Bernie Sanders en Hillary Clinton voeren emotioneel gevecht om zwarte stemmen

12/02/16 om 01:18 - Bijgewerkt om 01:34

Tot voor kort beschouwde presidentskandidaat Hillary Clinton de zwarte stemmen als haar 'firewall', een zekerheid dat ze uiteindelijk de Democratische nominatie zou winnen. Maar rivaal Bernie Sanders probeert die firewall te slopen. Niet alle zwarten zijn blij met de strijd om hun stem.

Bernie Sanders en Hillary Clinton voeren emotioneel gevecht om zwarte stemmen

Bernie Sanders op de koffie bij zwarte activist Al Sharpton in Sylvia's Restaurant, Harlem © REUTERS

Terwijl Hillary Clinton woensdag uit beeld bleef, in voorbereiding op het debat van vannacht, en wellicht om te herstellen van de opdoffer die ze opliep tijdens de voorverkiezing in New Hampshire, reisde Bernie Sanders naar New York. In eerste instantie had hij een boel tv-interviews af te werken, maar hij maakte ook van de gelegenheid gebruik om heel zichtbaar in de zwarte buurt Harlem te gaan praten met activist Al Sharpton.

Tot dusver ging het Clintonkamp ervan uit dat zwarten, en leden van andere minderheden, in overgrote meerderheid Hillary zullen steunen. Sanders probeert dat te veranderen.

Sharpton koos officieel nog geen kamp, maar anderen deden dat wel. De rijzende literaire ster, Ta-Nehisi Coates, kondigde aan dat hij voor Sanders zou stemmen. Dat was enigszins verrassend omdat de schrijver zich in bijdragen voor The Atlantic kritisch over Sanders had uitgelaten - omdat hij met de kandidaat van mening verschilt over herstelbetalingen voor slavernij (Sanders is tegen). Een andere prominente steunbetuiging voor Sanders kwam er van de legendarische zanger Harry Belafonte.

Sanders? 'Nooit gezien'

Aan de kant van Clinton kwamen ook grote kanonnen in het gelid. De groep van zwarte parlementairen bevestigde haar steun voor Hillary. John Lewis, lid van het Huis van Afgevaardigden, en een algemeen gerespecteerde activist tijdens de burgerrechtenbeweging, onnoemelijke keren in mekaar geslagen en gearresteerd (en daarnaast allang bevriend met de Clintons), zei dat hij Sanders, in tegenstelling tot de Clintons, nooit gezien had tijdens de burgerrechtenstrijd. Sanders was aan de universiteit van Chicago actief in de strijd tegen rassenscheiding, en hij nam naar eigen zeggen deel aan een aantal grotere evenementen, zoals de mars op Washington onder leiding van Martin Luther King.

Hillary Clinton, daarentegen, heeft zelf geschreven dat ze in haar tienerjaren een Republikein was en een aanhanger van presidentskandidaat Barry Goldwater.

Bij vele zwarten werkt de competitie om hun stem contraproductief. Zij zien geen grote reden om een van de kandidaten te ondersteunen.

'Hillary is niet het minste kwaad'

Michelle Alexander, professor Rechten en specialist in de burgerrechtenbeweging, argumenteert in een bijdrage voor The Nation, dat het juist onder Bill Clinton zwaar foutgelopen is voor zwarten. Bill werd door Nobelprijswinnaar Toni Morrison ingehaald als "de eerste zwarte president". "En we knikten instemmend", aldus Alexander.

De realiteit bleek anders. Door zijn vrijhandelsakkoorden gingen vooral veel banen van zwarten verloren. Als gevolg van die economische neergang, steeg de criminaliteit, waarna Bill (die heeft toegegeven dat hij de resultaten van die maatregel betreurt) de regel van drie misdrijven introduceerde - bij de derde veroordeling zat men heel lang vast, in sommige staten tussen 25 jaar en levenslang. In 2001, na 8 jaar Clinton, hadden de VS proportioneel meer gedetineerden dan welk land ter wereld ook, en buiten proportie veel meer zwarten. Miljoenen zwarte mannen zaten in de gevangenis. Hillary heeft de plannen van Bill ondersteund. Ze steunde, in tegenstelling tot Sanders, het wegsaneren van steunmaatregelen voor mensen in moeilijkheden. "Er is zoiets als het minste kwaad", schrijft Alexander, "en Hillary Clinton is dat niet".

'Sanders neerbuigend'

In The New York Times beschrijft de zwarte columnist Charles Blow dat dan weer dat hij heel veel voorbehoud heeft bij de rush naar Sanders, en vooral bij de argumenten die de Sanders-aanhangers gebruiken om zwarten te overtuigen. Die zijn, schrijft hij, belerend en ongelofelijke neerbuigend. Of hij niet doorheeft dat zijn belangen beter gediend worden door Sanders? Waarom stemmen zwarten tegen hun eigen belang?

Volgens hem is er bij vele zwarten met enige reden weinig reden tot enthousiasme voor zowel Clinton als Sanders.

Hij verwijst naar een essay van James Baldwin, 'Journey to Atlanta', waarin Baldwin uitlegt dat zwarten beducht zijn voor grote beloften. "Meer dan andere Amerikanen", schreef Baldwin, "zijn zwarten zich bewust van de kloof tussen verkiezingsbeloftes en hun dagelijks leven". Die "fatalistische onverschilligheid drijft de optimistische progressieve Amerikaan nog wel eens op stang". Die progressieve Amerikaan durft dan bij gelegenheid zwarten te omschrijven als "politieke kinderen", aldus Baldwin.

Zwarten, concludeert Blow, willen niet dienen als pion in het politiek spel, en willen "niet verraden worden door te veel hoop". Ze willen vooral niet uit de hoogte aangesproken worden.

De discussie is niet theoretisch. In South Carolina, waar Democraten op 27 februari hun voorverkiezing hebben, is de meerderheid van Democratische kiezers zwart. Bij de recentste peiling was Clintons firewall nog in werking: 74 procent van de zwarte Democraten zou volgens die peiling op Clinton stemmen, tegen 17 procent op Sanders. De peiling ging wel vooraf aan de resultaten in New Hampshire.

Onze partners