Vrije Tribune
Vrije Tribune
Knack.be geeft hier een forum aan columnisten en gastbloggers
Opinie

14/06/11 om 12:44 - Bijgewerkt om 12:44

Waar blijven de vrouwen?

Het kan niet langer dat vrouwen zomaar door tradities de dag na hun huwelijk voor de rest van hun leven worden opgesloten!

Het is heet in Afghanistan, het stof zwiept door de straten en in de ogen. Dreigende donderwolken helpen niet. Ze drijven weg over de bergen. In Chakardara, zo'n dertig kilometer van Kaboel, lunchen we samen met Chakoko, een lerares die in onze opdracht naar de huizen gaat waar de opgesloten vrouwen zitten, vrouwen die meteen na hun huwelijk het verbod krijgen om ooit nog op straat te komen!

"Er is geen beterschap", bevestigt ze en haalt haar schouders op. Haar verklaring konden we in de namiddag al meteen aan een meer officiële opvatting toetsen. We hadden een afspraak met dr. Sima Samar. In de toekomst willen we voor sommige projecten in Bamyan samenwerken. We hadden een ontmoeting om ons partnership voor sommige projecten in Bamyan te bevestigen.

Dr. Sima Samar, °1957, is één van de weinig echt vrijgevochten vrouwen van Afghanistan. Niemand kan afgunstig zijn van haar turbulente leven. In 1982 werd ze dokter, maar twee jaar later moest ze naar Pakistan vluchten voor de Sovjet-oorlog. Waar ze meteen in de vluchtelingenkampen medische zorg voor vrouwen installeerde. Direct na de Bonn-akkoorden van december 2001 werd ze de allereerste minister van vrouwenzaken in Afghanistan. De partners, Afghanistan, EU en Amerika, susten het internationale mensenrechtengeweten. In Afghanistan zou een minister van vrouwenzaken komen.

Dr. Sima Samar kreeg de zware taak van eerste minister van vrouwenzaken. Meteen maakte ze duidelijk wat haar bedoelingen waren. De 'purdah' moet ophouden. Het kan niet langer dat vrouwen zomaar door tradities de dag na hun huwelijk voor de rest van hun leven worden opgesloten! Zes maanden later moest Sima Samar opstappen, haar leven werd bedreigd. Vrouwenrechten waren toen in Afghanistan, niettegenstaande de beloftevolle Bonn-akkoorden, helemaal niet aan de orde.

Er is vandaag nog niet veel veranderd. Dr. Sima Samar is nu hoofd van de onafhankelijke commissie mensenrechten in Afghanistan. Met weinig sympathie in Afghanistan, maar heel veel in het buitenland. Ze probeert op internationale basis de mensenrechten onder de aandacht te brengen.

"Welcome, welcome", reageert ze verheugd op ons bezoek. Het vraagt wat veiligheidsmaatregels om haar in haar kantoor in Kaboel te ontmoeten.

'Dr. Sima, ik vernam vanmiddag dat de situatie van de 'purdah', van de opgesloten vrouwen, niet is veranderd?'

"Helaas niet, laat ons maar zeggen dat het leven van de vrouwen in Afghanistan allesbehalve verbeterd is. Hamid Karzai heeft zelfs wat toegekende rechten teruggedraaid, om de taliban te plezieren en hen rond de tafel te krijgen. Mannen moeten niet inleveren, vrouwen wel."

Dr. Sima is moe. Haar eenzame strijd put haar uit. De dagelijkse doodsbedreigingen maken het haar ook niet gemakkelijk. Elke stap die ze zet, moet goed worden voorbereid. Waarom ga je in godsnaam niet naar het buitenland, heb ik haar gevraagd. Maar ze wil tussen haar vrouwen blijven. Verleden jaar miste ze op een haar de Nobelprijs voor de vrede. Ondertussen zitten zoveel Afghaanse vrouwen thuis opgesloten. Hoeveel? Dat weet niemand. Maar heel veel, miljoenen.

Jennie Vanlerberghe

Onze partners