De valkuilen van een klimaatconferentie

20/06/12 om 10:54 - Bijgewerkt om 10:54

Blijven ploeteren als anderen weigeren mee te werken, is geen goede strategie om problemen als de klimaatverandering op te lossen.

De valkuilen van een klimaatconferentie

© Reuters

Wiskundig bioloog Tom Lenaerts van de Vrije Universiteit Brussel presenteert met enkele collega's in het vakblad Physical Review Letters een analytisch onderzoek van een prangende vraag: hoe kun je in een maatschappij voldoende draagvlak vinden om problemen als de klimaatverandering op te lossen.

Het is duidelijk dat je een bepaalde kritische massa moet hebben om de bereidheid tot samenwerking mainstream te laten worden. Het concept steunt op het wederzijds altruïsme dat in de natuur schering en inslag is om samenwerking tussen individuen te bevorderen: ik doe iets voor jou in de verwachting dat jij dan (al dan niet later) iets voor mij zult doen.

In groep wordt dat relatief eenvoudige principe ingewikkelder, want dan speelt de macht van de massa, en de kwestie dat mensen alleen zullen bijdragen tot iets wat een gemeenschappelijk voordeel moet opleveren, als de vorige keer genoeg anderen meededen.

Nieuw, en paradoxaal, is dat als sommigen niet consequent reageren op de weigering van anderen om samen te werken, en tóch blijven voortploeteren, het voor die anderen niet loont om van mening te veranderen.

Onbaatzuchtigheid kan samenwerking dus blokkeren. (DD)

Lees meer over:

Onze partners