Walter Pauli
Walter Pauli
Redacteur Knack
Opinie

30/04/13 om 13:40 - Bijgewerkt om 13:40

'Vojl janetten' in eigen rangen

Veel SP.A'ers gruwen van de uitdagende koers van hun Aalsterse kameraden.

Wie de animositeit van de opstandige Aalsterse schepen Dylan Casaer met de SP.A-partijtop wil doorgronden, moet terug naar de jaren negentig. Louis Tobback was SP-voorzitter, Casaer leidde de Jongsocialisten. Casaer vond Tobback rechts en ouderwets, Tobback beschouwde Casaer als een linkserige aansteller. Toen de lange Casaer op een SP-congres al dan niet per ongeluk het discreet geplaatste opstapje wegtrapte dat de kleinere Tobback nodig had, kwam het nooit meer goed.

Casaers felle linkse jaren liggen al lang achter de rug. Maar hij blijft uitdagen. Vorig jaar nog haalde hij kandidate Fatmagül Bilge van de SP.A-lijst toen bleek dat zij haar hoofddoek ook in de gemeenteraad wilde blijven dragen. In het debat daarover kreeg de visie van Casaers de overhand. Hij was de schepen van Integratie.

Dat standpunt verschilt in niets van het zwaar gecontesteerde 'verbod op het dragen van levensbeschouwelijke tekens' waarmee Jeroen Baert, N-VA-burgemeester van Boom, vorige week heel Vlaanderen over zich heen kreeg. Zelfs Bart De Wever vindt zo'n verbod voor gemeenteraadsleden 'ongrondwettelijk'. Waarmee de N-VA-voorzitter SP.A'ers als Casaer rechts van zich houdt.

Het is dus niet vreemd dat er aanvaringen kwamen tussen de SP.A-nationaal en SP.A-Aalst. Sinds ze tegen de zin van veel andere socialisten toch toetraden tot de centrumrechtse coalitie van Aalst, maakt SP.A à la Casaer er bijna een punt van om mee goed te keuren wat in de rest van de partij pijn doet. Soms gaat het om ernstige debatten (kunnen socialisten zomaar het beleid van een ex-VB'er als Karim Van Overmeire steunen? Wat met een 'eigen volk eerst'-beleid in de sociale voorzieningen?) Vaak zijn het ook 'details' die irriteren. De Aalsterse meerderheid haalt de portretten van Albert en Paola weg, verwijdert waar het kan de Belgische driekleur. Het zijn minuscule gestes, maar met grote symboolwaarde. Daarom ook dat de Aalsterse N-VA'ers er zo duidelijk en trots over communiceren - en in hun geval zeer terecht. Het illustreert namelijk waarvoor het nieuwe Aalst staat, en het kost hen niets. Zelfs geen debatje met de lokale socialisten. Integendeel, via die N-VA-zegebulletins stak SP.A-Aalst telkens de middenvinger op naar Bruno Tobback.

Daarom ook verwachten veel andere SP.A'ers van hun voorzitter een krachtig signaal. Ze gruwen van die uitdagende koers van hun Aalsterse kameraden. Ze beschouwen het als een travestie van het ware socialisme, weinig geslaagde carnavalsstreken van de 'vojl janetten' in de eigen rangen. Maar voorzitter Tobback hoedt zich voor een openlijke oorlog, want dan is zijn partij zeker de verliezer. Hoezeer hij ook beseft dat de Aalsterse afdeling schade toebrengt aan zijn SP.A, die hij een meer progressieve koers wil opsturen. Aalst saboteert die strategie. Casaer is een intelligent man: hij weet dat ook. De vraag is alleen of hij het bewust doet, of dat het hem eigenlijk weinig kan schelen.

Net zoals men zich kan afvragen welke boodschap een aantal ABVV-leiders straks op de 1 mei-podia zal brengen. Gaan zij gewoon schelden op de aanwezige SP.A'ers, of doen ze alsof ze kameraden zijn? Al vanaf de eerste week van het aantreden van Di Rupo I is er onmin tussen de regering en de bonden, eerst over de pensioenen en de index, nu weer over het eenheidsstatuut voor arbeiders en bedienden. De kans is dus groot dat de socialistische ministers straks zelf een compromis zullen moeten uitwerken. Waarop de zogezegd bevriende vakbond fel zal protesteren. Waarna de bedienden gegarandeerd woedend zijn, en de arbeiders ongelukkig. Het is een kwaal die te veel socialisten infecteert: de etter van het eigenbelang.

Walter Pauli

Onze partners