden. In plaats van zichzelf vliegensvlug te verplaatsen, zou het ruimteschip er met zijn warp drive voor zorgen dat de tijd-ruimte voor zich inkrimpt en achter zich uitzet. Op die manier zou het in een ‘warpbubbel’ zitten en niet zichzelf doen bewegen, maar de tijd-ruimte om zich heen.

Probleem: om dat te flikken, zou je een hoeveelheid energie nodig hebben die equivalent is aan de massa van de planeet Jupiter. Terug naar af, met ander woorden.

Exotische materie

NASA-man White heeft daar nu wat op gevonden, zegt hij. Alcubierre stelde een ruimteschip voor dat de vorm heeft van een rugbybal en in het middenin vliegt va een platte ring waarin de ‘exotische materie’ zit die de ruimte-tijd moet vervormen.

Exotische materie is, zeg maar, materie die de tegenovergestelde eigenschappen heeft van gewone materie. De zwaartekracht zou ze bijvoorbeeld niet aantrekken, maar afstoten.

Hoe je dat spul aanmaakt, weet voorlopig niemand, maar voor het energieprobleem heeft White wel een oplossing. Volgens zijn berekeningen zou de benodigde energie gevoelig afnemen als je de ring rondom het ruimteschip niet plat maakt, zoals een lint, maar rond, zoals een buis.

Door de tijd-ruimtebubbel te laten pulseren, zou je het met nóg minder energie kunnen stellen. In plaats van het energie-equivalent van Jupiter zou je slechts dat van de ruimtesonde Voyager 1 nodig hebben, en die weegt minder dan één ton.

Experiment

Naar de sterren gaan we voorlopig nog niet, maar volgens Harold White is de tijd wel rijp voor een experiment. In zijn lab wil hij lasers gebruiken om de bijgestelde warp drive van Alcubierre te simuleren op een schaal van één op tien miljoen.

Als alles naar wens verloopt, stelt de NASA-bolleboos, zouden we ergens in de toekomst een ruimteschip moeten kunnen bouwen dat zich eerst met conventionele stuwkracht op veilige afstand van de aarde begeeft, waarna het zijn warp drive opzet en zich over een afstand van lichtjaren verplaats op weken of maanden. (TV)